**

ที่รักคะ

เช้านี้จิตใจ เลือนลอย

อารมณ์ไม่นิ่ง ปรุงแต่ง ไปเรื่อย

จนสุดท้าย มาหยุดที่คุณ และนิ่งอยู่ตรงนี้

..

หลายเดือน ที่คุณจากไป

หลายสิ่งหลายอย่างผ่านเข้ามา

ทำให้ฉันหัวเราะ และร้องไห้ ไปพร้อมๆกัน

อันที่จริง ฉันน่าจะเติบโตขึ้นกว่าแต่ก่อน

หากฉันพบว่า...ฉันกลับอ่อนแอลง

..

คราโน้น

ยามที่คุณจากไกลฉันกลับรู้สึกเข้มแข็ง

เพราะฉันรู้ว่า เราต่างมีกันและกัน

หากครานี้

คุณยังมีคนอื่นอยู่ด้วย

แม้คุณจะบอกว่า คุณรักฉันมากเพียงใดก็ตาม

..

ใช่!! มันเป็นความผิดของฉัน

ที่ผลักตัวเอง ออกมาจากการเป็นตัวเลือกของคุณ

ทั้งๆที่คุณ บอกกับฉันว่า

ฉันเป็นคนเดียว ที่รักคุณ เข้าใจคุณ

ใครอื่น ต่างรักที่เปลือกนอกที่ห่อหุ้มคุณ

..

ถึงวันนี้

ฉันเองยังเชื่อว่าคุณ รักฉัน

และใครอื่น  ก็รักฉัน ไม่เท่าที่คุณรัก

ใครอื่น ไม่เข้าใจ ไม่รู้จักฉัน เช่นคุณ

..

ที่สำคัญ

นอกจาก ข้อธรรมของพระพุทธองค์ พ่อ ครูบาอาจารย์

ไม่มีใครเมตตาฉัน เท่าที่คุณเมตตา

เพราะเราเมตตาต่อกันเสมอ...ใช่ไหมคะที่รัก

สายใยแห่งความผูกพัน

จึงเหนียวแน่น และยึดโยงจนถึงวันนี้

..

เช่นนี้แล้ว

ฉันจะต้องมีใครอีกหรือในชีวิต

หากมีแล้ว ทุกข์ มากกว่าสุข

มีเพียงคุณ อยู่ในใจ

ฉันรู้สึก...เป็นสุขแล้ว

แม้สุขนั้น จะเป็น" สุขจอมปลอม " ก็ตาม

**

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เนตค่ะ