พิมพ์หน้านี้
|
นกอินทรีย์กระพือปีกพั่บพั่บ ต่ำลงต่ำรับ ความรู้สึก ลงไปสู่ความลึกอีกแสนลึก โฉบลงที่เหยื่อนึก แค้นวิญญาณ โกรธทุกสิ่งที่มองเหมือนดวงตา อันซ่อนใต้หน้ากากความอ่อนหวาน กระโชกกระชั้น สำราก ไม่เสียการ ฉีกกระฉากวิญญาณเขมือบเงา พระเจ้าในตัวมนุษย์ ผู้จุดความฝันอันแหว่งเว้า ให้สัตว์ตัวหนึ่ง เจ้าเล่ห์ พันเพา ! ย่องเยียบทีละเท้าเพื่อล่อลวง คือความปรารถนาของกวี เจ้าพญาอินทรีย์เหนือบาศบ่วง จ้องมองนานแสนนานเหยื่อทั้งปวง ในภาพลวงตา คอยคืบคลาน ................. คนจรในสายรุ้ง |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |