เมื่อเห็นความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะหาความรู้เพิ่มเติมของจู  ภาคจึงหาเวลาว่างสอนหนังสือให้เด็กสาว  โดยเริ่มต้นสอนทักษะการ อ่าน   การฝึกพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ  

           ตอนแรกก็ยากเอาการอยู่     เพราะลิ้นของเด็กสาวเคยชินกับการผันเสียงไทยปนจีนมาแต่เล็ก   แต่ด้วยความเพียรพยายามก็ทำให้เธอพูดได้ดีขึ้น

          “จารย์  จารย์  “  เสียงเรียกเบาๆดังอยู่ข้างหลัง ขณะที่ภาคกำลังไขกุญแจเพื่อเปิดประตูโครงเหล็กสองชั้นอย่างที่นิยมกันในหมู่ผู้อาศัยตึกแถว
           จูดักคอยเขาทั้งที่เกือบสองทุ่มแล้ว แม้จะไม่ค่อยถูกกาลเทศะ  แต่เขาก็โกรธเธอไม่ลง  เพราะเด็กสาวพูดเสมอว่าการได้มีโอกาสพูดคุยกับคนที่มีความรู้   จะทำให้ตัวเองฉลาด หูตากว้างไกลขึ้น   แต่วันวันเธอไม่รู้จะคุยกับใครที่ไว้วางใจได้
           “ว่าไง  วันนี้หัดย่อคำแล้วหรือ เรา”
            เธอทำหน้างง   ครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นทะเล้น  เอามือล้วงกระเป๋า ยักไหล่  แบบเด็กผู้ชายแก่นๆ
            “มันเท่ห์ดี  จารย์  หนูได้ยินนักศึกษาเขาเรียกกัน”
             ชายหนุ่มหัวเราะ  ความจริงรู้สึกเหนื่อยและเพลีย  วันนี้ยืนสอนหลายชั่วโมง   ทั้งติวนักเรียนนอกเวลา  ซ้ำยังโหนรถเมล์    ถนนสายนี้รถเมล์มีน้อย     
             “พรุ่งนี้วันอาทิตย์  ผมอยู่ เราค่อยคุยกันนะ  หรือว่ามีปัญหาอะไรด่วนไหม?”    เขาถามเสียงอ่อนโยน
             “พรุ่งนี้ร้านเปิด  นักศึกษาเขาบอกว่ามีแข่งกีฬา  จูคงไม่ว่างหรอกค่ะ”  จูพูดค่ะด้วยความเขินอาย    ปรกติไม่เคยพูดคำไพเราะกับใคร
             “ช่วงไหนที่จูพร้อมจะเรียนก็บอกนะ  ผมอยู่ทั้งวัน  ประมาณเที่ยงเอาเหมือนเดิมนะ”
             “ได้เลย จารย์  หมี่ขาวแห้งหนึ่งน้ำหนึ่ง”  เด็กสาวส่งยิ้มนัยน์ตาเป็นประกาย                                    
             “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
              เขากลั้นเสียงหัวเราะ   เธอคงจำถ้อยคำนี้จากหนังไทย  แล้วร่างเปรียวในชุดทะมัดทะแมง  เสื้อยืดสีชมพู   กางเกงรัดรูปสีดำ   เดินตรงไปประตูบ้านตนเอง  

               ที่หน้าบ้านมีโต๊ะพับกับเก้าอี้ล่ามโซ่หลายชุด  ร้านค้าส่วนใหญ่เกรงใจนักสู้ผู้ย่องเบาจะมาช่วยแบกหามไปเก็บให้เป็นระเบียบที่บ้านตัวเอง                                      

                สาวน้อยหัวใจใสซื่อ ทำเอาหัวใจว่างเปล่าของภาคสั่นหวิวๆกระชุ่มกระชวย  ลืมความเหนื่อยล้า  คืนนี้ชายหนุ่มนอนหลับฝันดี
                                    
                วิกฤตการณ์ผ่านพ้น  เมื่อบรรดาอา อา อาทั้งหลายไม่เห็นแววอัจฉริยะความเป็นโจรห้าร้อยของภาค    เริ่มจะมั่นใจในความเชยระดับหนึ่ง   ยิ่งรู้ว่าเขา สอนวิชาภาษาไทยและภาษาอังกฤษที่โรงเรียนสตรีมีชื่อ    คาดคะเนว่าเขาคงจะ อ่อนคณิตศาสตร์      จะคิดการใหญ่โตสำเร็จยาก  คำนวณวางแผนไม่เฉียบ   ท่าทางก็ดูซื่อบื้อ  

                จูจึงได้รับไฟเขียวจางๆให้เรียนพิเศษกับเขาตามแต่โอกาสจะ อำนวย    เด็กสาวกระซิบว่าเรียนฟรีหรอกนะ อาเตี่ยถึงไม่ห้าม     ชายหนุ่มปราม และอธิบายให้เธอเข้าใจถึงความรักความห่วงใยของผู้ใหญ่  

                จูเล่าว่าที่บ้านยังคงรักษาขนบธรรมเนียม ดั้งเดิมอย่างเหนียวแน่นทั้งเรื่องการไหว้พระไหว้เจ้า     ทั้งเรื่องความรักลูกชาย     พี่ชายกับน้องชายได้เรียนหนังสือ   ส่วนจูเรียนจบประถมหก
                “ไม่มีใครรักจู รักแต่อาเฮีย อาโซ้ยตี๋”
                “อาเฮียจะเรียนหมอ วันๆดูแต่หนังสือไม่ช่วยงานที่บ้านเลย”
                  ชายหนุ่มจึงไม่แปลกใจที่ไม่ค่อยเห็นหน้าอาเฮีย พี่ชายของเธอ
                 “จูอยากเรียนสูงๆจะได้ไม่มีใครดูถูก   อาจารย์ช่วยสอนอังกิดนะ  จู อยากเป็นแอ    แอที่แต่งตัวสวยๆเหมือนในหนัง”
                  เด็กสาวทำหน้างอเมื่อภาคทำท่าขำ
                 “จริงๆนะ  อาจารย์ จูจะทำงานเก็บเงินแยะๆ ไม่ต้องขายลูกชิ้นจนแก่   อาเตี่ย   อาม้า อาม่าจะได้นั่งกินนอนกิน ไม่ต้องเหนื่อยต่อไป”
                   เขามองหน้าเด็กสาวอย่างเข้าใจ      สมัยเด็กเขาก็เคยมีความคิดว่าจะทำมา ค้าขาย หาเงินให้ได้มากๆจนเป็นเศรษฐี     จะได้เลี้ยงดูพ่อแม่ให้สุขสบาย  แต่พอโตขึ้นกลับอยากรับราชการเป็นครูสอนหนังสือ      
                  
                  วันนี้ขณะที่ภาคกำลังอ่านหนังสือเพลินๆ   เสียงตะโกนสั่งอาหารของนักศึกษาขี้เล่นแว่วมา
                 “อาจูโอ๊ย  หย่ายเนื้อไม่งอก เปียกชามนึง”
                 “จูคนสวย เล็ก ชิ้น งอก ไม่แห้ง ไม่แล้ง”
                  “ม่วยจ๋า  ของพี่ขอ เนื้อ นม เอ๊ย ไม่ใช่ จ๊ะ ขอลูกบอล ใส่ถั่วหางยาว แบบบเกือบแห้งขอดนะจ๊ะ”
                  “วันนี้ว่าที่พ่อตาแม่ยายไปไหนเอ่ย”
                   ภาคเงี่ยหูฟัง   ได้ยิน จูตอบดังไม่แพ้กัน
                 “อย่ากวนโอ้ย   เดี๋ยวไม่ขายหรอก”   แปลก็คงได้ความว่าอย่ากวนตีน     จูเป็นคนไม่กลัวใคร พูดจาเปิดเผย คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ไม่ต้องเสียเวลาแปลเป็นการบ้าน    

                    ผู้หญิงบางคนใช้ถ้อยคำซ้อนกลหลายชั้น  ทั้งดึงทั้งแกะยังตีความผิดพลาด  แต่อย่างไรเขาคงต้องเตือนจูให้หลีกเลี่ยงการปะทะคารมกับหนุ่มปากคะนอง  ไหนๆก็เป็นอาจารย์เป็นศิษย์กันแล้ว  ชายหนุ่มก็มิอาจนิ่งดูดาย   ต้องทำตนเป็นอาจารย์ที่เป็นห่วงและใส่ใจลูกศิษย์อย่างจริงใจในทุกด้าน

                   เมื่อเห็นว่าจูพัฒนาทักษะการเขียนอ่านทั้งภาษาไทย  ทำบททดสอบ ต่างๆได้ผลเป็นที่น่าพอใจ    ภาคก็แนะนำให้เด็กสาวไปสมัครเรียนการศึกษาผู้ใหญ่ภาคค่ำเพื่อเธอจะได้สอบเทียบชั้น     เป็นโอกาสทางการศึกษาต่อไปใน อนาคต
                     เขามีความสุขและปลาบปลื้มใจทุกครั้งที่เห็นจูในชุดเสื้อขาวกระโปรงดำ     หอบหนังสือไปเรียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแก้มป่อง ดวงตาสดใส เปี่ยมไปด้วยความหวัง   

                    ต่อมา ทุกคนที่บ้านจูเริ่มเข้าใจความปรารถนาของเธอและให้ การสนับสนุนมากขึ้น
                     ทุกครั้งที่คิดถึงสายตาบ่งบอกความศรัทธาความขอบคุณพร้อม   รอยยิ้มหวานสดใส  ภาคก็นอนหลับฝันดี เมื่อหัวถึงหมอนทุกคืนไป
                    ชายหนุ่มไม่มีโอกาสติดตามความสำเร็จของจู    เพราะถึงเวลาจะต้องย้าย ไปสอนหนังสือที่บ้านต่างจังหวัด  ประจวบกับพ่อเขาป่วย    แม่ไม่อาจอาจดูแลได้เต็มที่     อย่างน้อยเขาซึ่งเป็นลูกโทนอยู่ด้วย    ก็ทำให้พ่อแม่รู้สึกอุ่นใจ
                    วันที่บอกข่าวจู    เด็กสาวน้ำตาไหลอาบแก้ม   สะอื้นไห้อยู่นาน  ชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอต้องการกำลังใจและแรงผลักดันจากเขา  เหนือสิ่งอื่นใด    เธอรู้สึกว่ากำลังสูญเสียสิ่งที่ตนเคยไขว่คว้าโหยหามานาน   ความรักบริสุทธิ์และมิตรภาพ  
                     เขาแวะไปบ้านจูในตอนเย็นก่อนวันเดินทางเพื่อ  พูดคุยกับพ่อแม่เธอ    
                     จังหวะดีที่พี่ชายน้องชายของเธออยู่ครบ  ทุกคนรับปากจะส่งเสริมให้จูเรียนจบสมความตั้งใจ     วันนั้นใบหน้าที่เคยคร่ำเคร่งหมกมุ่นของแต่ละคนผ่อนคลาย 
                     อาโซ้ยตี๋ดีใจที่ได้รับหนังสือการ์ตูนเป็นกล่องๆ     มวลสมาชิกลูกชิ้นน้ำใส-ที่มีจิตใจใสสะอาด  ต่างขอบคุณเพื่อนบ้านคนนี้กันยกใหญ่

                       บ่ายวันนี้ภาคอยู่บนถนนสายสั้นซึ่งเคยเดินเข้าออกเป็นประจำ  เกือบสิบปีแล้ว  แต่เขายังคงจำได้ดี 

                       ปากซอยมีร้านสะดวกซื้อแทนที่ร้านอาหารตามสั่ง  ฟากซ้ายอาคารวิทยาลัย รายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่อยู่เช่นเดิม  เพียงแต่ด้านหน้าที่เคยมีคูน้ำกั้น  ถูกถมดูไม่รกอย่างแต่ก่อนที่มีตัวเงินตัวทองหลงมาให้เด็กๆร้องตะโกนบอกใครต่อใครอยู่บ่อยๆ    ตึกแถวเก่าโทรมไปบ้าง   แต่บางห้องได้รับการดูแลทาสีใหม่  ห้องที่เขาเคยอยู่ เพื่อนเขาเซ้งต่อให้คนอื่น 
                        บ้านที่ใจสั่งมาให้แวะเยือนสักครั้ง  หลังจากที่ข่ม ใจไม่ติดต่อเลย   ด้วยภาระหน้าที่ทั้งที่โรงเรียนและที่บ้าน  อีกทั้งการที่พี่ชายจูรับปากเป็นมั่นเหมาะจะต้องดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี 

                       เมื่อเงยหน้าขึ้นดู  ไม่มีป้ายลูกชิ้นอาเส็งกลับมีชื่ออื่นในป้ายใหม่   หญิงที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดของมองหน้าเขา     พอรู้ว่าเขารู้จักครอบครัวซึ่งเป็นญาติกับเธอ ก็กุลีกุจอหาเก้าอี้ให้นั่ง    ก่อนจะบอกเล่าเรื่องจูด้วยความชื่นชม  แต่ประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจชายหนุ่มตีบตันเกินห้าม
                        

                        "จูแต่งงานสองปีแล้ว  มีลูกสาวหนึ่งคน  สามีอีเป็นคนดี  รวยด้วยนะ  เดี๋ยวฉันจะจดเบอร์โทรให้"

                         ถึงสาวน้อยจะไม่มีโอกาสเป็นแอร์ตามที่หวัง   หากแต่ได้ใช้วิชาบริหาร   ที่ร่ำเรียนมาช่วยงานสามีเจ้าของ โรงงานขนมปังลือชื่อ  ทั้งหมดก็ด้วยความเพียรพยายามและความกตัญญูของเธอ..จู  ..คนดีของเขา  
                       

                          ภาคเดินอย่างช้าๆมาถึงป้ายรถเมล์  บริเวณที่อดีตสาวน้อยผู้น่ารักเดินตามมาส่งเพื่อคุยเรื่องสัพเพเหระแต่ก็แฝงด้วยคำถามใฝ่รู้   และจะหันหลังกลับต่อเมื่อเขาก้าวเท้าขึ้นรถเมล์  

                          หลายเรื่องที่ยังอยู่ในความทรงจำ  ประทับใจไม่รู้ลืม
                         

                          ชายหนุ่มไม่นึกเสียดายวันเวลาที่ผ่านมาหรือเสียใจกับถ้อยคำที่มิอาจเอ่ยได้ดั่งใจ   เพราะสำนึกของความเป็นครูผู้ให้วิชา  ไม่ควรคิดก่อความปั่นป่วนกับหัวใจใสซื่อบริสุทธิ์  เขาเชื่อว่าฟ้าลิขิตให้เขาสองคนพบเพื่อเกื้อกูลกันเท่านั้น  
                           เขาเก็บกระดาษเบอร์โทรของจูใส่กระเป๋า   ไม่คิดจะติดต่อ  ไม่ไปพบเธอ  แม้ใจอยากเห็นว่าวันเวลาผ่านหลายปี   สาวน้อยคนนั้นจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง    เพราะเกรงภาพ ความจริงในปัจจุบันทำให้ภาพในฝันสลายไป

                         ค่ำคืนนี้ภาคไม่สามารถข่มสายตาพักใจ     เริ่มนอนหลับฝันร้ายตอนใกล้รุ่ง ไม่มีใครร่วมเรียงเคียงหมอนเช่นเคยและคงเงียบเหงาโดด เดี่ยวตลอดไป แต่.......

                          เขาก็มีความสุขความอิ่มเอมใจ....จริงๆ

                                   
                          งามด้วยใจ     ส่งหน้าพริ้ม   ยิ้มหวานนัก
                           เธอน่ารัก       สวยสง่า         มีราศี
                          ทั้งคุณธรรม   กตัญญู           คู่ความดี
                           สู้ชีวี             จวบจน           ผลงดงาม

                          (เขียนจากเรื่องราวชีวิตจริงของอาจารย์ใหญ่ท่านหนึ่ง  รูปร่างหน้าตาจัดอยู่ในหมู่คนหาความหล่อมิได้    แต่ครอบครองที่ดินมากมาย  บริจาคเงินทองในนามผู้ไม่ประสงค์ออกนามตลอดมา)