วันศุกร์ ที่ 23 พฤษภาคม 2551
บันทึกห้วงฤดียามพลบค่ำ
Posted by
รัตน์ใบขวาน
,
ผู้อ่าน : 161
, 11:15:10 น.
| หมวดหมู่ :
โดย กวีจร ณ โคราชา
พิมพ์หน้านี้
|
 โดย กวีจร ณ โคราชากลุ่มวรรณกรรมใบขวานwww.esanstate.com................................................................รอนรอนรพีจวนลับฟ้า บุหลันเคว้งนภาอ่อนล้าหม่น เมฆขยับละล่องลอยคล้อยลมบน เหนือสิงขรคงทนทะมึนดำ .สกุณากู่ร้องก้องเสียงจ้า ร่อนถลาปีกบางบนธารฉ่ำ พลิ้วปีกโบยเริงร่ายเหมือนร่ายรำ หวานทำนองพลบค่ำจังหวะนทีริน .สุกสกาวดาวพรายประกายพรึก พร่ำรู้สึกฤดีหวนถวิล หิ่งห้อยร้อยเรืองแสงเป็นดาวดิน กลางไพ....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 27 มีนาคม 2551
....พเนจร.....
Posted by
รัตน์ใบขวาน
,
ผู้อ่าน : 211
, 17:26:27 น.
| หมวดหมู่ :
โดย กวีจร ณ โคราชา
พิมพ์หน้านี้
|
 โดย กวีจร ณ โคราชากลุ่มวรรณกรรมใบขวาน....................................................................................ค่ำที่ไหนนอนที่นั่นหนอนกพลัดถิ่นตระเวนย่ำหากินเหงื่อรินไหลซบหน้ารับความเจ็บปวดรวดร้าวใจเก็บกลืนกล้ำน้ำตาไว้ในอกตน ขายแรงกายแลกเศษเงินเขายื่นให้แบกรับไว้หนี้จำนำทำสับสนถึงนาแล้งยังไม่แล้งเท่าใจคนหมองใจหม่นเขามองเราแค่เศษดิน ทั้งเอาเปรียบทั้งเหยียบย่ำซ้ำรอยแผลผู้อ่อนแอจำนนแล้วซึ่งค....
|
วันศุกร์ ที่ 14 มีนาคม 2551
...เด็กน้อย...
Posted by
รัตน์ใบขวาน
,
ผู้อ่าน : 197
, 17:56:45 น.
| หมวดหมู่ :
โดย กวีจร ณ โคราชา
พิมพ์หน้านี้
|
 โดย กวีจร ณ โคราชากลุ่มวรรณกรรมใบขวาน.............................................................................. เล่านิทานเด็กน้อยร้อยมาลัยผู้ฝันใฝ่เติบใหญ่ในเมืองหลวงเท้าดุ่มเดินก้าวย่างไปในเมืองลวงวันเลยล่วงสู่ราตรีที่ริมทาง.มะลิหอมปลุกชีวิตให้คิดสู้ด้วยเธอรู้ทางสุดท้ายไร้สิทธิ์ถามลำบากยากสักเท่าไรในนิยามเพียงประทังความหิวได้ไม่จำนน. วันนี้อาจโชคดีหรือโชคร้ายหรืออาจตายกลางวิถีที่สับสนดวงลิขิตชี....
|
วันพฤหัสบดี ที่ 6 มีนาคม 2551
บทกวี หากเเม้นเลือกเกิดได้
Posted by
รัตน์ใบขวาน
,
ผู้อ่าน : 228
, 07:33:57 น.
| หมวดหมู่ :
โดย กวีจร ณ โคราชา
พิมพ์หน้านี้
|
 .โดย กวีจร ณ โคราชากลุ่มวรรณกรรมใบขวาน................................................................ .หนึ่งน้อง นวลปรางค์ เรือนร่าง อ่อนไหวภายใต้ แสงไฟ วูบไหว เลือนพร่างราตรี ห่มดาว จวบคราว ฟ้าสางปวดร้าว ใจนาง อ้างว้าง ห่างไกล หอบร่าง บอบช้ำ กรำกร้าน งานหนักแบกรับ ทอถัก ปรนเปรอ ความใคร่กี่หมื่น พันร้อย ฝังรอย แผลใจกี่คน พ้นไป ไม่ขอ จดจำ ชีวิต ที่เหลือ เพื่อแม่ และพ่อเงินหนี้ ที่ก่อ ลูกขอ เจ็บช้ำนาย....
|