พิมพ์หน้านี้
|
สีขาวที่ทาทาบบนพื้นสีแดงช่างแสดงถึงความแตกต่าง มันทำหน้าที่แบ่งสนามแข่งเป็นลู่วิ่งยาวเหยียดไปไกลสุดทางโค้ง ฉันย้อนระลึกถึงความฝันช่วงหนึ่งของวัยเยาว์.... ในชั่วโมงพละศึกษาเมื่อมีการวิ่งแข่ง ฉันไม่เคยวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกเลย บ่อยครั้งต้องเป็นคนสุดท้าย เพราะมัวแต่ล้มลุกคลุกคลานระหว่างทาง ไม่เคยมีเสียงปรบมือ มีแต่เสียงหัวเราะขบขันและคำพูดถากถาง ฉันบอกกับตัวเองว่า สักวันหนึ่งจะวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกให้ได้ แต่เมื่อเวลาเคลื่อนผ่าน ความฝันนั้นก็เลือนหายไป มีความฝันใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ จนเมื่อฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่ และหวนกลับไปคิดถึงความฝันเก่าๆ ฉันพบว่า อันที่จริงทุกวันนี้ฉันก็ยังวนเวียนอยู่ในสนามแห่งการแข่งขัน เพียงแต่จุดมุ่งหมายเปลี่ยนไป ประสบการณ์สอนฉันว่า ในการแข่งขัน เป้าหมายไม่ควรมีเพียงชัยชนะที่จะได้รับเท่านั้น ยังมีสิ่งอื่นที่เราได้จากการแข่งขัน นั่นคือการรู้จักอารมณ์ของตัวเองและเข้าใจคู่แข่งขันมากขึ้น คุณไม่จำเป็นต้องชนะ คุณสามารถเรียนรู้สิ่งดีๆได้เมื่อพ่ายแพ้ และแม้จะมีคนมองการแข่งขันในทางลบ แต่ถ้าเราไม่ได้อยู่ในการแข่งขัน ความมีน้ำใจนักกีฬาของเราก็จะไม่เคยได้รับการทดสอบ.
เรื่อง-รูป : สมคิด ชัยจิตวนิช จากหนังสือ : คิดผ่านเลนส์
|
| หยดน้ำ | ||
บางครั้งการมองดูหยดน้ำใสๆเม็ดกระจิดริด ก็ก่อสุขให้มากมายมหาศาล ไม่เชื่อก็ลองดู |
||
|
View All |
||