ผมอยากเล่าอีกเรื่องนึงนะครับที่ผมได้ไปเห็นมาที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ คุณพ่อผมเขาไม่ได้ให้คนนำเที่ยวหรอกครับ เขาหาอ่านเอาตามหนังสือ ตามเว็บต่าง ๆ แล้วก็ไป ก็เลยหลงทางบ่อย ๆ ใช้ถามฝรั่งเอา ผมว่าฟังแล้วคุณพ่อผมก็คงรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง เพราะถามแล้วก็ยังพาผมเดินหลงอีกจนเมื่อย

โชคดีฝรั่งที่นี่เขาชอบขี่จักรยานกัน ก็เลยหาคนถามได้ไม่ยาก แต่เรื่องรถรางบางคนก็ไม่ค่อยรู้ ก็เขาใช้ขี่จักรยานกันนี่ครับ ที่ผมอยากเล่าก็คือเรื่องรถโดยสารที่เมืองอัมสเตอร์ดัมนี่ มีทั้งรถรางและรถเมล์ คนที่นี่เขาใช้รถพวกนี้กันครับ รถยนต์ก็เลยน้อย คุณพ่อบอกว่ารถรางกับรถเมล์ที่นี่เขาเป็นของบริษัทเดียวกัน ซื้อตั๋วเป็นใบยาว ๆ แล้วก็ใช้ขึ้นได้ทั้งรถรางและรถเมล์ ใช้ไม่หมดก็เอาไปใช้ขึ้นที่เมืองอื่นได้อีก ภายในหนึ่งชั่วโมงถ้าต้องต่อรถก็ไม่ต้องตอกตั๋วอีกถ้าไม่ไปไกลกว่าเดิม

ตั๋วเขาจะมีหลายขนาดครับ ถ้าใช้เยอะก็ซื้อตั๋วยาวหน่อย ราคาตั๋วเด็กอย่างผมจะถูกกว่าตั๋วของผู้ใหญ่ เขาจะแบ่งเป็นช่อง ๆ ครับ จะใช้กี่ช่องก็แล้วแต่ระยะทางที่ขึ้น ที่อัมสเตอร์ดัมคนขับเขาจะตอกตั๋วให้ แต่ที่กรุงเฮกเขาให้ตอกจากเครื่องบนรถเอง ผมเห็นคุณพ่อเขางงอยู่นานเหมือนกัน คุณพ่อเขาดูคนอื่นแล้วก็คงเดา ๆ ทำตามไปครับ

คุณพ่อบอกกับผมว่าของไทยน่าจะเป็นแบบนี้มั่งจัง ที่รถโดยสารเป็นของบริษัทเดียวกัน ไปที่เมืองไหนก็ใช้ตั๋วเดียวกันได้ ซื้อตั๋วที่ยาวหน่อยราคาก็ยิ่งถูกลงคนก็ได้ประหยัดเงิน คุณพ่อเขาบอกว่าเมืองไทยเราแปลกตรงที่ชอบแยกเจ้าของกัน อย่างรถไฟฟ้าบนดินกับรถไฟฟ้าใต้ดิน แม้แต่ทางด่วนก็ต้องแบ่งเป็นขั้น ๆ คนขึ้นก็ต้องเสียเงินซ้ำไปซ้ำมา จะบอกให้ลดราคาก็ยาก เพราะพอบางเจ้าไม่ยอม อีกเจ้าก็เลยไม่ยอมไปด้วย ผมก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าคุณพ่อเขาคิดผิดหรือคิดถูก แต่ก็ต้องเชื่อไว้ก่อน ก็เป็นคุณพ่อของผมนี่ครับ

คุณพ่อชี้ให้ผมดูป้ายรถเมล์ของเขา ผมเห็นแล้วเขาทำเล็ก ๆ แต่เข้าไปแล้วก็หลบฝนได้ด้วยครับ เขาทำเป็นกระจกใสปิดอยู่สามด้าน คุณพ่อบอกว่าคนที่อยู่ข้างในมองรถที่มาก็เห็น คนที่อยู่ข้างนอกก็มองเห็นคนข้างใน ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีข้างในคนข้างนอกก็มองเห็น เรื่องนี้ผมยังไม่ค่อยเข้าใจหรอกครับ แต่อย่างถนนที่เห็นคุณพ่อบอกว่าตรงนี้เป็นย่านที่คนมาเที่ยวฟังเพลงและเต้นรำตอนกลางคืน ถนนเขายังกว้างแค่นี้เองครับ ใช้วิ่งได้ทั้งรถรางและรถยนต์ ข้าง ๆ เป็นทางเดินกับทางรถจักรยานด้วยครับ

ผมขอขอบพระคุณคุณอาสุนันทวดีนะครับที่ชวนผมไปออกรายการ ขอโทษด้วยนะครับถ้าผมเขียนชื่อคุณอาผิด เห็นคุณป้าแม่หมีเขียนไว้อย่างนี้ ผมขี้อายครับ ยังแก้ไม่หาย มันจะสั่นและทำอะไรไม่ค่อยถูกเวลาที่ต้องเจอกับคนที่ไม่รู้จัก ผมพูดไม่เก่งหรอกครับ คุณพ่อบอกว่าเก่งแต่ในบ้าน พยายามจะให้ผมกล้าแสดงออก ผมก็ยังทำไม่ได้ ผมเป็นลูกคนเดียวครับในบ้านผมมีแค่คุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็ผมครับ

แผลที่แขนผมใกล้จะหายแล้วครับ ขอบพระคุณผู้ใหญ่ทุกท่านด้วยนะครับที่เป็นห่วงผม ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว คุณพ่อเขาไม่อยากให้เล่นเน็ท เขียนเรื่องไว้แล้วคุณพ่อเขาก็เอางานมาทำที่บ้าน ก็เลยไม่มีเวลาตรวจและเอาลงบล็อกให้ผม  ปิดเทอมแล้วผมคงได้เล่าเรื่องอะไรอีกหลายเรื่องนะครับ

ข้าวหอมเองครับ