...ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป... ตามใจเรา... 

พาเที่ยวกันเพลิดเพลิน..อยู่กับเกาะเต่า-เกาะนางยวน..อยู่อยู่มาขึ้นหัวเรื่องว่า

"นกกรงหัวจุก..ของพ่อหายไปไหน"

บางคนอาจจะ งง ...ง งู เต็มหัวไปหมด(ไม่ใช่หัวงูนะ)

...แต่ว่าทำไมเปลี๊ยนไปแล้วหรือบ้านนี้...

"ไม่อยากป่าวประกาศ...แต่มันรู้สึกเสียใจและเศร้าใจ..เหมือนทำของรักเค้าหาย"

เริ่มจากสอง-สาม..วันที่กลับบ้านแถวบ้านน๊อก นอก..เมืองมา

ขณะที่ไผ่กับแม่จัดบ้านกันเรียบร้อย..เหนื่อยมาก..เราก็หาเรื่อง

ไปหาของกินนอกบ้านกัน...แต่ลืมไปว่านกกรงหัวจุก "ราคา 5 - 6 พัน"

พ่อแขวนอยู่ที่หน้า.....ไผ่กับแม่ไปไม่นาน..กลับมาบ้าน

"เจ้าจุกกรงหงายคว่ำไม่เป็นท่า...มันหายไป"

ท่าทางแม่กังวลแววตาและหน้าเริ่มกังวล...ไผ่ก็เริ่มไม่แน่ใจ

ว่าหน้าไผ่ตอนนั่นเป็นไง..แต่ใจแป๋ว ไปเหมือนกัน...แต่เราก็ยังทำหน้าเฉย

ไผ่เริ่มเอานกอีกตัว มาเป็นนกต่อ...(ทำไปมั่วมั่ว..ไม่ได้เป็นกะเค้า)

หวังเพียงว่าอย่าให้พ่อกลับมาจากข้างนอกตอนนี้...เพราะว่าพ่อจะถามว่า

"หายกันไปไหนนักหนา...เที่ยวกันจังเลย..บ้านช่องไม่อยู่"

ไม่ทันแล้วคร้า....พ่อเดินมาแล้ว...

"พ่อโมโห..หน้าเริ่มแดง"...แม่กับไผ่มองหน้ากัน..กัวสิ เราผิดนิน่า เราลืมนิ

พ่อบ่นอะไรต่อไรมากมาย..สุดท้ายจบที่คำว่า

 "หายกันไปไหนนักหนา...เที่ยวกันจังเลย..บ้านช่องไม่อยู่"

โอ๊ะ ไม่อยากได้ยินคำนี้ เพราะรู้สึกเสียใจกับการผิดพลาดอะไรบางอย่าง

เหมือนทำให้ใครบางคนเสียของรัก...โดยเราไม่ได้ดูแลให้เค้า

เห็นหน้าตาของคนที่เรารักกังวลบางทีเราก็เจ็บปวดเหมือนกัน

 "หากเรามีโอกาสดูแลสิ่งที่เราหรือเค้ารัก...เราต้องทำให้ดีที่สุด"

 "จะได้ไม่มานั่งเสียใจ...ทีหลังอีก"

นำมาเล่าให้ฟัง...เพราะแปลกใจว่าพ่อรักนกขนาดนั่น..นกหายไป กังวัลมากมาย

แต่ ถ้าลูกสาวหายไป อิ อิ แล้ว..จะเป็นไงหน๊อ

(เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...โจรชุมยิ่งกว่ายุงซะอีก)

"ต่อไป ข้าวยากหมากแพง เศรษฐกิจแย่..แก้ไม่ตก"

"มีหวังขโมย..กันหมดตั้งแต่สาก-กะ-เบือ-จนเรือรบแน่นอน"

ปล. ขอบคุณที่มาอ่าน...แม้สาระจะน้อย(ก็ไม่ได้เน้นสาระนี้คะ)

ปล. ขอบคุณภาพ ที่ขโมย เป็นอย่างสูง (จำไม่ได้เลยอ้างอิงไม่ถูกหลาย หลายที่รวมกัน)