พิมพ์หน้านี้
|
โอ้...มนุษย์ !! บทรำพึงถึงพระเจ้า โลกย์เร่าร้อนรอนแรมหาว น้ำท่วมฟ้าปลากินดาว กรวดทรายหินร้าวรานรา พรายกระซิบใกล้ใกล้บอดใบ้หู กึกก้องกู่ไม่รู้สึกรู้สา แผ่วแผ่วพลันฟั่นเฟือนเลือนสัญญา แหวกหวีดหวิวชิวหาลีลาโลก เรียงร่ำรักชักจูงเสียงสูงต่ำ เสียงของคำคร่ำครวญบางส่วนโศก สดับเสียงเพียงคำระส่ำโยก เสียงกรรโชกโบกใส่บางใบหน้า! เสียงของคำร่ำลาบางกล้าแกร่ง บางส่วนเคร่งขรึมแข็งแสวงหา บางใบหน้าว้าเหว่บางเวลา ใจเหิมกล้าบ้าบิ่นทุกวิญญาณ เสียงของวันสั้นยาวเหน็บหนาวร้อน ดึกดื่นค่อนอ่อนแรงขับแข่งขาน รอลำเลียงเสียงคำทุกตำนาน ลมพัดผ่านนับเนื่องร้อยเรื่องราว เสียงป่วยไข้ในโลกฤๅโศกสุด ใสพิสุทธิ์คำรณนอกหนหาว มนุษย์สุดกล้ำกลืนขมขื่นคาว เสียงบาดเจ็บเหน็บหนาวปวดร้าวคน เสียงกระซิบวิบวับบอดดับหู กึกก้องกู่ไม่รู้สักกี่หน หยดรินร่ำน้ำตาประชาชน ยังยากจนเจ็บโง่อดโซตาย โอ้...มนุษย์!! แด่...พิสุทธิ์เถิดหยุดประทุษร้าย คนทุกข์ยากปากหมองก่ายกองกาย เพียบแพ้พ่ายต่อยุคคุกครองคน |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||