“ เคยเห็นไข่ยิ้มไหม ”

 ฉันถามหลานสาวตัวนิด ขณะที่เธอกำลังจ้องมองฉันถ่ายภาพกองไข่ไก่สีเหลืองนวล

บนโต๊ะอาหารที่บ้าน ในเช้าวันหนึ่ง

“ ไข่ยิ้มไม่ได้หรอก  หนูไม่เคยเห็นเลย ” 

  เจ้าตัวน้อยทำหน้าฉงน

“ ได้สิ  เดี๋ยวจะทำให้ดู ”

  ฉันตอบแล้วเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกดำขึ้นมาแต่งแต้มจุดดวงตาสีดำบนไข่ไก่

แล้ววาดรอยยิ้มให้กับมัน  เด็กน้อยปรบมือชอบใจ

“ ยิ้มได้จริงๆ ด้วย  เก่งจังเลย   ให้หนูวาดบ้างสิ  จะให้มันยิ้มทุกใบเลย ”

“ ได้สิ  แต่ต้องรอให้ถ่ายภาพงานให้เสร็จก่อนนะ ”

  ว่าแล้วฉันก็ถ่ายภาพกองไข่ต่อไปเรื่อย ๆ

  ระหว่างที่นั่งรอเด็กหญิงตัวน้อยยิงคำถามชวนให้คิด

“ ไข่มีชีวิตไหม ”

“ มันคงเคยมีชีวิตแต่ตอนนี้ตายแล้ว  เพื่อให้เรากิน ”

  คำตอบแบบไม่แน่ใจเหมือนกัน

“ แล้วทำไมมันถึงตายหละ  ถ้าเราไม่กินมัน  จะมีลูกไก่ออกมาไหม ”

  เด็กน้อยไม่ยอมลดละความสงสัย

“ เออ… มันเป็นไข่แล้วคงไม่เป็นลูกเจี๊ยบแล้วหละ   เพราะฉะนั้นเวลาหนูกินข้าวก็ควรกินไข่ให้หมด

อย่าเหลือทิ้งขว้าง  ก็มันอุตส่าห์ตายไป  ไม่เป็นไก่  เพื่อให้เรากิน  หนูเข้าใจความหมายที่พูดไหม ”

  ฉันตอบคำถามหลานสาวด้วยคำถาม

แต่เจ้าตัวเล็กกลับพยักหน้าเข้าใจ

พร้อมกับสัญญาว่าจะกินไข่ให้หมดสำหรับอาหารมื้อต่อๆไป    

เช้าวันนั้น หนูน้อยไม่ได้มีโอกาสทำให้ไข่ใบไหนยิ้มเลย 

เพราะเธอต้องไปโรงเรียนก่อนที่งานฉันจะเสร็จเรียบร้อยดี

....แต่เธอได้ทำให้รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของฉันแทน .