คุณผู้อ่านที่ได้อ่านเรื่องในบล็อกนี้มาตั้งแต่แรก ๆ
คงจะทราบว่าไอดอลจากยุคแปดศูนย์ ที่เป็นสุดยอดขวัญใจของผม
คือ แอม แหม่ม ปุ้ม หรือ "สาว สาว สาว" เกิร์ลแบนด์อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล
จะว่าไปแล้วเส้นทางชีวิตของผมทับซ้อนกับพวกเธอในบางเรื่อง
เรียกว่า "อิทธิพล" หรือ "ความเป็นต้นแบบ" ก็น่าจะได้

ตอนอยู่ ม.5 ครูแนะแนวถามผมว่าจะเลือกสอบเข้าเรียนต่อในคณะใด
"คณะศิลปศาสตร์ มธ. ครับ" ผมตอบมิสแนะแนวไปแบบนั้น
โดยที่ไม่มีข้อมูลเลยว่าคณะนี้เรียนอะไร
รู้แต่ว่าต้องการไปเรียนคณะเดียวกับ "เสาวลักษณ์ ลีละบุตร"
และผมก็ได้เป็นนักศึกษาลูกแม่โดมจริง ๆ แต่ไม่ใช่คณะดังกล่าว
สุดท้ายเรียนไปไม่รอด เพราะไม่ได้เรียน เลยต้องเปลี่ยนที่
มหาวิทยาลัยเอกชนเป็นทางเลือกที่ใกล้ตัวสุด เพราะเตรียมตัวเอนทรานซ์ใหม่ไม่ทัน
จึงเลือกเรียนที่ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เพราะ "พัชริดา วัฒนา" เรียนอยู่ที่นั่น
สรุปแล้ว academic profile ของผมโดยเฉพาะการตัดสินใจเลือกสถาบัน
มีมูลเหตุจูงใจมาจากสมาชิกของ สาว สาว สาว เป็นหลัก
(ทางบ้านได้โปรดรับทราบตามนี้....)

อาจจะมีบางคนเข้าใจว่าผมคุ้นเคยกับ สาว สาว สาว เป็นการส่วนตัว
เปล่าเลย ไม่เคยมีโอกาสพูดคุย ถ่ายรูปร่วม หรือเขียนจดหมายไปหา
(การเขียนจม. ไปหานักร้องคนโปรด เด็กรุ่นนี้อาจจะแอบขำเล็ก ๆ )
เท่าที่ทราบแฟนเพลงทุกรุ่นของ สาว สาว สาว ส่วนใหญ่แล้ว
น่าจะเป็นสุภาพสตรีเสียเกือบร้อยละเก้าสิบ มีผมที่มีพฤติกรรมค่อนข้าง
เบี่ยงเบนไปจากเพื่อน ๆ แต่พฤติกรรมอื่น ๆ ยังปกติ (ฮ่า ๆ)

มีโอกาสได้ตามไปดูการแสดงสดทั้งหมด 5 โชว์ ในช่วงปี 2527-28
หลังจากนั้นก็ห่าง ๆ ไป ซื้อเฉพาะผลงานอย่างเดียว
และได้เจอคุณแหม่มบ่อยที่สุดในสถานที่ต่าง ๆ กัน รวมถึงที่มหาวิทยาลัย
แต่ไม่ได้เข้าไปทักทายแต่อย่างใดเป็นประเภท "รักนะแต่ไม่แสดงออก"
จากนั้นความทรงจำต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกเก็บเข้าลิ้นชัก

จนถึง วันที่ 18 ตุลาคม 2550 นับเป็นเวลาได้ประมาณ 24 ปี
จากวันที่ซื้อเทปชุด "ประตูใจ" ถึงมีโอกาสได้พบไอดอล ตัวเป็น ๆ
แบบใกล้ชิดและเป็นกันเองมากที่สุด
"ชัยบดินทร์โชว์" ติดต่อผ่านอีเมล์เพื่อต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมบางเรื่อง
ขอภาพนิ่งที่จะนำไปใช้บนเวทีรวมถึงภาพเคลื่อนไหวบางส่วน
เพื่อจะนำไปประกอบเรื่องของ สาว สาว สาว แขกรับเชิญของเทปนี้

ถ้าไม่มาเขียนเรื่อง สาว สาว สาว ในบล็อก
คงเป็นเรื่องยากที่อยู่ดี ๆ จะมีคนมาส่งข่าวว่าทั้งสามคน
จะมาอยู่ในสถานที่และในเวลาเดียวกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา
ก็เลยไม่พลาดที่จะขอเข้าชมการบันทึกเทปในวันนั้นด้วย
ไปถึงเวิร์คพอยท์สตูดิโอเร็วกว่าเวลาเริ่มเลยมีโอกาสได้ฟังการร้องสด ๆ
เพลง "ดอกไม้ของน้ำใจ" และ "Danny’s Song" อย่าว่าผมเวอร์นะ
เป็นการร้องที่ยอดเยี่ยม กลมกลืน และทำให้ขนลุกขึ้นมาทันที
พวกเธอเยี่ยมยอดและเก่งกว่าเมื่อสิบหรือยี่สิบปีก่อนมาก
(การได้ฟังการร้องสดผ่านโทรทัศน์หรือซอฟท์แวร์ประเภทต่าง ๆ
คุณภาพเสียงจะถูกลดทอนไประดับหนึ่ง)