ร่วมอาทิตย์แล้วสินะ! ...ฉันไม่ได้เข้ามาบอกเล่าเรื่องราวผ่านblogแห่งนี้เลย.....เหตุก็เพราะช่วงนี้ชีวิตสับสนวุ่นวายไม่รู้จบสิ้น ทั้งเรื่องงาน เรื่องความรัก และเรื่องสุขภาพที่นับวันก็ยิ่งจะแย่ลง ....สมาธิในการทำงานก็หามี ...เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย ....เบื่อหน่ายเป็นที่สุด ...ลำพังคิดเรื่องงานสมองยังไม่ค่อยจะแล่น ....นับประสาอะไรกับเขียนเล่าเรื่องราว...(ถ้าอ่านแล้วรู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูกก็อย่าถือสาหาความกันนะคะ...)....ก็คงเหมือนที่เคยบอกกับปุ๊บปั๊ปล่ะคะว่าช่วงนี้ในสมองมัน บลา...บลา...บลา (ว่างเปล่าค่ะ)

...มีเพียงเรื่องน่าเบื่อของชายคนนั้น ....คนที่ฉันอยากตัดเขาทิ้งไป.....แต่ไม่รู้ทำไมตัดไม่ขาดซะที....ไม่รู้เขาใช้เยื่อใยประเภทไหนเน๊อะ.....จะได้ขอมาใช้งานอย่างอื่นให้เป็นประโยชน์มากกว่านี้ ....ตอนนี้นึกไม่ออกว่าจะเอามาทำอะไรดีแต่ของเขาดีก็ขอไว้ก่อนละกัน 5555 ….(ขอภัยในความไร้สาระ.....มันฝังอยู่ใน DNA…5555)

ทุกวันนี้รู้สึกเหมือนทำตัวเป็นแผ่นเสียงตกร่อง....เช่นเดียวกับเขาคนนั้น....ก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร ....และที่สำคัญเราเล่นกันคนละเพลง....ลองนึกภาพนะคะถ้าคุณเปิดเครื่องเล่นพร้อมๆกันสองเครื่อง ...เครื่องหนึ่งเล่นเพลงรักประมาณ .... ** กลับมาได้ไหม ฉันขอแค่สักนาที  กลับมาตรงนี้ แค่ขอให้เธอได้ฟัง  หนึ่งคำที่ฉันมี หนึ่งคำที่ใจของฉัน  ให้ฉันได้พูดมันไป แค่สักครั้งให้ฉันได้บอก(รักเธอ)  อยากให้เธออภัย ให้โอกาสสักครั้ง  อยากให้เรากลับมาเริ่มต้นใหม่  คนที่ผิดที่พลั้ง ไม่ต้องการอะไร นอกจากการได้มีเธอเหมือนเดิม.... (:: กลับมาได้ไหม : เพลงประกอบภาพยนตร์ Sexphone)
......ส่วนอีกเครื่องก็เล่นเพลง... ** อยู่ๆ ก็จะมาให้เป็นเหมือนเดิมให้มาคบกันง่ายๆ  ให้กลับมาเป็นเหมือนเคยแล้วกันแล้ว ให้ฉันลืมง่ายๆ  เธอคิดอะไร ที่ง่ายเกินไป ไม่เคยจะแคร์ใจฉันบ้างเลย  อยู่ๆ ก็จะมาให้เป็นเหมือนเดิมฉันดูว่าคงไม่ง่าย  อยู่ๆ จะย้อนก็เดินเข้ามาฉันเองก็คงจะ... รับ... ไม่ไหว  ให้จบกันไป ให้มันง่ายๆ เหมือนเดิม.... (:: ง่ายง่าย : One Man Story)

....สองเครื่องส่งเสียงบรรเลงพร้อมๆกัน ...อืม! คงน่าฟังพิกลเน๊อะ ...

ก็เพราะความน่าฟังแบบพิกลนี้ละที่ทำเอาฉันแทบแย่ ......จนต้องหันหน้าพึ่งวัด ...(หวังเอาธรรมะเข้าช่วย)...ทำบุญกรวดน้ำก็แล้ว ....จิตก็หาสงบไม่ .....คงเพราะกิเลสหนาไปนิดส์....พระท่านเลยช่วยขัดเกลาจิตให้ดีขึ้นได้ยาก .....ก็ได้แค่คำพระที่ท่านสอนว่า “กรรมก็คือการกระทำของเรา ....ถ้าเราไม่ทำ ....กรรมมันก็ไม่เกิด” อืม! จริงของพระท่าน ก็เพราะทำกรรมไว้ไง ....เจ้ากรรมนายเวรเขาถึงตามทวงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน.....เฮ้อ! ...กรรม ....นึกถึงคำพระท่านทีก็ช่วยปลงใจได้ที.....แต่พอเจ้ากรรมแวะเวียนมาก็ลืมซะฉิบ...เฮ้อ! ...กรรม ....(อีกรอบ)

“ฉันไม่ได้โรคจิตนะ....จะได้รู้สึกสนุกที่มีผู้ชายมาร้องไห้ขอคืนดีอยู่ทุกวัน....มันรู้สึกแย่....แย่มากๆ....เหมือนฉันเป็นคนใจร้าย ....ฉันกำลังทำร้ายคนที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกดีๆต่อกันเคยรักกัน ....แต่มันเป็นคนที่ครั้งหนึ่งเคยรัก...เป็นประโยค past tense ไปแล้วไง.....จะให้มันเป็น present tense อีกยังไงกัน”.....เป็นประโยคที่ฉันพูดกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่คอยรับรู้รับฟังปัญหาของฉันเรื่อยมา......

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันคิดทำมันเป็นการหนีปัญหา.....แต่ฉันขอเวลาพักหัวใจก่อนได้ไหม .....แล้วฉันจะกลับมาเป็นเพื่อนคนเดิมที่ยิ้มร่า....และหัวเราะได้ทั้งวัน ....ตอนนี้ฉันเหนื่อย....ฉันแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าใครๆไม่ไหวแล้วจริงๆ ....เข้าใจฉันนะ”

สุดท้ายก็คงมีแต่เพื่อน....ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ.....ไม่ว่าจะถูกหรือผิด....ก็พร้อมจะรับฟังและด่าทอ...5555 (เวลาทำอะไรผิดเพื่อนก็รุมด่าได้เจ็บแสบเหมือนกันค่ะ....แต่ก็โอเคฉันผิดจริง....ฉันก็จะยอมให้ด่าเอาเลยเพื่อน...ด่าได้เต็มที่เลย....ฮือๆๆๆๆ)