ด้วยรักแห่งอุดมการณ์

      ค่ำคืนหนึ่งในวันที่พระจันทร์สีส้มกำลังเคลื่อนสู้ยอดฟ้า หมู่ผองเพื่อนมาชุมนุมกันในโอกาส"วันเกิด" ของเพื่อน 2 คน และ 1 ในเจ้าของวันเกิด ก็เดินดีดกีต้าร์ขับกล่อมเพื่อนๆ ที่มาร่วมเมาค่ำคืนนี้ ด้วยบทเพลงนี้...

"...ระยิบระยับวับวาว แสงดาวพร่างพราย เปรียบดารารายดั่งสหายนักรบคนกล้า

เพื่อนผู้ร่วมรบร่วมอุดมการณ์ ร่วมปรารถนา            เธอหยัดทายท้า ชิงชัย

เด่นดวงอำไพชี้ทาง สู่หวังเพริศพราว           ขอร่วมกับดาวสร้างสรรค์ตำนานสร้างไทย

แบกภาระกิจประวัติศาสตร์ องอาจก้าวไป        นักรบเกรียงไกรของมวลประชา

เรามีสายสัมพันธ์                   ผูกใจเรามั่นแนบซึ้งตรึงตรา

ยามคิดถึงเธอทุกครา                      ก็ได้นำมาปลุกหวังพลังใจ

เป็นกำลังใจเพื่องานรับใช้ประชา              เราปรารถนาสังคมวิไล
มือเรากุมปืนมั่นไว้เราก้าวรุดไปด้วยใจเปี่ยมหวังพลังสูงส่ง

โอ้ว่าดวงดาวสหายรัก นักรบประชา          ขอปรารถนาเราที่หวังสมดังจำนงค์

รบทัพจับศึกทุกทีที่รณรงค์          เธอจงมีชัย...."

ซึ่งบทเพลงนี้ชื่อ ด้วยรักแห่งอุดมการณ์ โดย กมล   สุสำเภา ( สหายประดิษฐ์ ) เป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้อง – ทำนอง 

      เพลงนี้เป็นเพลงรักระหว่างรบจะบอกรักกันตรงๆ ก็ไม่ได้ต้อง"รักแบบมีอุดมการณ์" บทเพลงนี้มีเนื้อหาใกล้เคียงกับหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านและจดข้อความที่โดนๆ ไว้ในสมุดบันทึกเล่มแรกในชีวืตว่า   

      "...เพลงปลุกระดมเป็นเพลงที่มีคุณค่ามันสะท้อนความใฝ่ฝันอันสวยงามของมนุษย์ที่จะสร้างสรรค์ชีวิตและสังคมที่ดีกว่า มันสะท้อนความชิงชังต่อความเหลวแหลกอัปลักษณ์ที่มีอยู่ในสังคมหลอกลวงนี้ เพลงเหล่านี้ไม่เคยบอกให้เราเห็นแก่ตัว

      "ความรัก" มันเกิดขึ้นท่ามกลางการต่อสู้เติบโตขึ้นตามลำดับ ผมบอกไม่ได้ว่ามันเริ่มต้นเมื่อไร ผู้หญิงที่รักไม่ใช่จะดีเลิศไปเสียทุกอย่าง ที่สำคัญความคิดจิตใจของเธอได้หลุดพ้นจากกรอบแคบๆแห่งความเห็นแก่ตัว กล้าที่จะเผชิญพายุร้ายลมแรงคู่กับผมตั้งใจก้าวไปพร้อมๆ กัน " ส่วนหนึ่งจากหนังสือ "ด้วยรักแห่งอุดมการณ์" ที่เขียนโดย "วัฒน์ วรรยางกุล

เคยอ่านหนังสือเล่มนี้ประมาณเดือนธันวาคม 2540 สมัยที่ยังเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 โดยมีรุ่นพี่ๆ หาหนังสือดีๆ มาให้อ่าน ยอมรับว่าขณะนั้นหนังสือบางๆ เล่มนี้ ใช้เวลาอ่านเป็นอาทิตย์ จะว่าอ่านยากก็ไม่เชิง แต่มันมีภาษาและสำนวนที่ต้องตีความอยู่มากมาย แต่ก็อ่านจบด้วยความประทับใจ

ถ้าหากจะถามว่าในยุคนี้ ยังมีความรักแบบนี้หลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่ ตอบให้ก็ได้มันคงมีแต่ในความฝัน เพราะแม้แต่ว่า"อุดมการณ์" ก็แทบจะไม่มีอยู่ในสังคมไทย ที่ต้องการเพียง "อุดมเงิน" !!!