เวลาที่คุณพ่อพาผมไปเที่ยวที่ไหน คุณพ่อชอบพาผมเดินมากกว่าที่จะให้ขึ้นรถครับ คุณพ่อบอกว่าจะได้ดูบ้านเรือนเขา ดูคนที่อยู่บนท้องถนน ดูเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นอยู่บนท้องถนน ซึ่งผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกครับว่า ดูไปแล้วจะได้อะไร คุณพ่อเขาบอกว่าความรู้ที่เกิดขึ้นบนท้องถนน ก็เหมือนความรู้ที่ได้จากการไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ แต่เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เป็นชีวิตจริง ๆ ซึ่งผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดีอีกนั่นแหละครับ

ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ คุณพ่อพาผมเดินจากตรงที่เขาเรียกว่าสถานีรถไฟกลาง ไปที่ย่านที่เขาเรียกกันว่าจตุรัสดัม ที่นี่มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวกันเต็มไปหมด เพราะมีสถานที่ให้เข้าไปเที่ยวชมรวมกันอยู่ด้วยกันหลายแห่งเลยครับ

ที่ตรงนี้ผมได้เจอกับรถสามล้อถีบด้วยครับ เขามีไว้ให้บริการพานักท่องเที่ยวนั่งชมเมือง ที่ผมแปลกใจก็คือทำไมเขาไม่มีรถสามล้อเครื่องแบบบ้านเรา ที่เมืองไทยผมเคยเห็นรถสามล้อถีบที่จังหวัดนนทบุรี คุณพ่อขับรถผ่านไปทางซอยทานสัมฤทธิ์ ลักษณะของรถก็คงคล้าย ๆ กันมั้งครับ แต่ที่นั่งของคนขี่ของฝรั่งเขาจะอยู่เตี้ย ๆ คนขี่นั่งยื่นขายาว ๆ ไปทางข้างหน้า ดูแล้วเขาคงไม่ต้องใช้แรงมากเหมือนขี่รถสามล้อที่บ้านเราหรอกครับ

ผมไม่ได้นั่งรถสามล้อที่ว่านี้หรอกครับ คุณพ่อบอกว่าต้องประหยัด เพราะบาทนึงของเขาก็เกือบเท่าสี่สิบบาทของเรา ผมกินอาหารค่อนข้างยากยากครับ แทบทุกมื้อคุณพ่อต้องยอมเข้าร้านซื้อพวกไก่ทอดให้ผมกิน ชุดเล็ก ๆ ก็ยังมากกว่าสิบบาทของเขาอีกครับ

แต่ว่าเรื่องรถสามล้อแบบที่ไม่มีเครื่องของบ้านเขา กับแบบที่มีเครื่องของบ้านเรา ผมก็ยังไม่เข้าใจอีกนั่นแหละครับว่าแบบไหนถึงจะเรียกได้ว่ามีความทันสมัยกว่ากันครับ

ข้าวหอมเองครับ