ขายสด...                                       โขงเจียม - อุบลราชธานี 2550

" "              

                เพิ่งกลับมาจากไปเก็บภาพทำสารคดีเกี่ยวกับผู้คนที่ อ.โขงเจียม อุบลราชธานี วันนี้กลับออกมาจากตัวอำเภอตอนสาย ๆ ช่วยกันขับรถกับพี่บก.กว่าจะถึงกทม.ก็ปาเข้าไป เกือบสี่ทุ่ม.. เหนื่อยกันมาร่วม ๆ สัปดาห์

                  จริง ๆ ตอนนี้ก็เพลียมาก ๆ แต่ดันนอนไม่หลับ(หรือไม่ยอมนอน..) เมื่อกี้แวะไปเซเว่น ไปยืนอ่านหนังสือเกี่ยวกับกล้องและมือถือ ที่มีเนื้อหาให้อย่างละครึ่งเล่ม มีบทสัมภาษณ์เล็ก ๆ จากช่างภาพแฟชั่นรุ่นใหญ่อีกคนหนึ่งของเมืองไทย ณัฐ ประกอบสันติสุข เขาพูดได้น่าสนใจ

                 เขาบอกประมาณว่า เวลาเขาถ่ายรูปบางทีเทคนิค หรือ วิธีการไม่ได้คิดว่ามันทำให้รูปน่าสนใจ สิ่งสำคัญคือทำยังไงให้รูปนั้นมันสื่อสาร กับตัวเราเองได้ อยากที่เราอยากจะบอก ก็คือถ่ายอย่างที่เราอยากจะเห็น อย่างที่เราคิด อย่างเพิ่งไปคิดว่าจะถ่ายเพื่อคนอื่น ถ้ารูปเราสื่อสารกับตัวเองได้ดีแล้ว มันก็น่าจะสื่อสารกับคนอื่นได้เช่นกัน และถึงจะสื่อไปไม่ตรงกันก็ไม่เป็นไร..

                  ในเล่มมีรูปสวย ๆ ของเขาลงไว้ให้ดู มีรูปหนึ่งเขาถ่ายไว้ตอนไปเที่ยวที่อินเดีย เป็นหญิงสาว กำลังยิ้มหัวเมื่อเดินเล่นมากับลูก เขาบอกว่าเห็นแล้วประทับใจถึงขนาดลุกไปดักถ่ายทันที กดภาพไปได้สามใบก่อนเธอจะจากพ้นไป เขาชอบรูปหนึ่งที่เก็บอารมณ์ของเธอ และสถานที่ตรงนั้นไว้ได้ รูปไม่ได้มีองค์ประกอบสมบูรณ์ หรือใช้เทคนิคสูงส่งอะไร กระทั่งเมื่อมองรูปนั้นอีกเมื่อเวลาผ่านไป ก็ยังได้ยิน "เสียง" จอแจของบรรยากาศนั้นออกมาจากรูปได้

                    เขาเข้าใจบอกนะ.. ถ่ายให้รูปมันเหมือนมีเสียง.. มีบรรกาศตรงนั้นออกมาจากภาพด้วย น่าคิดทีเดียว..

                     ในฐานะเราทำงานทางนี้ และยังต้องเรียนรู้พัฒนาอีกมาก คิดตามไปว่าบางทีนอกจากสมองที่จะคอยนึก คิดวิเคราะห์ถึงกฎเกณฑ์ทฤษฎีในการถ่ายภาพ ถ่ายให้ชัด วัดแสงให้ดี อย่างไร  ถึงจุดหนึ่งเราคงต้องทำให้เราสามารถใช้กล้องมองออกไป และบันทึกมันอย่างเป็นธรรมชาติ

                  กับงานสร้างสรรความงามบางอย่าง บางทีคงต้องฝึก "คิดให้น้อย" เพื่อจะได้ใช้ตาใจ... มองออกไปและใช้ "ความรู้สึก" ให้มากขึ้นกว่านี้