สมพงษ์  พวงเวียง  ประธานกรรมการ บริษัท โสมภาส  เอ็นจิเนียริ่ง 2005 จำกัด อดีต นักบวช จบศาสนบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาชั้นสูงของคณะสงฆ์  และอดีตอาจารย์สอนภาษาไทย  และ คณิตศาสตร์  แต่ด้วย ความฝันและความมุ่งมั่น และความโชคดีหนุนนำให้อาจารย์สมพงษ์ ตัดสินใจ เปลี่ยนอาชีพจากครู มาประกอบวิชาชีพ "นักธุรกิจ"
 
 " ผมบวช รวมสามเณรก็ 19 พรรษา จากนั้นก็มาเป็นแม่พิมพ์ของชาติอยู่ 12 ปี อยู่ที่กรุงเทพและสมุทรปราการ ผมเมื่อเป็นอะไรแล้วก็เป็นให้สมบูรณ์ที่สุดดีที่สุด เท่าที่เราทำได้ จากนั้นวิถีชีวิตทำให้ผมได้มารู้จักธุรกิจประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์เมื่อปี 2539 "  ประธานกรรมการ บริษัท โสมภาส  เอ็นจิเนียริ่ง เล่าถึงอดีตก่อนก้าวเข้าสู่ธุรกิจโรงงานอุตสาหกรรมชิ้นส่วนอิเล็คทรอนิกส์ 
 

 บริษัทแห่งนี้ เริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2539 ซึ่งเป็นปีเริ่มต้นแห่งวิกฤติเศรษฐกิจของประเทศไทย โดยมีที่ทำการแห่งแรกอยู่ที่จังหวัดสมุทรปราการ แต่ด้วยความเป็นสายเลือดอีสานของผู้ประกอบการที่ต้องการสร้างความเจริญ สร้างงาน และสร้างรายได้ให้กับชาวบ้านในท้องถิ่นภาคอีสาน จึงได้ตัดสินใจย้ายฐานการผลิตมายังบ้านโคกไร่ใหญ่ ตำบลงัวบา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม
 

  แนวคิด ในการดำเนินธุรกิจของ   สมพงษ์  พวงเวียง  ได้เริ่มวางไว้ตั้งแต่วันแรกของการก้าวสู่ธุรกิจ นั่นคือ การเชื่อมโยง "ภาคการเกษตรกรรม และอุตสาหกรรม เดินเคียงคู่ไปด้วยกัน”
 

 ปัจจุบัน บริษัทโสมภาส เอ็นจิเนียริ่ง  จำกัด มีเนื้อที่กว่า 50 ไร่  ผลิตชิ้นส่วนเล็คทรอนิกส์   ประเภทTransformer Choke, Shocket, Zing  ให้กับ บริษัทเดลต้า อิเล็กทรอนิค  มีพนักงานได้มากกว่า 500 คนและรองรับกำลังการผลิตได้เพิ่มขึ้นเป็นปีละกว่า 40,000,000 ชิ้น
 

 สมพงษ์ เล่าว่า  ในช่วงเริ่มต้นประกอบธุรกิจ  เขามีเงินทุนอยู่ แค่แสนกว่าบาท  แต่เมื่อได้ตัดสินใจลงทุนแล้วก็ตั้งหน้าบากบั่นต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆนาๆ  โดยหยิบเอาบทเรียนจากที่ได้บวรเรียนเขียนอ่าน เอาประสบการณ์ที่ได้เป็นครูบาอาจารย์ มาบวกผสมกัน เพื่อวิเคราะห์ว่าจะทำอย่าไรให้ธุรกิจอยู่รอด เพราะมีเงินทุนน้อย  เรียกว่า ทุ่มทุนหมดหน้าตัก  อุทิศให้กับงานชิ้นนี้เต็มที่ แม้จะรู้ว่า บนนถนนธุรกิจ ไม่มีอะไรแน่นอน  แต่เมื่อโอกาสเปิด ก็ต้องลองเสี่ยง
 

 ความเป็นเถ้าแก่ เริ่มขึ้นเมื่อกล้าท้าทายกับความเสี่ยง ซึ่งทำให้เถ้าแก่ผู้นี้มุ่งมั่น กระทั่งขบคิดหาทางการดำเนินงานให้ได้ต้นทุนต่ำที่สุด โดยเริ่มมองว่า อุปกรณ์เครื่องมือทำงานต่างๆ ที่มีอยู่ จะใช้อย่างคุ้มค่าได้อย่างไร
 

 " ผมเลือกมหาสารคาม  เพราะเป็นเมืองการศึกษา ผมก็เป็นคนอิสาน สารคามก็มีภูมิประเทศเอื้ออำนวยต่อการสร้างโรงงาน เพราะจังหวัดมีที่นา แต่ไม่ค่อยมีที่ทำไร่มากนัก  เราก็เลือกลงตรงนี้ ก็คือชีวิตเมื่อทำนาก็ต่อด้วยทำไร่ แต่สารคามไม่มีเราก็จะได้แรงงานตรงนั้นมา นั่นคือสิ่งที่คาดหวังแต่พอมาจริงๆก็มาปรับอีกเยอะพอสมควร การนำโรงงานอุตสาหกรรมมาอยู่ในภาคเกษตรตรงนี้เป็นเรื่องที่ต้องใช้กลยุทธ์ทุกอย่างที่เราจะดึงแรงงานภาคเกษตรกรรมมาให้อยู่อุตสาหกรรมได้อย่างไร เราก็ต้องมาสอนกันใหม่เริ่มต้นนับหนึ่งใหม่เป็นเรื่องท้าทาย"
 เขาพยายามทำตรงนี้บนพื้นฐานของวัฒนธรรมคนอิสาน เขารู้จักคนอิสานเป็นอย่างดีว่าถ้าสอนให้เข้าใจพกวเขาจะทำได้ ปรากฎว่าสิ่งที่คาดหวังก็เป็นไปตามนั้น เครื่องมือก็ปรับม่าใช้ไม้ เป็นไม้หนีบซึ่งจากที่ใช้แรงลม ก็มาเป็นไม้หนีบธรรมดา

 นับเป็น นวัตกรรม ภูมิปัญญาชาวบ้าน ที่ สมพงษ์ คิดค้นขึ้นมา ในช่วงของการบุกเบิกโรงงานแห่งนี้ กลายเป็นจุดเด่นที่ทำให้เขาได้รับรางวัล " การดำเนินธุรกิจตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง " ของ กปร. เมื่อปลายปีที่ผ่านมา 
 

" เครื่องจักรเดิม  เครื่องหนึ่ง ประมาณ 2 หมื่นกว่าบาท แต่ใช้ไม้หนีบ ที่จะหนีบคอตัวง้างของชิ้นส่วนอิเล็คทรอนิกส์ ไว้ให้ได้แล้วก็ใช้ทองแดงร้อยเข้าไป นี่คือหลักการตรงนี้เอง พอคนอิสานมาเห็นปุ๊ปเขาว่าไม่ยาก เอาไม้หน้าสามสองตัวประกบใช้หนังยางรัด เอามือกดมันก็อ้าปากแล้ว แล้วเอาคอไว้ตรงกลาง ซึ่งหนีบส่วนที่เราสามารถที่จะใช้เส้นหวายนี้ร้อยๆได้ เริ่มต้นจากอย่างนี้ ง่ายๆ ลดต้นทุนได้มากมหาศาล " สมพงษ์ อธิบาย การคิดค้นเครื่องมือการผลิตใหม่ ที่ช่วยทำให้กิจการแห่งนี้ดำเนินงานด้วยต้นทุนต่ำกระทั่งถึงวันนี้