...ตัวคนเดียว สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องเที่ยวไป... ตามใจเรา...

วันนี้...ต้องการข้อมูลบางอย่างจากฮาร์ดดิสก์ตัวเก่า..มาใช้งาน..

พอไปรื้อ รื้อ.....นำมาต่อใหม่....

เห็นภาพหลายภาพ..ทำให้ระลึกถึงความหลังครั้งเก่า..ที่บ้า..ถ่ายภาพ..ตลอดเวลา

ตื่นเช้า...ก็ยกกล้อง....กับต้นไม้  ดอกไม้...ข้างรั่วบ้าง

หน้าบ้านบ้าง......จนแม่ต้องบ่น...ว่าเพี้ยน

แม่บอกว่า...ส่งให้ไปเรียนไปศึกษา....อีกอย่าง...

ไปเอาอีกอย่างกลับมา.......นอก..ระบบ ..นอก..กรอบประจำ

แม่ บ่น บ่น...ได้ไม่นาน...แฮะ แฮะ....สุดท้าย

มาเป็นนางแบบซะเอง...!!!ถ่ายเสร็จ....ยังมาวิจารณ์ซะอีก

มุมนี้มืด...ย้อนแสงบ้าง...ถ่ายภาพคนหน้าดำบ้าง

ฉันเคยย้อนแม่ว่า !!! เอ๊ะ...บ้านเราขาวทั้งบ้านเหรอแม่...อิ อิ

งานนี้...ไม่โดนด่า...หรือทำตาเขียว...แต่แม่ยิ้ม..และบอกว่า

@@..น้องไผ่.....ขาวเหมือนกันนะ..ขาวกว่าใคร ใครในบ้านเลย (ประชดเต็มเต็ม)

@@ฉันไม่ได้ขาวหรอก...ทั้งบ้าน...ฉันดำกว่าใครต่างหาก

ฉัน..เคยกลัวแสงแดด..ชอบหลบในที่ร่ม..เวลา..แม่ให้ไปปลูกผัก

เก็บผลไม้..ในสวน...แม่เองก็ชอบแกล้งให้ฉัน....

เก็บผลไม้...ต้นที่อยู่โล่งโล่ง...และมีแดดจัดจัด

ไม่ใช่...จะใจร้ายอะไร...แต่แม่บอกว่า..ยอมรับความจริงซะบ้าง

อิ อิ นั่นปะไรละ......

ถึงฉันจะตัวดำ...ชอบทำตัวติ๊งต๋อง...แสดงตลกให้แม่ดู

จริงจริงแล้วฉันไม่ได้กลัวแสงแดด...หรือกลัวดำหรอก

อ้าว!!!! ก็ฉันดำแต่กำเนิดแล้วนิน่า...........

และบางที.....ฉันก็ออกจะภูมิใจ...ที่ความดำ

ทำให้ฉันไม่มีอุปสรรคในการถ่ายภาพ...เพราะถึงฉันจะถ่ายมุมไหน

แสงแดดจ้าแบบไหน...ฉันก็คงความดำเช่นเดิม

อีกอย่าง...การถ่ายภาพที่โล่งแสงแดดจัด...วันฟ้าเปิด

ในทำให้เราได้ภาพท้องฟ้า...สีสดใส...เอามั๊กมากเลย

วันนี้....ไม่ได้..จะบรรยายภาพ...แต่เพียงอยากย้อนเวลา

ในวัยเยาว์...มาเล่าให้ฟัง......ภาพแค่ให้มาชมเพลินเพลิน...เท่านั่น

เรื่องราว.....ที่ถ่ายทอดไม่ได้ละเอียดอะไรมากมาย....

เพียง..แค่อยากระลึกถึง..ใครบางคน...ที่ยังอยู่ในความทรงจำ

ของเราสม่ำเสมอ......ซึ่งอาจจะ...มีคนที่หลงลืมไป

...ใคร...คนหนึ่ง...ที่รักเรา  ห่วงใย ใส่ใจ เราเสมอ

ใคร...คนหนึ่ง...ที่คอยไถ่ถาม..ยามเมื่อเรา..สบายใจและทุกข์ใจ

....ใคร  คนนี้...ถึงแม้...เราจะไม่มีใคร..เคียงข้าง....

แต่...เค้า...ยังคง...อยู่ตรงนั่น...อยู่ที่เดิม...

ไม่เคยเปลี่ยนไป.........ส่งใจ...ให้กำลังเราตลอดเวลา

ตอนนี้...เวลานี้.................

ใช่........ว่าจะสาย...ที่จะกลับไปทักทาย...เยี่ยมเยือน

ใครคนหนึ่ง...ซึ่งเราจากมานาน......นานเสียจน.......บางทีอาจลืมไปว่า

เค้า.........รอคอย..........เรา..ตรงนั่น...ที่เดิม...ที่เคย

ยิ้ม...หัวเราะ.....ร้องไห้.....เศร้า...ทุกข์ใจ.......