"มันหายไปไหน?.

"คงไปทำเนียบมั้ง"

"เอ  เจ้าชายมันบอกจะพักยกชั่วคราวนะ"

"คงไปร่วมปลูกข้าว  อีกมั้ง"

"ฉันว่าปลูกต้นรักใหม่มากกว่า  กระหนุงกระหนิงกันขึ้นเวที"

เอกชัยวางปากกา  บิดข้อมือ  ก่อนจะบอกเพื่อนๆที่หัวเราะสนุกในอารมณ์

" เจ้าชายไปเปลี่ยนชื่อ!"

เพื่อน แต่ละคนทำหน้าฉงน

"คราวนี้เปลี่ยนเป็นอะไร"ศักดิ์ถาม

"เห็นว่าจะกลับมาใช้ สมชาย ตามเดิม"เอกชัยตอบแล้วก้มหน้าก้มตาเขียนรายงาน

ปล่อยให้เพื่อนเมาท์กันต่อ

"ไอ้นี่ถ้าจะบ๊อง  คราวที่แล้วน้องแพรวแซวว่าชื่อโบราณ  รับกับใบหน้า

มนุษย์ยุคหิน  รีบแจ้นไปเปลี่ยนทันที"

"อุตส่าห์เปลี่ยนเป็นสิทธิชายแตุ่สุดท้ายก็อกหักอยู่ดี"

"ชื่อสิทธิชายก็ออกเท่ห์นี่นา หาเรื่องยุ่งยาก"

"มันคงเคิดว่า   กำลังนี้ชื่อสมชายขายได้  "

"กูว่าชื่อไอ้นึกเชยระเบิดกว่านะ"

สมนึกซึ่งนั่งทำงานเงียบๆข้างเอกชัยเอ่ยประท้วงเมื่อถูกพาดพิง

"ชื่อพ่อแม่ตั้ง  ยังไงก็เป็นมงคลกับฉันอยู่ดี"

"กูกลับมาแล้ว " เสียงสมชายดังมาแต่ไกล

"คุณ สมชาย  คุณสมชาย "  เพื่อนแกล้งส่งเสียงเรียกดังเป็นทอดๆ

สมชายเดินยืดอก ทำท่าเป็นผู้มีบารมี  รับไหว้อย่างนอบน้อม  แล้วหัวเราะก๊าก

"เปลี่ยนชื่อเป็นเรื่องธรรมดา  ขนาดพ่อกูทนให้เพื่อนเรียก  สมจายขา  สมจายขาไม่ได้ 

จากสมใจก็กลายเป็น  สมประสงค์

ส่วนแม่เปลี่ยนตอนแต่งงานเพราะว่ามะลิวัลย์สามพยางค์ดีกว่ามะลิเฉยๆ

แถมเป็นเคล็ดที่ต้นเป็นเถา จะได้มัดใจพ่อให้อยู่หมัด"

สมนึกอมยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้นบอกว่า

"ชาย  อาจารย์บัวไรกับอาจารย์ขวัญอุษาให้ตามนายไปพบ"

"แกไปฟังเทศน์ได้เลย  " กิตติทำเสียงขึงขังเมื่อสมชายทำหน้างง

 " โอย ไม่ต้องซีเรียส  อาจารย์ขวัญผวานะไม่เท่าไร

 แต่อาจารย์บัวตูมบัวบานละก็  หูร้อนฉ่ากะทะไหม้แค่นั้นเอง"
 
 
เอกชัย  ยืนขึ้นจ้องหน้ากิตติ

"ไม่ต้องแปลงชื่ออาจารย์ได้ไหม กิต  คราวที่แล้วแกหลุดปากเรียกอาจารย์ชมกานต์เป็น

อาจารย์นมยานคุณแม่คาดโทษว่าถ้าได้ยินอีกจะห้ามฉันเสวนากับแกสามเดือน  ลืมแล้วเรอะ 

ถูกอบรมเรื่องการใช้มธูรสวาจา ให้มีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่กับ ครูบาอาจารย์ร่วมสัปดาห์"

"ตอนนี้แม่ท่านอยู่บ้านจะได้ยินยังงัย   แต่เอาเหอะ  คุณเอกครับ 

ผมขอโทษ  ผมจะไม่ปากพล่อยเหมือนผู้นำบางหน่อเอ๊ยบางท่าน อีกแล้ว

กิตติค้อมหัวแบบบรรดาผู้นำแดนปลาดิบกับแดนโสมขอโทษประชาชน

 เมื่อ เกิดเรื่องผิดพลาด

"ดี  อายุยังน้อยยังพอแก้นิสัยได้   ถ้าเป็นสันดานแล้วแก้ยากโว๊ย  "พิภพพนมมือ

"ขอโทษ หยาบคายป่าววะ มหา"

สมนึกอมยิ้มไม่ตอบพิภพ

"ไอ้กิต  ไอ้ศักดิ์  ไปเป็นเพื่อนหน่อย  เผื่อต้องตะลุมบอนเอ๊ยขออภัยคร๊าบ เผื่ออาจารย์สวยสุดทั้งสองท่านจะ

ส่งตัวฟ้องศาล

เพราะกูไม่แน่ใจว่าเคยหมกความผิดไว้กี่กระทง"

"เย้อ เยอะมั๊กๆ   กำลังถูกรื้อฟื้นมาเฉือน" พิภพนับนิ้ว  ยื่นหน้าไปล้อเลียน   ก่อนจะกระโดดหลบเท้าสมชาย

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  สมชายรับสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ไอ้กิต  ไปเรียนอาจารย์ว่ากูไม่มาวันนี้  กูต้องรีบไป  น้องเพลินคนสวยกำลังจะอำลาทำเนียบ "

"เฮ้ยๆ  เกิดอะไรขึ้น   เล่าก่อนโว้ย"

"ข่าวว่าสาวไม่สาวเริ่มตีจากพรรคพวก  เพราะปลื้มวาทะเนิบ ๆ   หน้าตาซื่อๆ กริยาสุภาพเป็นผู้ดี ของ

สมชายผู้มีบารมีตัวจริง"

"อ๋อ รวมทั้งหวานใจของแกด้วยใช่มั้ย? "

"เธอบอกว่าจะข้ามไปฝั่งกระโน้น    จากนี้ระหว่างเรา  สีน้ำมันต่างกัน"

"โอ้  อกหักอีกแล้วหรือนี่  สมชาย  ลูกพ่อสมประสงค์แม่มะลิวัลย์"

"โถ ๆ  อกหักซ้ำสองดังก้องกังวานแน่เลย"
 
"จะเปลี่ยนชื่อสมชายอีกมั้ย ?

สมชายรีบผละจากกลุ่มเพื่อน  กระดาษใบหนึ่งหล่นลงพื้น

           อย่าพูดแล้วทำลืม
          
           อย่าปลื้มเหลิงคำชม
          
           อย่าเล่นลิ้นคารม
          
          อย่าสะสมยางลบ
          
          
               อย่ารับปากแล้วเงียบ
              
               อย่าชอบเสียบแล้วแกล้งสงบ
              
               อย่ากัดกินโกงจนดินกลบ
               
               รู้นั่น  จุดจบอยู่  อเวจี..
          
          
   
  โพยซ้อมขึ้นเวทีพานนิมิตร  -  ชายแอนด์เพลิน