ต่อจากความเดิมตอนที่แล้ว (ตอนพาหัวใจหน่ายรักไปพักร้อน)....ศุกร์ที่ 6 ก.ค. หลังจากตัดสินใจสะพายเป้ตามเพื่อนๆไปพัทยา  ….ฉันก้าวออกจากห้องโดยไม่รอให้เขาเอ่ยปากอะไรอีก.....มุ่งหน้าสู่ลาดพร้าวซอย15.....ที่นัดรวมพลของพวกเรา.....หลังรวมพลกันครบทีมและเคลียร์งานเสร็จสรรพ ....พวกเราก็เริ่มออกเดินทางตอนบ่ายโมงเศษ.....มุ่งหน้าสู่พัทยาทันที.....

แม้ว่าวันนี้จะเริ่มต้นด้วยความหน่ายใจกับใครบางคน.....แต่พออยู่กับเพื่อน .....ก็ดูเหมือนฉันจะลืมไปหมดทุกสิ่ง.... เราไม่ได้คุยเรื่องที่เกิดขึ้นกันมากนัก ....เพราะมีเพื่อนแค่สองคนเท่านั้นที่รู้เรื่องราวระหว่างฉันกับเขา ...คงเป็นเพราะฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก ....อยากให้มันจบๆไปซะ ....

เราขับรถตามกันมาสองคัน ...และดูเหมือนจะเพลินกับการแวะซื้อโน้นชมนี่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ปาเข้าไปเกือบทุ่ม แล้ว แต่เรายังไม่ถึงที่พักเลย ....ชาญรีสอร์ทคือที่หมายของเราในคืนนี้ (หาทางเข้ายากมากค่ะแต่ก็สวยนะ.....ดูเงียบๆดี...ได้ใจก็ตรงนี้ล่ะ)....ที่รีสอร์ทมีเพื่อนๆอีกกลุ่มหนึ่ง ล่วงหน้ามารออยู่ก่อนแล้ว

...หลังจากขนกระเป๋าเข้าที่พักเสร็จ พวกเราก็เริ่มลงมือปิ้งย่างอาหารทะเลที่เตรียมมาด้วยความสนุกสนานและเอร็ดอร่อย....จนอิ่มหนำสำราญกับอาหารทะเลแล้ว....เพื่อนๆ ก็เริ่มตั้งวงร่ำสุราและเปิดหัวข้อสนทนากันอย่างออกรส....ส่วนฉันก็ต้องขอตัวไปอาบน้ำเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบายมาตั้งแต่เมื่อวาน.... "AnswerInTheSky" กับ "i-dle"  ตามมาที่บ้านพัก ...คงเพราะกลัวว่าฉันจะคิดมากเรื่องเมื่อเช้า ....เราคุยกันถึงเรื่องผู้ชายคนนั้นอยู่พักหนึ่งก่อนจะกลับไปรวมตัวกับเพื่อนอีกครั้ง ....แต่ก็ดูเหมือนฉันจะไม่ค่อยได้สนุกกับเพื่อนๆสักเท่าไหร่ ....เพราะนอกจากจะรู้สึกไม่ค่อยสบายแล้วยังมีเรื่องคอยกวนใจอยู่ตลอดเวลา .....ฉันไม่ได้ดื่มอยู่แล้ว ก็เลยขอตัวไปนอนดีกว่า ....สรุปว่าคืนนั้นก็ไม่ค่อยได้สนุกกับเพื่อนสักเท่าไหร่

.... วันที่เจ็ด เดือนเจ็ด ปีศูนย์เจ็ด (07-07-07)  พวกเราต้องรีบออกเดินทางไปรวมตัวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งตามตารางสัมมนาของบริษัท (เป็นร้านอาหารที่หายากมากๆๆ ....แผนที่ก็ชวนหลงสุดๆ ....จนหลายคนต้องเอ่ยปากถาม.... “ใครเป็นคนวาดแผนที่วะ?”) ...แอบบ่นอีกนิดว่าอาหารก็ไม่ได้อร่อยเลยค่ะ ....แถมต้องรีบทานเพราะกว่าพวกเราจะมาถึงก็สายมากแล้ว .....ใกล้เวลาต้องรีบเข้าไปฟังสัมมนาที่ โบตานี่ บีช รีสอร์ท แล้วด้วย

....มาถึงโบตานี่ บีช รีสอร์ท ก็ต้องรีบเข้าฟังอบรมเรื่องการตลาดภาคบังคับอีกหลายชั่วโมง ....ตอนนี้ล่ะค่ะที่เริ่มทนไม่ไหวต้องอัดยาเพิ่มไปอีกสองเม็ด .....หลังจากจบสัมมนาก็รีบเข้าห้องพักขอตัวนอนก่อนทันที ปล่อยเพื่อนเดินชายหาด ....ถ่ายรูปชมทะเลล่วงหน้าไปก่อน .....พอรู้สึกดีขึ้นจึงตามไปสมทบที่ชายหาดด้วยอีกคน..... แต่ก็อยู่ถ่ายรูปสนุกสนานได้ไม่นาน ....ลมเริ่มแรงและดูเหมือนจะหอบเอาละอองฝนมาด้วย พวกเราก็เลยสลายตัวกลับห้องใครห้องมัน

กลับจากชายหาด....พอก้าวเข้าห้องเท่านั้นล่ะ .....รู้สึกหนาวสะท้านจนตัวสั่น....ต้องรีบหาเสื้อมาสวมทับและพยายามซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ....แต่ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไร ...หนาวมาก...ปวดหัวมาก ....น้ำตาไหลและตัวสั่นไม่หยุด ...."ตัวนิ่ม" รุ่นน้องที่อยู่ด้วยคงตกใจรีบเดินไปบอกเพื่อนๆที่อยู่ห้องข้างๆ ....ทีแรกเพื่อนๆเข้าใจว่าฉันคงคิดเรื่องนั้นแล้วร้องไห้จนตัวสั่น .....ก็เลยปล่อยให้นอนร้องไห้อยู่คนเดียวจะดีกว่า ...จนพักใหญ่  "i-dle"กับ "AnswerInTheSky" ก็เดินมาดูอีกครั้ง คงเพราะคิดว่าร้องนานไปแล้วแน่ๆเลย  5555 ...แต่พอมาจับตัวและถามอาการก็เลยรู้ว่าไม่สบาย ปวดหัวและหนาวมากบังคับตัวเองไม่ได้ ....แต่ตอนนั้นรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไรมาก เดี๋ยวคงหาย ก็เลยขให้ "i-dle" ไปเอาน้ำร้อนมาให้ดื่มเผื่อจะดีขึ้น ....แต่พอเอามาจริงๆก็ดื่มแทบไม่ได้ เพระตัวมันสั่นไปหมด จับแก้วไม่ได้เลยน้ำจะกระฉอกออกมาหมด

 ....จนกระทั่งทุกคนลงมติ ....เฮ้ย! ไปหาหมอเถอะ ....จากนั้นขบวนลักพาตัวก็เริ่มขึ้น(ความคิด"monkeycat" เขาล่ะอันนี้) ยอมรับเลยค่ะว่าเพื่อนๆฉันอารมณ์ขันล้นเหลือจริงๆ ....ระหว่างทางที่นั่งรถจากรีสอร์ทเพื่อไปโรงพยาบาล ก็คุยสนุกสนานกันมาเกือบตลอดทางเหมือนไม่มีใครป่วย ....แต่ดีนะ...เพราะมันช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นยอะเลย ...แม้ตอนนั้นสมองไม่ไวพอจะรับมุกเพื่อนๆ ....แต่ก็ได้ขำมาตลอดทาง(ลืมป่วยกันไป)

.....ในที่สุดเราก็มาถึงโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา .... โอ้!! แม่เจ้านี้มันโรงพยาบาลหรือโรงแรมกันแน่ ....(แต่ขอโทษค่ะบริการไม่ได้ประทับใจเลยสักนิด) ....คงเพราะพวกเราไม่ได้ขับรถหรูหราไฮโชมากระมัง ...เขาจึงไม่มีรถเข็นมารับคนป่วย  ....และพอถึงเคาเตอร์ลงทะเบียนผู้ป่วย ....ประโยคแรกที่ถูกถามก็คือ มีประกันสุขภาพไหมค่ะ?....พอตอบว่ามี เจ้าหน้าที่ก็ซักนู้นนี้ นั้น กรอกนู้นนี้นั้น นานนนนมากไม่เสร็จซะที จนทนไม่ไหวต้องขอไปนั่งที่เก้าอี้เอง (ป่วยอยู่นะ .....ฉันป่วยอยู่ ....ช่วยเอาฉันไปนอนก่อนได้ไหม )

...จนกระทั่งเพื่อนอีกสองคนที่เอารถไปจอดตามมาสมทบเห็นเข้า ก็โวยเลย ....เฮ้ย!! ทำไมไม่พาไปห้องฉุกเฉิน ให้คนป่วยอยู่อย่างนี้ได้ไง (ซีนนี้ได้ใจจริงๆ  ...monkeycat) เท่านั้นละเจ้าหน้าที่อีกคนก็เลยพาตัวเข้าไปนอนในห้องฉุกเฉิน ......หลังจากวัดไข้ถึงรู้ว่าไข้สูงมาก 39.5 องศา (ดีนะว่าร่างกายยังทนไหว ...ถ้าฉันช็อคตายไปโรงพยาบาลจะรับผิดชอบมะเนี๊ย....ไม่ยอมดูแลรักษาซะที)

....หลังจากตรวจเช็คจนรู้สาเหตุที่มาของการมีไข้สูงแล้ว จากนั้นก็เป็นปฏิบัติการกล่อมให้นอน....เริ่มจากคุณหมอ “ไข้สูงมากเลยนะ แล้วก็ตรวจเจอว่าร่างกายไม่รับอาหาร หมอว่าต้องนอนให้น้ำเกลือและดูอาการนะ” (....ต้องขอท้าวความนิดค่ะ...ว่าก่อนหน้านี้เราก็พอทราบกิตติศัพท์ของโรงพยาบาลนี้จากคนรู้จักมาพอสมควรแล้วเรื่องค่ารักษาพยาบาล ที่ทำเอาแทบหมดตัว...ไม่ใช่หลักหมื่นแต่เป็นหลายแสนค่ะ...) .....ฉะนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา...ฉันก็ตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงก็ไม่นอน ...(ช่วยให้ยาที่ทำให้ไข้มันลดและอาการดีขึ้นก็พอ) และเพื่อนๆก็ค่อนข้างเห็นด้วย

แต่ในที่สุด...คุณหมอก็กล่อมเราจนสำเร็จ (ก็พูดอาการซะน่ากลัวเชียว)...ตอนแรกตกลงใจว่าจะนอนแต่พอเพื่อนไปดูราคาห้องพัก .....ต่ำสุดห้าพันบาท รวมค่ารักษาเสร็จสรรพแล้วแบบเหมาจ่ายจะอยู่ประมาณหมื่นห้าพันบาทต่อคืน....ยังไม่นับรวมค่านู้นนี้นั้นที่อาจจะตามมาอีกนะ.....แม้จะมีประกันสุขภาพของ เอไอเอ ก็เหอะ... ฉันขอกลับไปนอนที่ห้องพักดีกว่า....โชคดีที่"AnswerInTheSky" มีน้องชายเป็นหมอก็เลยปรึกษาได้ว่าอาการประมาณนี้ไม่นอนได้หรือเปล่า ....และก็ได้รับคำแนะนำในการดูแลตัวเองโดยไม่ต้องนอนโรงพยาบาลมาด้วย ....ฉันเลยรอดพ้นจากการถูกฟันหัวแบะครั้งใหญ่มาได้ ....สุดท้ายก็แค่จ่ายไปขำๆ สามพันฟาๆเกือบสี่พันแค่นั้นเอง...(หักจากใช้บัตรประกันสุขภาพแล้วนะ) ขำๆ .....ฮือๆๆๆๆ
แม้การไปสัมมนาครั้งนี้จะดูทุลักทุเลสำหรับฉันไปสักนิด.....แต่ก็คือที่สุดของความประทับใจที่มีต่อเพื่อน ขอบใจ "AnswerInTheSky" ที่ช่วยแก้ปัญหาและคอยจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้ (อุ่นใจทุกครั้งที่มีเธอ อิอิ) ....ขอบใจ "monkeycat" เจ๊ใหญ่ที่เป็นด้านหน้าค่อยสู้รบปรบมือกับหมอและพยาบาลให้ (นายแน่มาก 5555) ขอบใจ  "i-dle" ที่คอยเอาตัวกลมๆมาประคองพี่ไว้ตลอด (เลยเข้าใจผิดกันไปใหญ่ แก้ข่าวไม่ทันแล้วล่ะน้องเอ๊ย หุหุหุหุ)  ขอบใจสองสาวสุดสวย "kemiko" และ "ตัวนิ่ม" ที่คอยเป็นกำลังใจให้นะคะ  อีกคนที่ลืมไม่ได้ขอบใจนะ "ตัวป่วน" ผู้อยู่เบื้องหลังข้าวต้มแสนอร่อย......ที่พี่โซ๊ยซะหมดชาม อิอิอิอิ

แม้จะป่วยกาย....แต่รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่มีเธอ.....ขอบใจเพื่อนๆอีกที  อยากบอกว่าดีใจนะที่ครั้งนี้ตัดสินใจไปพัทยากับเพื่อน.....แต่ไม่รู้ไปทำให้หมดสนุกกันหรือเปล่านี้สิ ....อุอุอุอุ (เค้าขอโทษนะ)