...ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป... ตามใจเรา...

นานแล้ว...ที่นั่งอยู่ตรงนี้

นานแล้ว...ที่ได้แต่กอดตัวเอง

นานแล้ว...ที่มองคนเดินผ่านไปผ่านมา

นานแล้ว...ที่ไม่กล้าเผชิญอะไรต่อมิอะไร

นานแล้ว...ที่เหงาและเดียวดาย

และนานแล้ว...ที่ไม่กล้าจะรักใครอีก

นั่งอยู่ที่เดิมที่เคยล้มลง...เคยเจ็บอยู่คนเดียว

ไม่กล้าลุก  เพราะ...กลัวจะเจ็บถ้ายืนอยู่คนเดียว

และหวังว่าจะมีมือสักมือ....ที่จะช่วยฉุดเราขึ้นไป

แต่...ก็กลัวว่าเขาอาจจะผลักเราล้มอีกก็ได้ กลัว กลัว..ไม่กล้า

วันนี้ทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา

เจ็บ...ที่เคยรู้สึก...ไม่มีแล้ว...ไม่เคยรู้สึกแล้ว

เวลามันช่วยบรรเทา...และใจเราก็เข้มแข็งขึ้นด้วย

ก็แค่จำได้ว่าเคยเจ็บมากแค่ไหนเท่านั่น

เงยหน้าขึ้นได้...ตาไม่บวมแล้ว

เพราะก็หยุดร้องไห้ไปตั้งนานแล้ว

เห็นหนทางข้างหน้ายังอีกไกล....

"แล้วฉันจะมานั่งทำไรอยู่เนี้ย...ทางฉันก็มี...ทำไมต้องมานั่งให้เสียเวลาไปเรื่อย เรื่อย..ละ"

ในเมื่อเส้นทางที่มองเห็นคือทางของเรา...จะไปกลัวใครเข้ามาทำร้าย

ถ้าไม่ใช่เพราะเรามัวแต่คอยระแวงเดินสะดุดไปเอง

ถึงทางเดินที่ก่อนจะล้ม...มีใครอีกคนเดินร่วมทางมาด้วยก็เถอะ

แต่ในเมื่อเราล้มอยู่อย่างนี้...เขาก็คงเดินไปแล้ว

ไม่ได้!!!  ไม่ใช่จะรีบเดินตามไปหรอก

แต่จะเดินแซงให้ได้...คอยดู

ลุกขึ้นได้ปาดคราบน้ำตา....เดินไปคนเดียว

ถึงไม่มีใครเดินร่วมทางก็ไม่เป็นไร

เดินคนเดียวตอนนี้คงสบายใจกว่าเยอะ

ก็เรายืนได้ด้วยขาตัวเองแล้วนี้...จะไปหยุดกับความรู้สึกแย่ แย่นั่นทำไม

สู้เดินหาความสุข...แล้วรักษาให้มันอยู่กับเรานานนานดีกว่า

ถึงจะมีเหงาบ้าง...ท้อแท้บ้าง

แต่ถ้าคิดว่าใครสักคน...ก็รอเราอยู่ที่ปลายทาง

ที่อาจจะยังมองไม่เห็น

เท่านี้...ความหวังก็ช่วยพยุงให้เราเดินไปไกลได้เชียวละ !!!..

"-`๏’- ไผ่ -`๏’-"