มาถึงบทเรียนในวันที่สี่แล้วหลังจากเมื่อวานคุณได้ฝึกเลิกกังวลในสิ่งที่ไม่ควรกังวล.วันนี้เราจะมาฝึกการปลดปล่อยความโกรธที่สะสมอยู่ในใจเรา

วันที่สี่....จงให้อภัยแก่คนอื่น
ความคิดที่ว่า”ถ้าเราไม่รู้จักการให้อภัยแก่คนอื่น ตัวเรานั่นแหละที่ต้องทนทุกข์ทรมาณ”
จะเกิดขึ้นที่ไหน?
เกิดขึ้นภายในหัวคุณเอง
ลองสมมุติว่า....
...คุณเป็นเจ้านายผมและคุณก็ไล่ผมออกจากงาน
...คุณเป็นแฟนผมและคุณก็ได้หนีไปกับเพื่อนรักของผม
แล้วผมก็ได้พูดว่า”ผมจะไม่ยอมยกโทษให้คุณ”
แล้วใครที่ต้องรู้สึกทุกข์ทรมาณใจ
ไม่ใช่คุณแน่ๆ...
ผมเองที่ต้องปวดบิดในกระเพาะอาหาร
ผมเองอีกที่นอนไม่หลับ
ตัวคุณเองแทบไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ดังนั้นในขณะที่ผมโกรธเคืองคุณอยู่นั้น ผมเองที่ต้องทนทุกข์ทรมาณ
แม้ว่าผมจะบอกตัวเองว่า”ผมเป็นฝ่ายถูก”
แต่การเป็นฝ่ายถูกไม่ได้รับประกันว่าจะมีความสุข
...ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้
ในการให้อภัยคนบางคนนั้น คุณไม่ต้องเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาได้ทำไป
คุณเพียงต้องการให้ชีวิตคุณเดินหน้าต่อไปเท่านั้น
คุณไม่ได้ยกโทษให้เขา เพื่อประโยชน์ของตัวเขา
คุณให้อภัยเขา เพื่อตัวคุณเอง
สิ่งที่คุณต้องทำในวันนี้...คือ
นึกถึงใครสักคนที่ทำให้คุณเจ็บใจ
แค่วันนี้เท่านั้นที่ลองฝึกการปลดปล่อยความโกรธเคืองใจที่เกิดจากคนๆนั้น
รวบรวมความโกรธเคืองทั้งหลาย
อย่างเช่นความคิดที่ว่า”ผมถูกและพวกเขาผิด”
แล้วปล่อยความโกรธนั้นไป
อาจลองใช้จินตนาการเชิงสร้างสรรค์ช่วยก็ได้
...นึกภาพเอาความโกรธเคืองใจทั้งหลายมาใส่ลงในลูกบอลลูน
และปล่อยบอลลูนลอยออกไป
ตลอดวันนี้ทั้งวัน ให้คุณลองฝึกวิธีนี้หลายๆครั้ง
คุณจะรู้สึกดีขึ้น
แม้ว่าการยกโทษให้คนอื่นอาจจะยาก แต่คุณทำได้แน่นอน
คุณยกโทษให้คนอื่นเพื่อตัวคุณเอง..
....เพื่อให้ตัวคุณมีความสุขมากขึ้น