...ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป... ตามใจเรา... 

  ยืนเดียวดาย  แหงนหน้า  มองฟ้ากว้าง
คนใจร้าง  แรมมา  คราใจหมอง
กอดอกแน่น  แสนช้ำ  น้ำตานอง
ลมหนาวต้อง  กายล้า  มาแผ่วเบา

       มองจันทรา  สาดแสง  เรืองรองอ่อน
เงาสะท้อน  ทาบส่อง  ต้องขุนเขา
เห็นตะคุ่ม  คลุมขอบ  รอบลำเนา
เป็นภาพเศร้า  ดูเหงา  ใต้เงาจันทร์

       ศศิธร  ค่อนดวง  โชติช่วงเด่น
คืนเดือนเพ็ญ  โพยมผ่อง   ต้องบุหลัน
เสียงเพรียกพร่ำ  ร่ำร้อง   *กันและกัน*
*เธอกับฉัน*   ไฉน   ให้แยกเดิน

       ได้พระจันทร์  เป็นเพื่อน  เยือนครานี้
ดลฤดี  ดื่มด่ำ  พร่ำสรรเสริญ
มาเถิดนะ  เพื่อนจ๋า  ข้าเศร้าเกิน
อย่าทำเมิน  ไม่มอง  จะหมองใจ

       จันทร์เจ้าขา  รู้ไหม  ใจข้าร้าว
อยากถามข่าว  เรื่องราว  เขาอยู่ไหน
รอนแรมมา  หาดู  ถึงภูไกล
เหนื่อยล้าใจ  เจ็บท้น  จนล้นทรวง

        แล้วเมฆา  มาบัง  ดวงศศิ
เป็นตำหนิ  ว่าแสงดับ  จะอับสรวง
ออกมาเถิด   เฉิดโฉม  โอม!…..โชว์ดวง
มาเป็นบ่วง  ฝันเติม  เพิ่มสัมพันธ์

       จันทร์จ๋า  อย่าไปไหน…….
อยู่ใกล้ใกล้  ประวิง  อย่าทิ้งฉัน
หมดแรงสู้   สิ้นแล้ว  แม่แก้วจันทร์
เป็นเพื่อนกัน  ก่อนรุ่งราง  ฟ้าสางเยือน

...................................

     จันทร์จ๋า  อย่าไปไหน…….

++เป็นเพื่อน จนเช้าเลยนะจันทร์++

ปล. ขอบคุณเจ้าของบทกลอนที่แสนไพเราะ...

ปล. ขอบคุณภาพเศร้า เศร้า...ที่ยิ่งทำให้เศร้ายิ่งขึ้น

ปล. นั่งทำงานคนเดียวจนเช้า...เลยขอ*อ้อนจันทร์* มาเป็นเพื่อนสักหน่อย

แฮะ แฮะ (ใครจะอ้อนด้วยก็ได้ไม่ว่ากัน)