-3-

นางตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ  คุณยังตามหาฝันอยู่หรือเปล่า  ยามห่างไกลบ้านอย่างนี้  ผมทำได้เพียงส่งใจไปหาคุณเท่านั้น  ที่นี่มีแต่ความเหงาและความเดียวดายเป็นเพื่อน สิ่งรอบกายเป็นสิ่งไม่คุ้นเคย  นางจำบทกวีบทหนึ่งได้ไหม ที่เขียนว่า

“ท่ามกลางความหมองของฟ้า กว้างกว่ากว้าง

คนขวัญคว้างแอบฝันถึงวันหวาน

ฝันถึงเพลงใบไผ่ดอกไม้บาน

ฝันถึงบ้านอันอบอุ่นที่คุ้นเคย”

เป็นบทกวีที่ผมชอบมาก  เสียดายจำชื่อผู้ประพันธ์ไม่ได้ คิดเมื่อไร ก็อยากกลับไปบ้านที่เราเคยอยู่ อาศัยเมื่อยังเด็ก  ที่มีพ่อแม่พี่น้องอยู่พร้อมหน้า  ที่ไหนในโลกก็ไม่อบอุ่นเท่าที่บ้าน ถิ่นที่เราเกิดมา..

  คืนที่ว่างเปล่าร้างไร้ผู้คน เราเดินไปบนทางเท้า ความเงียบปกคลุมเราสองคน เงียบเสียจนเราได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ เราจูงมือกันเดิน ข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่งเราเดินไปอย่างไม่รีบเร่งนัก ในวันที่เราตั้งใจออกมาชื่นชมความงดงามของกลางคืนท่ามกลางแสงไฟที่ประดับประดาสวยงามตลอดเส้นทางของถนนราชดำเนิน นานครั้งเราจะพูดคุยกันถึงความเป็นไปของชีวิต และความฝันในอนาคตที่เราอยากทำ คุณเคยถามผมว่า...

                “ จบแล้ว จะไปทำงานที่ไหน..”

                “จะไปเป็นครูบนดอยสอนเด็กชาวเขา หรือในที่ที่ห่างไกลสักแห่งที่ขาดแคลนครู” ผมจำได้ว่าตอบคุณไปอย่างนั้น

                “ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้นด้วย” ดูคุณมีท่าทีแปลกใจ

                “ผมอยากไปสานฝันเด็กที่ด้อยโอกาสที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงอนาคตของตัวเอง ซึ่งผมเคยตกอยู่ในภาวะอย่างนั้นมาก่อน จึงทำให้ผมสามารถเข้าใจพวกเขาได้ดี อีกอย่างหนึ่งการไปอยู่ในที่ที่เราไม่รู้จักใครเลย เราอาจเจ็บปวดน้อยกว่า ที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบันนี้ก็ได้” 

                คืนนั้นผมมองเห็นแววหม่นในดวงตาของคุณ แม้ว่าคุณจะพยายามซ่อนเร้นไม่ให้ผมเห็นความหวั่นไหวในดวงตาของคุณก็ตาม...หลังจากที่เราเดินคุยกันมาได้ไม่ไกลนัก สายลมดึกก็พัดผ่านเข้ามาสัมผัสเรา คุณยังกุมมือของผมไว้แน่นเหมือนเดิม ไออุ่นจากมือคุณ ส่งผ่านความรู้สึกของผมได้ ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของคุณอย่างที่ไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน...

                “หากเราต้องจากกัน….”  คุณพูดแค่นั้นแล้วเงียบไป

          แสงไฟที่ประดับบนซุ้ม สลับแสงสีสว่างงดงามตลอดเวลา แต่รู้สึกในใจผมขณะนี้กลับตรงกันข้าม

                “ทำไมไม่พูดต่อละ....”  ผมพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่ใจเจ็บปวด

                “หากเราต้องจากกันจริง ๆ มิตรจะเสียดายความรักไหม” 

                “ …………………”

                ผมไม่ตอบคุณในทันที  แต่กลับจูงมือคุณเดินข้ามถนนตัดไปยังสนามหลวงแทน  แสงไฟที่ส่องประกายออกมาจากวัดพระแก้วยามค่ำคืน แสงประกายสีเหลืองเรืองรองแผ่รัศมีเปล่งกระจายมองเห็นแต่ไกล  เพ่งพิศด้วยใจคล้ายการแผ่รัศมีแห่งธรรมของพุทธองค์ที่ทรงโปรดสัตว์น้อยใหญ่

          ฝ่ามือผมชื้นไปด้วยเหงื่อ  ครั้งแรกท่ามกลางอากาศหนาวปลายธันวา  อาจเป็นเพราะใจผมรุ่มร้อน         

                “มิตรทำไมไม่ตอบที่เราถาม..หากเราต้องจากกันจริง ๆ มิตรจะเสียดายความรักไหม”  คุณยังย้ำคำถามเดิม...

                “เสียดายสิ...เพราะความรักไม่ได้สร้างขึ้นมาง่ายๆ...แต่สร้างขึ้นมาจากการบ่มเพาะความห่วงใย  การถักทอความเข้าใจของคนสองคน   ถึงอย่างไรก็ตาม หากเราต้องจากกันจริงๆ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ผมพร้อมเสมอสำหรับการจากลา เพราะว่า...มันคงดีกว่า ที่จะเคยได้รักและสูญเสีย มากกว่าจะไม่เคยได้รักใครเลย...”

คุณเงียบไป...ผมเลยไม่พูดต่อ ทั้งๆ ที่มีเรื่องมากมายเกี่ยวกับความรักของเรา

          นางบางครั้ง  ผมเคยคิดว่า  หากผมหลับไปโดยไม่ต้องตื่นขึ้นมาในวันรุ่ง  คงดีนะ เพราะเราไม่ต้องรับรู้และมองเห็นความเจ็บปวดในทุก ๆ วันของชีวิต  จริงอยู่ชีวิตไม่มีเพียงความเจ็บปวดด้านเดียวหรอกที่เราจะได้สัมผัส  แต่ชีวิตที่สูญเสียความรักและกำลังใจ  คงไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง    

รสชาติของการสูญเสีย  เจ็บปวดสิ้นดี  หากเราไม้ได้สัมผัสด้วยตัวเอง คงยากที่จะเข้าใจ  แม้ผมพร้อมที่จะยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น  แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งนั้นจริง ๆ  ผมก็ไม่ต่างอะไรกับนกปีกหัก

หมอกคืนนี้ยังลงจัดเหมือนเดิม อากาศเพิ่มความเย็นลงเรื่อย ๆ น้ำค้างพร่างพรูบนยอดหญ้า และบนเต็นท์ สัมผัสความหนาวเย็นได้ จากสายลมที่พัดมากระทบผิวกาย แต่ผมยังอยู่กับเสื้อกันหนาวตัวเดิม หนาวกายยังพอหาสิ่งทดแทนได้   แต่หัวใจที่ร้าวรานสิ...จะหาสิ่งใดมาบรรเทา...

***************************************

เคิร์ก

06/02/51

ขอบคุณภาพ  จากอินเตอร์เน็ต