โลกใบเก่า (2528)
หน้าหนึ่ง: กระต่ายเพ้อ/สองใจรัก/รักเธอคนเดียว/โลกใบเก่า/ไปตามกัน/รักเธอคนเดียว (บรรเลง)
หน้าสอง: เรื่องของหัวใจ/เพียงครึ่งใจ/ฝากฟ้าสั่งดิน/เจ้าสาว/หนุ่มค้างปี/ไปตามกัน (บรรเลง)

โลกใบเก่า เรียกได้ว่าเป็นพัฒนาการอย่างต่อเนื่องของ ดิ อินโนเซ้นท์
ชาตรี และ พีรสันต์ แบ่งกันทำดนตรีคนละครึ่ง ๆ
ดนตรีของอัลบั้มชุดนี้ไม่แมสเลยและไม่ติดหูตลาดง่าย ๆ
อาศัยว่าพวกเขามีแฟนประจำที่ติดตามกันอยู่
กลุ่มนี้ค่อนข้างอยากเห็นอะไรใหม่ ๆ
มากกว่าจะฟังเพลงป๊อปพื้น ๆ

โลกใบเก่า เรียบเรียงดนตรีออกมาเป็นโปรเกรสสีฟได้มีทิศทางกว่า เมืองอะไร
จากชุดที่แล้ว แต่การบันทึกเสียงที่เยี่ยมยอดของวงอยู่ในแทร็ค ไปตามกัน
ดนตรีมีหลายมูฟเมนท์ เป็นดนตรีแบบฟิวชั่นซึ่งทางวงทำออกมาได้เยี่ยม
พี่โอมโชว์เทคนิคโซโลกีตาร์เต็มพิกัด ส่วนภาคริธึมพี่ปึ๊ดกระตุกสายเบสในสไตล์
ฟิวชั่นแจ๊ซได้มันมาก ๆ


ครั้งนี้...ของพี่กับน้อง (2529)
หน้าหนึ่ง: ฝันและใฝ่/ดาราทีวี/ฝากรัก/ก็ฉันไม่ดีเอง/วัยหวาน/สาว 86/คืนก่อน
หน้าสอง: ตอบหน่อยนะ/สายเกินรัก/เรา/วันลา/มือที่สาม/มือที่สาม (บรรเลง)

หลังจากชุดที่แล้ว ดิ อินโนเซ้นท์ ทำดนตรีหนีคงฟังเร็วเกินไปหน่อย
ชุดนี้เลยทำดนตรีออกป๊อปแต่เป็นป๊อปที่อยู่ในมาตรฐานของพวกเขา
ผลลัพธ์ที่ได้คืองานที่มีเพลงดี ๆ และมีความหลากหลายทั้งอัลบั้ม
เป็นงานที่ผมชื่นชอบมากที่สุดของพวกเขาถ้าวัดกันเฉพาะในมุมมองแบบป๊อป
ชุดนี้ได้ อุ้ย (วรสิทธิ์) มาเป็นนักร้องนำร่วมกับสายชล
ฝากรัก เป็นเพลงที่ทุกวันนี้ยังฟังกันได้ไพเราะอยู่
ก็ฉันไม่ดีเอง ขอยืมอินโทร Every Time You Go Away (เวอร์ชันของพอล ยัง)
มาดัดแปลงเล็กน้อย
ส่วนเพลง มือที่สาม พวกเขาต้องการเอาไว้โชว์ว่าตอนนี้ฝีมือของวงจริง ๆ อยู่ที่ระดับไหนแล้ว


10 นาฬิกา (2532)
หน้าหนึ่ง: เสียเวลาเปล่า/เกิดมาทำไม/เห็นใจกันหน่อย/เรื่องมันใหญ่/ขายหัวเราะ/
26.00 น. (บรรเลง)
หน้าสอง: บอกแล้ว/เพราะเธอหรือเปล่า/589-3375/จะเอายังไง/ลองคิดดู

10 นาฬิกา เป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของวง ทิ้งช่วงห่างจากชุดที่แล้วถึงสามปี
โดยช่วงเวลาดังกล่าว ทั้ง ชาตรี พีรสันต์ และ เสนีย์ เข้าไปทำงานเบื้องหลังทั้งเป็นโปรดิวเซอร์
และทำดนตรีให้กับศิลปินทั้งจากนิธิทัศน์และค่ายอื่น ๆ ชุดนี้พี่โอมทำงานด้านดนตรีเป็นหลัก
และพี่สันต์แต่งคำร้อง ตอนงานชุดนี้ออกมาฟังดูแล้วซาวนด์จะคล้าย ๆ กับงานของแกรมมี่
อยู่หลายเพลง ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะคนทำดนตรีตัวจริงคือพี่โอม

ชุดนี้ดูเหมือนว่า ดิ อินโนเซ้นท์ ทำดนตรีกันออกมาสบาย ๆ ไม่มีความกดดัน
ไม่ได้นำเสนออะไรที่มันยาก แต่ทำให้แฟนประจำอย่างผมฟังแล้วมันครึ่ง ๆ กลาง ๆ
เป็นอัลบั้มที่ดี แต่พวกเขามีดีกว่านี้