ห่างหายไปนานจากการอ่านเขียน 

ไม่ใช่ไม่เพียรขยันเขียนอ่าน

เพราะเรื่องราวอันแสนทรมาน   

ต้องพบพานกับความรวดร้าวใจ

*******************************

คืนวันที่  31  สิงหาคม  2550  ที่ผ่านมา  น้องชายซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต  ทราบข่าวจากเสียงตามสายจากผู้เป็นพ่อที่โทรมาบอกว่า  "ป๊อบเสียแล้วนะลูก"  น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความเสียใจ  หัวใจสั่นระรัว  มือไม้อ่อนปวกเปียก  หลังจากวันที่ทราบข่าว  นอนหลับๆ ตื่นๆ แต่เมื่อน้องสาวอีกคนโทรมาบอกให้เสริทข่าวทางอินเตอร์เน็ต  ก็ลองเสริทดู  รอบแรกครึ่งชั่วโมงผ่านไปก็ยังหาข่าวไม่เจอ  ปากก็บ่นพร่ำไปว่าทำไมถึงหาไม่เจอนะ  น้องสาวตัวดีก็บอกว่า  "หนูเจอนะพี่มีรูปรถให้เห็นด้วย"  เราก็ปากดีพูดออกไปว่า  "ป๊อบพี่อยากเห็นรูป"  ไม่นานเราก็เจอภาพข่าวนั้น  และตั้งแต่เห็นภาพข่าว  จากวันนั้นจนวันนี้เราไม่เคยนอนหลับเต็มอิ่มอีกเลย

ภาพรถที่ไม่เละ  แต่คราบเลือดและคราบสมองของน้องกับของเพื่อนอีกคนที่ติดตรึงกับตัวรถด้านซ้ายหลังคนขับ  พร้อมคำบรรยายถึงสภาพศพ  ทุกถ้อยคำและภาพอันนั้นยังคงชัดเจนอยู่ไม่ลบเลือนไปจากใจ  ทุกคืนตีสองต้องสะดุ้งตื่นและนอนไม่หลับ  กว่าจะหลับก็รุ่งเช้า  ตีสองเวลาที่น้องกำลังประสบอุบัติเหตุ  ไม่น่าเลย  ไม่น่าเลยจริงๆ ไม่เห็นภาพนั้นซะยังจะดีกว่า

หลับเสียเถิดน้องรักจงเป็นสุข

อย่าได้ทุกข์กังวลห่วงใดหนา

หลับเสียเถิดขอเจ้าจงนิทรา

อยู่บนฟ้ามองลงมาคิดถึงกัน

*********************

ยายเล่าให้เราฟังว่า  "ป๊อบมันโทรมาหายายไม่กี่วันก่อนมันตายนะลูก  มันบอกว่ามันคิดถึงยาย  คิดถึงหมูต้มของยาย  คิดถึงบ้านและคิดถึงทุกคน  ปีใหม่มันกลับบ้านแน่ๆ" 

********************

และแล้วน้องก็ได้กลับบ้าน 

น้องไปเที่ยวเหนือ

ขากลับน้าไปรับน้องจากเหนือมาบ้านที่ใต้

การเดินทางอันยาวนานจบสิ้นลง

น้องได้กลับมานอนหลับอย่างเป็นสุขที่บ้านเกิด

*******************

"พี่คิดถึงป๊อบเสมอนะ"