มหาวิทยาลัยอันเป็นที่รักและสุดแสนจะคิดถึงของผมเปิดแล้วครับ

ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา เทอมนี้มีแค่ 15 หน่วยกิต เป็นเรื่องหลักๆที่

คนเรียนสังคมวิทยาจะต้องเรียนและต้องรู้ เช่นสังคมวิทยาการเมือง,วิชาบุคลิกภาพ

ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์,มานุษยวิทยากายภาพ

จบแล้วผมอาจจะบินปร๋อ กลับชัยนาทและ/หรือสิงสถิตย์อยู่เชียงใหม่

ก้ยังไม่อาจจะหยั่งรู้ รอคำสั่งจากคุณพ่อผุ้ใจดีและนายทุนใหญ่กระเป๋าหนัก

ผู้จุนเจือผมมาตั้งแต่เรียนปี 1 ว่าจะเอาไงดีหรือจะไปรับใช้ชาติสัก 2 ปีดี

ความนิยมชมชอบเครื่องแบบทหารเป็นสิ่งที่ไฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วครับ

เฮ้อ....เหลืออีก 4 เดือนเศษๆผมจะเป็นบัณฑิตแล้วหรือนี่  ไวจังเลย 4 ปีผ่านไป

ไวเหมือนโกหก เวลาและวารีไม่มีคอยใครจริงๆ อายุผมก็แก่ขึ้นมาอีก 1 ปีตามหลักแห่งสัจจธรรม

ทั้งหลายทั้งปวงที่ผมอยากจะกล่าวถึง โลกแห่งการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัยในวันนี้ครับ

ตั้งแต่ปีแรกผมมีความรู้สึกว่า วิชาทั้งหลายที่บรรดาอาจารย์เขาสอนมานั้น

ส่วนใหญ่ผมเรียนมาหมดแล้วที่พูดอย่างนี้ไม่ใช่ว่าอยากจะทำตัวเป็น"ชาล้นถ้วย"

แต่ประการใด ผมโชคดีอยู่อย่างหนึ่งที่ในชีวิตผมส่วนใหญ่จะได้อยู่ไกล้ชิดคนมีความรุ้

และคนทำงานเก่งเวลาที่ผมว่างๆนอกเหนืองานเขาเหล่านั้นจะพุดคุยและ/หรือชวนผมทำสิ่งที่

เป็นการพัฒนาตนเองอยู่บ่อยครั้ง หาหนังสือดีๆมาให้ผมอ่าน ชวนผมไปร้านหนังสือใหญ่ๆ

ที่มีหนังสือหนังหาให้เราเลือกสรรค์เพื่ออ่านศึกษาหาความรู้นอกชั้นเรียนอยู่บ่อยๆ

เพราะฉะนั้นในด้านวิชาการของมหาวิทยาลัยจึงเป็นเสมือนการขันน๊อตให้มันแน่น

พร้อมใช้งาน ได้อย่างถูกจังหวะ  แต่ที่วิเศษกว่าการเรียนในชั้นเรียนคือ "กิจกรรม" ครับ

ผมเริ่มการทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆมาตั้งแต่อยู่ชั้นปีที่สอง ตอนนั้นยังไม่มีองค์กรรองรับ

เพราะว่าชมรมโดนรุ่นพี่ ยึดเข้าเป็นกรรมการบริหารงานกิจกรรมกันหมด เสนอไอเดียอะไรเข้าไป

พี่ๆแกขยำทิ้งลงถังขยะหมด ก็เลยรวมกลุ่มกันทำกิจกรรมในนามห้องครับ

ไต่จากงานเล็กๆไปก่อน   ทำแผนงาน จัดกิจกรรม หาผู้ดำเนินงาน หาผู้สนับสนุน ประชาสัมพันธ์งาน

ที่เราทำให้เป็นที่รุ้จักของคนทั่วๆไป  งานแรกเลยก็เป็นกิจกรรมอบรมในทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่

หลักจากนั้นก็พัฒนาเนื้องานมาเรื่อยๆจนถึงทุกวันนี้คิดว่าชั่วโมงบินพอสมควรแล้ว

งานกิจกรรมเป็นงานที่ลำบากตรงที่ เราไม่ได้เป็นพระเอกคนเดียว ในงาน 1 งานทุกคนที่ร่วมกิจกรรม

เป็นพระเอกทุกคน แล้วก็ต้องคอยประสานความร่วมมือในงานทุกจุดให้มันลงตัวให้ได้

เมื่อก่อนนี้ผมกับท่านประธานนักศึกษาเคยตั้งปณิธานว่า"หมดตัวไม่เป็นไร ขอให้

งานออกมาสมบูรณ์แบบเป็นที่พอใจของทุกคน"

ซึ่งเป็นความคิดที่ค่อนข้างจะฉลาดน้อยถึงโง่มาก  ตอนหลังดีขึ้นเพราะ

กระเป๋าเราไม่ฉีกเพราะการทำงานกิจกรรม งานออกมาดี ผู้ใหญ่ไว้ใจก็มีงานมาเรื่อยๆ

หลักมันอยู่ที่การแบ่งงานให้เหมาะกับคน และการประสานงานให้ครบทุกด้าน

นี่เป็นเรื่องที่ผมภูมิใจมากสำหรับ 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัย

จะเอาเรื่องเกรดมาอวดเขาก็อย่าเลย อาย แต่ที่ได้แล้วภูมิใจคือเรื่องกิจกรรม

ตอนนี้ ชมรมเป็นของเราแล้ว มีแพลนงานล่วงหน้าไว้แล้วว่า ต่อไปจะมีงานใดๆ

บ้างที่จะต้องทำ แม้เราจะจบไปแล้วน้องๆรุ่นใหม่ก้สามารถทำได้เองเลย

เพราะเขาเข้ามามีส่วนร่วมกับเราตั้งแต่ปี 1-2

เรื่องนี้อยากเล่าให้ฟังในสัปดาห์แรก ของการเปิดเรียนเทอมสุดท้าย

ในมหาวิทยาลัยของผมครับ

คุณพี่ๆ,ป้า,น้า,อา,ลุง,

มีเรื่องใดประทับใจช่วงที่อยู่มหาลัย

บ้างครับ

  (นอกจากเรื่องมีแฟนเป้นตัวเป็นตนน่ะครับ  555+)

สวัสดีทุกท่านตอนที่ยังไม่ดึก

20.40 นาทีครับ