พิมพ์หน้านี้
|
โอ้...นางฟ้า นักเขียนหนุ่มรุ่มรวยชื่นชวยเช้า ปากกาจดโครงเค้าเล่าเรื่องสั้น จวบดึกดื่นคืนค่อนก่อนตะวัน ก่อนไก่ขันวันโผล่โพล้เพล้ลง กระดาษวางว่างเปล่าจรดเช้าสาย วรรคสุดท้ายคล้ายจะสมประสงค์ ทบทวนท้อต่อเติมคำจำนง เว้นวรรควงปล่อยไว้ต่อใหม่วัน เรื่องมีว่าข้าเล่นเป็นพระเอก นิยายเสกเหาะเหินเหมือนเกินฝัน เรื่อยเรื่อยร่ำรำเพยจูบเย้ยจันทร์ เหล่าคนธรรพ์อิจฉามันตาร้อน เป็นมนุษย์สุดวิเศษวิโส มันอวดโอ่โอ้โลมเล้าอัปสร แสนรุ่งเรืองเมืองฟ้ามหานคร มาเที่ยวจรร่อนเร่เทียบเทวดา ละครฉะพระเอกปัจเจกชน เดินดั้นด้นโด่เด่ดุ่มเวหา เสพสมสรรพรับมรดกตกมา สวรรยาข้าซื้อยึดถือเงิน วรรคสุดท้ายคล้ายว่ามันน่าจบ ห้วงจักรภพสบเหมาะหาวเหาะเหิน มนุษย์สุดประเสริฐแสนเพลิดเพลิน มาล่วงเกินนางฟ้าเทวาฟ้อง! |
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||