วันนี้ญาติสนิทมิตรสหาย / มิตรรักแฟนเพลง ไม่รู้จะเรียกอย่างไร(ให้ดู)ดี

มาทักว่าเมื่อไหร่จะอัพบล็อกซะที เข้ามาอ่านเป็นร้อยครั้งแล้ว

เออ...ก็ขอบคุณที่ติดตามผลงานกันขนาดนี้ อ่านทีเป็นร้อยหน

ช่วงนี้มัวแต่ไปอยู่ Bloggang เรื่อยๆ เปื่อยๆ

แต่เมื่อมีเสียงเรียกร้อง (คิดไปเองว่าอย่างนั้น)

ก็เลยอ่ะ ซะหน่อยก็ได้ แต่ก็ยังไม่มีประเด็นอะไรเล้ย

เออ...นึกออกแล้ว เมื่อวานมีหลักสูตรอบรมที่ออฟฟิศ

เล่าเรื่องเมื่อวานดีกว่า

...

25 กันยายน 2550

 
วันนี้ไม่ได้งานเท่าไหร่ มีอบรมทั้งวันเลย

หัวข้อ “จิตวิทยาการบริหารความขัดแย้ง”

ฟังดูยากเนาะ แล้วมันก็ทำยากจริงๆ แหละ

แต่วิทยากรพูดให้เข้าใจได้ดี และทำให้ผู้ฟังมีความหวังว่ามันทำได้จริง

ไม่ใช่ด้วยหลักการอะไร แต่ด้วยสีหน้าและคำพูดว่า “มันทำได้”

ก็มีคำถามเกิดขึ้นว่า คนที่จะทำได้ต้องเป็นคนคิดบวกอยู่ตลอดเวลามั้ย

คำตอบก็คือทำนองนั้น ซึ่งมันต้องอาศัยการฝึกบ่อยๆ ทำบ่อยๆ

ก็ยากตรงนี้แหละ เพราะคนเราก็มีอารมณ์น่ะเนาะ

แต่วิทยากรก็ยังทำให้รู้สึกคล้อยตามว่า...มันทำได้

มีคำถามอีกว่า แล้วคนที่ทำได้แล้ว คือมีเจตคติที่ดีแล้วเนี่ย จะทำได้ตลอดไปเลยมั้ย

คำตอบคือ...ก็ต้องฝึกบ่อยๆ

พอได้อบรมวันนี้แล้วเนี่ย ได้รู้อะไรหลายอย่าง

แต่ที่รู้แน่ๆ คือรู้ว่าการไกล่เกลี่ยที่เคยทำๆ กันมา...มันผิดเพียบเลยอ่ะ

เอาง่ายๆ ข้อนึงก็คือ “ห้ามตัดสิน”

โห ที่เห็นทำกันมาก็มักเป็นรูปแบบนี้นี่นะ

และก็ยังมีรายละเอียดอื่นๆอีกเยอะ

เป็นการอบรมที่ไม่น่าเบื่อ

ทำให้วันนี้ผ่านไปอีกวันแบบไม่น่าเบื่อ

 
จบแล้วเรื่องเมื่อวาน