เมื่อปีที่แล้วคุณพ่อพาผมไปเที่ยวที่จังหวัดพังงามาครับ คุณพ่อพาผมไปลงเรือหางยาวไปเที่ยวตามเกาะหลายที่ ตรงที่เขาเรียกกันว่าอ่าวพังงา ขากลับคุณพ่อพาไปเที่ยวขึ้นเกาะปันหยีตรงทางขี้นเกาะท่าแรกเลยครับ

คุณพ่อพาเดินเที่ยวดูไปทั่ว ๆ เกาะ ไปเจอเพื่อน ๆ กำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ที่โรงเรียนบนเกาะ เพื่อน ๆ เตะบอลกันเก่งมากเลยครับ เพราะเตะแล้วไม่เลยออกไปจนตกน้ำทะเล ผมดูอยู่ยังคิดอยู่เลยครับว่าถ้าเขาเตะลูกบอลตกน้ำแล้ว จะเก็บขึ้นมาได้ยังไง คงยุ่งยากน่าดูเลยครับ

กลับมาถึงตรงท่าเรือท่าแรกที่เรือจอดรออยู่ มีร้านอาหารซึ่งเขามีที่พักอยู่ด้วย คุณพ่อชวนกินข้าวเย็น โต๊ะที่นั่งเป็นโต๊ะกลางแจ้งอยู่บนระเบียงริมทะเลเลยครับ อากาศดีมากเลยครับ

ที่ร้านเขาขายอาหารทะเลซึ่งคุณพ่อบอกว่าอาหารเขาจะสดมาก ๆ ทั้ง กุ้ง หอย ปู ปลา เพราะเขาเลี้ยงไว้อยู่ในกระชังในทะเล เวลาจะสั่งกินก็ไปช้อนเลือกเอาขึ้นมาด้วยตนเองเลยครับ ซึ่งผมไม่เคยเห็นหรือได้ทำที่ไหนมาก่อน

คุณพ่อพาผมลงไปให้เลือกตักกุ้งมังกรด้วยตัวผมเองเลยครับ ใช้กระชอนด้ามยาว ๆ ตัก พอได้แล้วคุณพ่อบอกให้จับตรงหนวดยาว ๆ แล้วหิ้วขึ้นมาที่ร้าน เป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลยครับที่ได้จับกุ้งมังกรเป็น ๆ เคยเห็นแต่ที่ว่ายอยู่ในตู้ แรก ๆ ผมก็กล้า ๆ กลัว ๆ ครับ แต่พอจับแล้วกุ้งมังกรเขาก็ไม่ดิ้นอะไร ก็เลยหายกลัวครับ

คุณพ่อให้ทางร้านเขาเอาไปย่างกับเนย กลิ่นหอมมากเลยครับ เนื้อก็อร่อยดีครับ กุ้งมังกรตัวที่ผมจับขึ้นมานี้ เจ้าของร้านเขาคิดตัวละ 400 บาท คุณพ่อบอกว่าราคาถูกมากครับ ถ้าเป็นร้านอาหารที่กรุงเทพฯ ราคาต้องไม่ต่ำกว่า 2 เท่า

ปีนี้คุณพ่อตั้งใจจะพาผมไปที่ร้านที่ว่าที่เกาะปันหยีนี้อีก คุณพ่อยังติดใจกุ้งมังกรย่างเนยตัวนั้นอยู่เลยครับ แต่พอคุณพ่อขับรถไปถึงจังหวัดสุราษฎร์ธานีเจอฝนตกหนักมาก มองทางข้างหน้าไม่เห็นเลยครับ คุณพ่อเลยเปลี่ยนใจบอกว่าขับต่อไปก็อันตราย แวะไปพักนอนที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีแทน และเปลี่ยนใจไม่ลงเรือออกไปทะเลที่ไหน คุณพ่อเขากลัวมีอันตรายครับ

ปีนี้ผมเลยอดไปเจอเพื่อน ๆ ที่เกาะปันหยีเลยครับ และอดไปจับหิ้วกุ้งมังกรตัวเป็น ๆ ขึ้นมาอีก เลยไม่มีภาพของใหม่มาให้ดูครับ และไม่รู้ว่าปีนี้เขาจะขึ้นราคาแล้วหรือยัง

ข้าวหอมเองครับ