.

.

.

เจริญพร ท่านผู้อ่านทุกท่าน

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่มีเวลาว่างพอสมควร

ที่จะแวะเวียนมาหน้าบล๊อก

เพื่อนำเสนอ สิ่งที่คิดไว้นานแล้ว

เพียงแต่ว่า ไม่มีเวลาแวะมาหน้าคอมเลย

.

.

เมื่อเอ็นทรี่ก่อนหน้านี้

ได้นำเสนอเรื่องของงานในทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่ที่ได้ไป

ปฏิบัติศาสนกิจ

มีเรื่องประทับใจจากที่นั้นหลายเรื่องราว

หนึ่งในนั้นคือ เรื่องประทับใจในความรู้สึกเป็น "แม่คน"

ของนักโทษหญิงท่านหนึ่ง

.

.

นักโทษหญิงท่านนี้ เป็นผู้ที่มีผลงานในด้านการเรียนรู้ที่เร็ว

และสามารถเป็นที่ปรึกษา แนะแนวเพื่อนๆผู้ที่เรียนธรรมศึกษา

ท่านอื่นๆที่ไม่เข้าใจ ไม่มีเวลามาเข้าห้องเรียน

เธอสามารถที่จะอธิบายธรรมมะต่างๆ

ให้เพื่อนๆได้เข้าใจ เป็นอย่างดี

อีกทั้งผลการปฏิบัติธรรมของเธอก็เป็นที่ยอดเยี่ยม

เพียงแต่ว่า เธอจะต้องตื่นก่อนนักโทษหญิงท่านอื่นๆ

เพื่อมานั่งสมาธิวันละ 30 - 60 นาที

ที่ทราบเพราะมีเพื่อนนักโทษหญิงท่านอื่นๆ แอบมานินทาให้ฟังว่า

"มันบ้าพระอาจารย์ เขานอนกันมันลุกมานั่งสมาธิ"

.

.

เมื่อสอบถาม เธอตอบว่า ที่ต้องลุกมานั่งสมาธิตอนที่คนอื่นเขาหลับกัน

เพราะว่า ในทัณฑสถานหญิง

มีคนหลากหลายมาอยู่รวมกันมันก็วุ่นวายบ้าง

เดินไป เดินมา คุยกัน ทะเลาะกัน

ดูทีวีกันเสียงดัง(เพราะแย่งช่องกันดู)

ช่วงนั้นถ้าจะนั่งสมาธิมันไปค่อยสงบเท่าไร

ก็นอนดีกว่า หลับซะแล้วไม่ได้ยินอะไร

ดึกๆ ไม่มีใครกวน สงบดี นั่งสมาธิจิตใจสงบเร็ว

.

.

อาตมาก็คุยไปเรื่อย ถามถึงสถาพครอบครัวว่าเป็นอย่างไร?

เข้ามาในนี้ ลูกๆอยู่กันอย่างไร

"พ่อเด็กดูแลอยู่หรือ?"

เธอตอบว่า "ไม่หรอกค่ะ สามีอิชั้นก็อยู่เรือนจำชายแม่ริมนี่เองค่ะท่าน"

"แล้วได้ติดต่อกับลูกๆบ้างไหม?"

อาตมาก็สอดรู้เข้าไปนั่น

"กับลูกคนเล็กที่อยู่กับย่าเขา

เขียนจดหมายติดต่อกันค่ะท่าน

แต่ลูกชายคนโตของอิชั้นเขาเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ไม่ได้ติดต่อกันเลย"

"อ้าว ทำไมล่ะคุณโยม?"

.

.

"ชื่อ-นามสกุลเขาก็มีไม่ใช่หรือ?

อยู่มหาวิทยาลัยไหน? ทราบหรือเปล่าล่ะ?

ก็ส่งจดหมายหาเขาที่มหาวิทยาลัยก็ได้นี่นา"

อาตมาก็แนะไปตามที่ความคิดจะพอมี

"ชื่อนามสกุล มหาวิทยาลัย คณะ ที่อยู่มีค่ะท่าน

แต่อิชั้นไม่กล้าจดหมายถึงลูก"

"อ้าว ไม่คิดถึงเขาหรือโยม?"

.

"คิดถึงน่ะค่ะ เลยไม่ส่ง"

.

"จดหมายออกของทัณฑสถานหญิง

มีตราประทับออกจากที่นี่ค่ะ

อิชั้นกลัวว่า ถ้าส่งจดหมายหาลูกแล้ว

จดหมายถึงมหาวิทยาลัยของลูก

เพื่อนๆของลูกเขาจะรู้ ว่าแม่ของเขาอยู่ในนี้

.

อิชั้นกลัวเขาอายเพื่อนๆน่ะค่ะท่าน"

.

.

นี่ล่ะหนา ความรู้สึกของคนเป็น "แม่คน"

จะทำอะไรแต่ละอย่าง ที่มีผลเกี่ยวกับลูก ก็คิดแล้ว คิดอีก

กลัวลูกจะอาย

กลัวลูกจะเสียใจ

กลัวไปสารพัด

นี่ถ้าเด็กๆ เขานึกถึง "หัวอกพ่อ-แม่"

กันบ้างว่า

จะทำอะไร ก็กลัวพ่อจะเสียใจ

กลัวแม่จะเดือดร้อนบ้าง

ก็คงจะดีไม่น้อยทีเดียว

.

.

เป็นเรื่องที่อยากจะนำมาเสนอ

ในวันทำงานสบายๆ อากาศเย็นๆ ครึ้มๆ

ได้เนื้อหา - สาระอะไรบ้าง

ก็ตามอัธยาศัยแห่งจริตของทุกท่าน

.

.

ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ท่าน

เจริญพร