พิมพ์หน้านี้
|
"แม่ไม่ไปกรุงเทพฯนะลูก" นี่คือประโยคที่ทำเอาความหวังและการรอคอยของฉันสูญสิ้นและมลายหายไปในทันทีที่แม่พูดจบ ฉันรอคอยวันที่ 1 มีนาคม 2551 ด้วยใจที่จดจ่อ เพราะงานของแม่ทำให้มีโอกาสได้เจอแม่เร็วขึ้นตั้งเดือนนึงแน่ะ ลูกที่คิดถึงแม่อย่างสุดหัวใจเช่นฉันจึงนับถอยหลังคอยวันที่จะได้ "กอด" แม่ให้หายคิดถึง แต่เมื่อคืนแม่ให้เหตุผลว่า มีเพื่อนหลายคนที่พอเสร็จธุระที่ชุมพรแล้วจะเดินทางกลับภูเก็ตทันที ไม่เดินทางมาเที่ยวต่อที่กรุงเทพฯ และแม่คือหนึ่งในนั้นที่จะไม่เดินทางมากรุงเทพฯ ฉันบอกแม่ไปว่า "ไม่เป็นไรแม่...เดี๋ยวเดือนเมษาเราก็จะได้เจอกันแล้ว" พยายามทำน้ำเสียงให้แม่เข้าใจว่า "ไม่เป็นไรจริงๆ" ทั้งๆ ที่ในใจอดผิดหวังไม่ได้ เข้าใจว่าแม่เมารถ นั่งรถทัวร์ทีไร คลื่นไส้ อาเจียนตลอดการเดินทาง ถ้าเลือกได้แม่คงอยากจะมาหาลูกสาวคนนี้ แต่สุขภาพและสังขารของแม่ไม่อำนวย แม่จึงบอกฉันให้เข้าใจว่า "แม่ไม่ไปกรุงเทพฯนะลูก" คราวนี้เพราะอะไร หนูเข้าใจแม่นะคะ...และหนูจะนับวันถอยหลังใหม่ นับถอยหลังวันที่จะได้กลับบ้าน... กลับไป "กอด" และ "หอม" แก้มแม่ให้ชื่นใจและหายคิดถึง "หนูคิดถึงแม่มากเลยค่ะ" |