ดอกเช้า

เดินไม่ถึงหมื่นลี้                   ใจหาย

ทางแห่งลูกผู้ชาย                 ทุกผู้

พึงพบผ่านสุดสาย               ทางผ่าน

เกิดก่อกายกอบกู้                  ฝ่าข้ามขวากหนามฯ

นิรนามไร้ชื่อ                        นามเสียง

พบผ่านผูกพันเพียง            เท่านั้น

ตะวันต่ำเฉเฉียง                   ออกตก

จากที่ราบสูงกั้น                   สุดสิ้นขุนเขาฯ

เงาอดีตแห่งข้า                     มิตรสหาย

เกิดต่ำโคลนดินทราย          ต่ำตื้น

หมาดหมาดมุ่งหมุดหมาย   มาดมั่น

ไร้ซึ่งดาบฟ้าฟื้น                  ใช่ม้าสีหมอกฯ

ถือหอกคือดอกไม้                หลากสี

เดินดุ่ยเดินปฐพี                   ดุ่มด้น

บทเพลงแต่งไร้ฝี-                มือต่ำ

เปิดคลี่กวีค้น                         ท่องขึ้นใจเขียนฯ

จวนเจียนจดจ่อจ้อง             จรดจาร

งามยิ่งงามหอมหวาน          กลิ่นเคล้า

มธุรสกวีขับขาน                   โคลงสี่

ฟ้าคลี่หมอกดอกเช้า            ค่ำเช้าเฉิดฉายฯ

อายอับอายกลิ่นฟ้า              ดินหอม

โคลงสี่กาพย์กลอนยอม      นบไหว้

สยบทะนุถนอม                   คำร่าย

ข้าต่ำโคลนทรายใต้             ต่ำตื้นโขดเขาฯ

ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ               ขุนเขา

เมฆม่านหมอกบางเบา        ลิ่วฟ้า

ข้าอาจโง่ขลาดเขลา             เหลี่ยมเล่ห์

คลี่กวีนิพนธ์ข้า                    อ่อนล้าแรงโหยฯ

โดยสดับด่ำดื่มได้                กระหาย

เกิดแต่โคลนดินทราย         ต่ำใต้

กระแสสู่สุดสาย-                 ธารหนึ่ง

ซึมซ่านเซาะซอนไซร้        ดื่มน้ำเย็นใสฯ

เดินไม่ถึงหมื่นลี้                   จุดหมาย

เก็บเกี่ยวมามากมาย             ค่ำเช้า

มือตะล่อมหลากหลาย        เต็มเล่ม

จนกว่าหงอกผมเผ้า             ทุกเส้นโพลนขาวฯ

วันคืนราวป่วยไข้                 รอถาม

บุรุษนิรนาม                          ชื่อนั้น

ชีวิตไม่ผลีผลาม                    สรุปย่อ

ตราบเท่าฟ้าบ่กั้น                 บ่สิ้นหมดหวังฯ