...ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป... ตามใจเรา... 

นัดกัน 7 โมงเช้า......เอ๊ะ..นัดเช้าจังเลย คิดในใจหลังจากตื่น

ตั้งแต่...5.30 ไปแล้ว..อาบน้ำแต่งตัว..กระเป๋าจัดไว้ *สองวันที่แล้ว*

ฉันไม่ได้ตื่นเต้นหรอก....กลัวจะไปสายเหมือนเหมือนเสมออีก

สุดท้าย..จะตื่นเช้ายังไง..คุณนายไผ่สายเสมอ...ก็สายอีกแระ

ใกล้ 6.45 น. รีบออกจากบ้านทุลักทุเล..ก็ผู้หญิงตัวเล็ก(กว่าหมูนิดหนึ่ง)

สะพายกระเป๋าเสื้อผ้า...เป้ข้างหลังอีกหนึ่งใบ..ขาตั้งกล้อง

กล้องถ่ายรูป...คิดแล้ว...ตับจะแตก..แต่ก็สู้โว๊ย..ไหวนะย๊ะ

ก็เรามันม้าเหล็ก....โม้ไปไกลแล้วฉาน...รีบโบกรถสองแถว

แป๊บเดียวรถมา...นั่งไม่ทันถึงที่หมาย...โทรศัพท์ดึงขึ้นอีกแระ

อยู่ที่ไหนเนี้ย+++เสียงนั่นถามรีบรีบ ค่อนข้างขำขำ เหมือนรู้อะไรบางอย่าง

"สายเสมอ...เค้ารอกันหมดแล้วนะ"..พี่จงพูดแล้วหัวเราะ...

"ใกล้ถึงแล้วพี่...พอดีไผ่มากับรถ..อีแต๋นนะคะ" ...อิ อิ ...

ปลายสายหัวเราะเสียงดัง......"จริงนะพี่ขับช้ายังกะชื่อเกาะที่เราไปเลย"

"ว่าแต่พี่อยู่ไหนอะ..ถึงยัง"......."พี่นั่งกินเหนียวไก่ บอกรอด้วย แค่นี้ละ"

พี่จงวางสายไป.....อ้าว......เล่นงี้เลยนะ...ไม่ทันได้พูดเลยเรา

มาถึงรถทันเวลา...พี่จงก็ตามมาติดติด..เราไปรถตู้เต็มคันพอดี

รถออกจากนครศรี 8.00 น. ถึงชุมพรเหลือ 15 นาที บ่ายโมงพอดี

พวกเราเลือกขึ้นท่าเรือลมพระยา...กว่าจะถึงท่าเรือ เกือบไม่ทัน

เรืออกจากท่าชุมพรมี สองเที่ยว ...7.00 น. และ บ่ายโมง...

มาเกือบไม่ทัน..พี่สุ..รีบไปซื้อตั๋วก่อน...พี่อรรีบบอกพี่สุ

พี่สุ...เคยไปเกาะเต่าครั้งหนึ่งแล้ว...มาอีกรอบ..เลยจัดการทุกอย่าง

ค่าเรือคนละ 550 บาท 13 คน ลดให้ 1 คน คิดแค่ 12 คน

ขณะนี้ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางจากท่าเรือชุมพร..เกาะเต่า..

..กว่าจะฟังรู้เรื่อง....คิดในใจ...ก็ก่อนหน้านี้เค้าประกาศเป็นภาษาอังกฤษนิน่า

เริ่มแล้วเรา......ไปเกาะคราวนี้สงสัยกลับมาพูดไทยไม่ได้ อิ อิ

เจ้าหน้าที่เช็คตั๋วเราไปขึ้นเรือ....ระยะทางเดินไปขึ้นเรือไกลพอสมควร

แดดก็ร้อนมากมาก...."เฮ้ย...ดำและดำอีก...สีไม่ตกเลยฉาน"

ฝรั่ง..คนหนึ่งหันมายิ้ม...ฉันยิ้มตอบ..แต่พูดไม่ถูก..กลัวพูดผิดสิย๊ะ

งานนี้...สงสัยสยามเมืองยิ้ม ชัวน์..........

ภายในเรือ...มีแต่ชาวต่างชาติ...หลายชาติ หลายภาษามั่วไปหมด

คนไทยทั้งเรือมีแต่พวกเรา 13 คน และเจ้าหน้าที่เรือเท่านั่น

ไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไร....มันดูอึดอัด..-_- เซ็งนะ

พี่สุเอียงหน้ามามองฉัน...ถามว่าสนุกไหม๊ "โห พี่ฝรั่งทั้งนั่น..ดูอินเตอร์จัง"

"มะแม้กลับไปคราวนี้ลิ้นไก่คงยาว...พูดไทยไม่ได้นะพี่"....แฮะ

อยากกัดลิ้นตัวเอง........พูดไรออกไปเนี้ย..กลัวพี่เค้าเสียใจนิ..สีหน้าเราเซ็ง

นั่งเรือ..ประมาณ ชั่วโมงกว่า ก็ถึงเกาะนางยวน...ประชาสัมพันธ์

ประกาศเสียงเพราะพริ้งเชียว...ทั้งอังกฤษและไทย....

มีคนลงที่เกาะนางยวนเยอะมาก...มองไปข้างในเกาะไม่ชัดเจน

แต่มองเห็นสะพานและโขดหินใหญ่...โอ้ย...พรุ่งนี้ละฉันจะมาเหยียบที่นี้

ระหว่างทางมีแต่ฟ้ากับน้ำทะเลมองไม่เห็นฝั่ง..ทำให้คิดถึงเพลง..เพลงหนึ่ง

"มองสุดสายตา..ขอบฟ้าสีครามแผ่นดินสยาม..ใครรุกใครรานหนอเป็นไม่ได้"

เอ๊ะเพลง...จะเข้ากันไหมเนี้ย........แต่ว่าก็ชอบเพลงนี้นะ

ไม่มีให้ฟังกลัวจะเป็นของอากู๋เค้า......อยากฟังไว้โทรมาแระกัน

1900-ต่อไอซียูแระกัน.......อิ อิ ....อะล้อเล่ง....ต่อกันตอนต่อไปนะคะ