“พุทธธรรมในยุคโลกาภิวัตน์”

“ที่ผ่านมา  รัฐชาติใช้โรงเรียนเป็นเครื่องมือหลัก

ในการสร้าง  “วัฒนธรรมแห่งชาติ”  เพื่อเข้าแทนที่หรือครอบงำ

วัฒนธรรมประเพณีอันมีทาแต่เดิมของชุมชนท้องถิ่น  ในแง่นี้นับว่า

รัฐประสบความสำเร็จในการดัดแปลงคนในประเทศอยู่ไม่น้อย

แต่ขณะเดียวกัน  โรงเรียนก็กลายเป็นสถาบันที่ผูกขาด

ระบบคุณค่าทางสังคม   การศึกษาในห้องเรียนกลายเป็นเครื่อง

แบ่งแยกฐานะคนในชาติ   แทนที่จะสอนคนให้เมตตากรุณาต่อ

เพื่อนมนุษย์  มีอิสระทางความคิดและใช้สติปัญญาไปในทาง

สร้างสรรค์  กลายเป็นว่านานวันไปเนื้อในของการศึกษาไทย

ยิ่งขาดแคลนสาระด้านนี้  การศึกษาชั้นสูงแปรสภาพเป็นแค่

บัตรเครดิตหรือหนังสือเดินทางไปสู่ความได้เปรียบทางเศรษฐกิจ

และกลายเป็นกองทุนอำนาจมากกว่าขุมทรัพย์ทางปัญญา

ความล้มเหลวของการศึกษาในโรงเรียน  บนพื้นฐานที่ทั้ง

วัฒนธรรมชุมชนและตัวชุมชนต่างก็ถูกทำลายไปมากแล้ว

ทำให้เด็กไทยรุ่นหลังๆ  โดยเฉพาะลูกหลานคนชั้นกลาง

แทบจะไม่มีที่มาที่ไปทางวัฒนธรรมเหลืออยู่เลย  พวกเขา

ขาดแคลนทั้งพุทธิปัญญาและความแข็งแรงทางจิตวิญญาณ

ในขณะที่โลกกำลังหมุนไปสู่ยุคโลกาภิวัตน์อย่างไม่หยุดยั้ง

ช่องว่างตรงนี้ทำให้ลูกหลานของเราต่างรับเอาข่าวสาร

ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างหิวกระหาย   โดยปราศจากเครื่องมือ

ทางความคิดในการกลั่นกรอง  ขาดสติในการนำมาประยุกต์ใช้

กลายเป็นวิถีชีวิตที่สับสนอลหม่าน  ดิบๆ  สุกๆ  ทางด้านรสนิยม

ชีวิตเต็มไปด้วยความสุขระยะสั้น  และความทุกข์ระยะยาว”

------------------------------------------------------------

จากงานปาฐกถาเสมพริ้งพวงแก้วในหัวข้อ

“พุทธธรรมในยุคโลกาภิวัตน์”

โดย ดร.เสกสรรค์   ประเสริฐกุล

ในส่วนนี้ผมได้ยกเอาบางส่วนวิพากษ์การศีกษา

ในระบบโรงเรียน(อ้างอิงจากเนชั่นสุดสัปดาห์หน้า๒๕

พารากราฟตรงกลางบรรทัดที่๑-๒๖)

ส่วนบทกวีผมเขียนขึ้นวิจารณ์การศึกษาในระบบโรงเรียน

เป็นการวิจารณ์การศึกษาซ้อนวิพากษ์

---------------------------------

ปีหนูชวด

ทุกคำครูย้ำสอน

นักเรียนหยุดหยุดอ่านเขียน

เซ็นถือหนังสือเวียน

ครูจะเปลี่ยนจะเขียนงาน

หนังสือส่งถือไป

ครูใหญ่ให้ไปประสาน

พัสดุธุรการ

งานมันมากไม่อยากสอน

อบรมจมเลือกตั้ง

รอคำสั่งทุกอักษร

มากงานแล้วงานจร

ทับท่วมกองกลั่นกรองเกิน

ยืนสอนตรวจก่อนงาน

เดี๋ยวโครงการโครงงานเขิน

ประกวดกันเพลิดเพลิน

บังเอิญเอาแข่งเข้าชิง

กวดขันประชันแข่ง

อวดแสดงแกร่งกว่าขิง

เนื้อหาวิชาทิ้ง

ติวเข้มจริงวิ่งประกวด

เป็นครูเขาดูถ้วย

รางวัลช่วยประดับหมวด

ความดีปีนี้ชวด

แข่งประกวดชวดรางวัล!

วิพากษ์การศึกษา

วิชาการงานเสกสรรค์

ระบบเป็นเช่นนั้น

เด็กมันโง่โตเป็นควาย

ความหวังพังระบบ

โรงเรียนรบจุดจบหมาย

ยัดเยียดกระเดียดอาย

อยากจะตายขายความรู้!

เด็กเขียนอ่านไม่เป็น

แต่แข่งเข็นประกวดสู้

เก่งถ้วยเชิดช่วยชู

งูงูปลาปลาน่าอาย

บัดซบระบบชี้

ระบบนี้มีมากหลาย

ครูบ่นคนกับควาย

จะสบาย เก่ง ดี สุข!

(“ฉันเยาว์  ฉันเขลา  ฉันทึ่ง”  จึงใช้ได้อยู่ตลอดไป)