งานลำดับที่สองจากค่ายไนท์สปอตที่มุ่งเน้นสร้างงานเพลงคุณภาพเป็นผลงานของศิลปินชาย
ที่มีชื่อว่า นุภาพ สวันตรัจฉ์ เป็นชื่อที่ใหม่มากๆ เช่นเดียวกันกับ ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล
ในยุคนั้นไนท์สปอตไม่ได้ตั้งโจทย์ความสำเร็จในมิติของเชิงธุรกิจเป็นตัวตั้งเลย งานที่ผลิตออกมา
แสดงถึงความตั้งใจอย่างสูงที่จะพัฒนาวงการเพลงให้ก้าวเดินไปข้างหน้า

นุภาพเริ่มงานโฆษณาที่บริษัท ลีเวอร์บราเธอร์ส จากนั้นไปเป็นครีเอทีฟที่บริษัทลินตาส
ด้านดนตรีเคยร่วมเล่นอาชีพกับ กาย ณ เศรษฐ์ (ธานินทร์ สุวรรณเศรษฐ) ในนามวง นินแอนด์โน้ต
จากนั้นตั้งวงเมโลดี้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในปี 2525 ตอนกรุงเทพฉลอง 200 ปี ได้มีโอกาสทำเพลง
บรรเลงในแบบดนตรีไทยผสมดนตรีร็อคเพื่อใช้ในวาระดังกล่าว แต่ไม่ได้ผลิตออกขาย

นุภาพแต่งเพลงทำเดโมเก็บไว้เรื่อยๆ ไชยยงค์ นนทสุต ผู้จัดการไนท์สปอตทราบเข้าจึงขอมา
ลองฟังเลยเป็นที่มาของการบินไปบันทึกเสียงชุด "แป๊ะเจี๊ยะ" ในปี 2526 ที่ Woodbine Studio,
Leamington Spa ประเทศอังกฤษเป็นเวลา 3 อาทิตย์ นุภาพโปรดิวซ์งานร่วมกับ Simon R. Tittley
นักดนตรีในสตูดิโอประกอบด้วย Roger Cornish (กีต้าร์), Andy Murtagh (คีย์บอร์ด),
Jeff Pearce และ Andrew Hingley (เบส) Peter Briggs-fish (กลองและเพอร์คัสชั่น),
Billy Paul (แซ็กโซโฟน) นุภาพเป็นผู้เขียนคำร้องและทำนองทุกเพลงในงานชุดนี้ "แป๊ะเจี๊ยะ"
ออกวางขายในปี 2527 ผลตอบรับคือเทปขายไม่ออกด้วยความใหม่เมื่อเทียบกับเพลงป๊อปไทย
ทั่วๆไป ณ ขณะนั้น ซาวนด์ของ "แป๊ะเจี๊ย" ถ้านำมาฟังในปี พ.ศ.นี้ความมีมาตรฐานของเพลง
เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับเพลงฝรั่งในยุคเอทตี้เรียกได้ว่าพอฟัดพอเหวี่ยง และถ้านำมาเทียบกับ
เพลงไทยในปัจจุบันยิ่งส่องประกายคุณภาพงานเพิ่มขึ้นไปอีก ทั้งนี้ส่วนหนึ่งด้วยเหตุผลเดียวกัน
กับที่เคยเขียนไปในเอนทรีปานศักดิ์ คือได้นักดนตรีฝรั่งมาเล่นดนตรี กลิ่นและซาวนด์ จึงมีความ
เป็นสากลสูง

นุภาพเล่าว่าขณะบันทึกเสียงเพลงหนึ่งในงานชุดนี้ เขาขอให้ Roger Cornish เล่นในแบบ
Eric Clapton ปรากฏว่า Roger วางกีต้าร์ลงแล้วบอกให้นุภาพไปจ้าง Eric มาเล่นแทน ซึ่งนุภาพ
ถึงกับอึ้งและเปลี่ยนมุมมองในการทำงานดนตรีของเขาให้กว้างขึ้นในแง่ที่ว่านักดนตรีบ้านเขา
ต้องการสร้างความเป็นออริจินัลขึ้นมาเอง ด้วยเหตุนี้งานในชุด แป๊ะเจี๊ยะ จึงเป็นซาวนด์ที่ค่อนข้าง
เฉพาะตัว ซึ่งหมายรวมถึงวงการดนตรีสากลของประเทศอังกฤษด้วยที่ผู้สร้างงานแต่ละคนพยายาม
สร้างงานของตัวเองขึ้นมาจริงๆ

จากนั้นนุภาพมีอัลบั้มร่วมกับนักดนตรีอื่นในนาม "บิ๊กโบ" ชุด "ปฏิวัติความเครียด" ไม่ประสบ
ความสำเร็จจึงไปทำธุรกิจห้องบันทึกเสียง วอยซ์สตูดิโอ พร้อมทั้งรับทำเพลงประกอบโฆษณา
ปี 2533 เริ่มทำชุด "Lonely People" ปี 2535 เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขาหักทั้งสองข้าง
ทำให้ต้องพักรักษาตัวและหยุดงานชุดนี้ไว้ก่อน เขาได้รับการรักษาประกอบกับกำลังใจที่ดีจึงกลับ
มาเดินได้ปกติ ปี 2537 "Lonely People" เสร็จสมบูรณ์เป็นแนวเวิร์ลด์มิวสิคให้โซนี่มิวสิคจัดจำหน่าย
ชุดนี้นุภาพแต่งเพลงทั้งหมด รวมถึงเล่นกีต้าร์และซีตาร์ในห้องอัดเองด้วย

พูนศักดิ์ ทรัพย์พอกพูล วิจาร์ณงานชุดนี้ในนิตยสารสีสันดังนี้
"Lonely People นอกจากจะไร้ซึ่งพรมแดนของวัฒนธรรมดนตรีแล้ว ยังประสานความเก่าเข้า
กับความใหม่ด้วย แต่บางครั้งการอาศัยเครื่องไม้เครื่องมือและเทคโนโลยีการบันทึกเสียง
สมัยใหม่มากเกินไป ก็ทำให้ขาดอรรถรสและให้ความรู้สึกกระด้างจนไร้วิญญาณไปบ้าง
อย่างการใช้กลองไฟฟ้าในบางเพลงที่โดดออกมาอย่างน่าตกใจ ทำให้เพลงที่น่าจะกลมกลืน
มีอันต้องสูญเสียความลื่นไหลไปหลายส่วน แต่อย่างไรก็ตาม การผสมผสานดนตรีต่างวัฒนธรรม
ต่างยุคนี้ก็เพียงพอที่จะบรรเทาท่าทีและการปักใจเชื่ออย่างสุดขั้วว่าไม่สามารถเป็นไปได้ของ
บางคนให้เบาบางลงได้ในระดับหนึ่ง"

ส่วนตัวผู้เขียนยังไม่ได้ฟังงานชุดนี้อย่างจริงจังเลยตัดเอาคีย์เวิร์ดของคุณพูนศักดิ์นักวิจารณ์
ดนตรีมาให้ได้อ่านกันเป็นไกด์ไลน์

ล่าสุดในปี 2550 มีงานชุด "Escape from Bangkok" ออกกับทาง Tonic Records
(ยังหาซื้อไม่ได้เลยครับพี่น้องครับ) รายละเอียดอื่นติดตามได้ที่ my space ของคุณนุภาพ

และอ่านบทสัมภาษณ์คุณนุภาพโดยละเอียดได้ ที่นี่ ไม่ขอฉายซ้ำครับพี่น้องครับ


 
แป๊ะเจี๊ยะ (2527)                         Lonely People (2537)