ไม่ได้เข้ามาทักทายกับเจ้าตัวหนังสือ ที่จ้องตาแป๋ว บนคีย์บอร์ดมาหลายวันแล้ว เนื่องจากภารกิจจากการสูญเสียพี่ชาย (ต่างมารดา) ที่มาแบบไม่รู้ตัว มาแบบไวเกินไป มาแบบให้เราต้องเข้าใจถึงวัฎจักรของชีวิต เกิด แก่ เจ็บ และตาย ซึ่งก็เป็นวงเวียนชีวิตของมนุษย์ทุกคนที่ยังไง ๆ วันนึงก็ต้องมาถึงตัวเรา ...... และเรา

จากการจากไปแบบไม่มีวันกลับ และการต้องร่ำลากับน้องชายอันเป็นที่รัก ที่อาทิตย์โน้นจะต้อง Go inter ไปทำงานไกลโพ้น (สำหรับเรา) ที่ออสเตรเลีย อาจจะดูไม่นาน แค่ 3 เดือน สำหรับบางคน แต่กลับบางคน เช่น เราดูว่านานตั้ง 3 เดือนแหน่ะ เราคงเหงาน่าดู กับอาทิตย์นึงที่จะได้พบกัน คุยกัน กินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า  แต่ตั้ง 3 เดือนแหน่ะ ก็พยายามคิดว่าแป๊บเดียวเองก็ 3 เดือน แล้ว .............ฮึ รีบกลับมานะ เจ้าน้องชายตัวดี

วันนึง หลังจากกลับจากตจว.เห็นเจ้าสายรุ้ง พาดผ่านท้องฟ้า เจ้าสายรุ้งอวบอ้วน ตัวใหญ่มาก ๆ นาน ๆ ทีจะเห็นเจ้าที่เมืองกรุง เมืองแห่งความวุ่นวาย เมืองแห่งแสงสีเสียง เมืองที่มีผู้คนมากหน้าหลายตา .......... .............. ................. สมัยก่อนหลังฝนตกเราจะเห็นสายรุ้งมากินน้ำ สีสันสดใส เราชอบมองสายรุ้ง ดูสวยงาม วิ่งเล่นกันท่ามกลางเพื่อนวัยเด็ก ...... จากเด็กหญิง.....วัยเด็กจนสู่วัยสาว เจ้ารุ้งกินน้ำคงโตไปพร้อม ๆ กับเรา เพราะเห็นเจ้าน้อยลงทุกที เจ้ารุ้งกินน้ำโตจนไม่มีแรงกินน้ำแล้วหรือไร หรือเพราะว่ามือพวกเราที่ทำให้สภาวะโลกเปลี่ยนไป พร้อมกับความเปลี่ยนแปลงของเจ้า..............สายรุ้ง 

Me-O ..... 1/8/07