พิมพ์หน้านี้
|
เกาะแห่งสุสานไกลออกไป หลุมศพแห่งวัยเยาว์อันเงียบหนาว วางพวงหรีดไม่รู้จักโรย-ราว ของชีวิตว่างเปล่าตรงที่นั้น คล้ายว่าเรายังออกทะเลโล้ โยนเงามโนภาพอย่างเหหัน ภาพวัยเยาว์มาตามหลอกหลอนกัน เหมือนความรักผูกพันธ์เหลือบแลมา เจ้าชีวิตชั่วขณะอันแสนงดงาม สลายเร็วเกินห้ามเกินถามหา ความคิดถึงประหนึ่งเพื่อนจากลา ไปแล้วด้วยใบหน้าอดีตกาล เพื่อนที่รักในบรรดาผู้จากพราก กลิ่นฟากฝั่งหัวใจยังหอมหวาน กลิ่นน้ำตาต้องรินไหลกับวันวาน ดั่งทรมานว้าวุ่นอย่างลำพัง มันทำให้หัวใจผู้ท่องทะเล สุดว้าเหว่โดดเดี่ยวยามเหลียวหลัง ความทรงจำไม่ลืมประดุจยัง ดอกไม้บานครั้งหนึ่งเคยครอบครอง ณ ที่ที่หลุมศพการฟื้นคืน ปลุกเรื่องราวหนหลังตื่นมานั้งร้อง สุสานบทกวีไร้ทำนอง ก้องอยู่ในวัยเยาว์อย่างเงียบงัน |
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |