แผ่นดินใจ

ฉันและเธอเพ้อหามหานคร

นกขมิ้นเหลืองอ่อนจะนอนไหน?

ใต้ราวฟ้าดาริกาดื่นดึกใด

หลบแสงไฟไออุ่นในรุนแรง

ผองผู้คนสนธยามืดฟ้าค่ำ

เดินดุ่มด่ำคลำทางเลือนรางแฝง

ฉิวเฉียดเฉี่ยวเลี้ยวลัดตัดทแยง

เงาสีแสงแห่งคนทุรนทุราย

เดี๋ยวชะลอรอหยุดไกลสุดห่าง

ระเบียงตามรายทางมืดห่างหาย

ต่างกำพืด-มืดค่ำ-ต่างกล้ำกราย

ระยับย้ายส่ายซัดเซวเนจร

จะไปไหนใกล้ไกลในปลายทาง

ขอบฟ้ากว้างเทียบท่าแวะมาก่อน

มาใกล้ไกลใต้ฟ้ามหานคร

เร่แรมรอนรีบเร่งโรยเร่งเรา

เพราะพลุกพล่านผ่านพบแล้วหลบหลีก

กรีดปรายปีกระส่ำมืดค่ำเช้า

งำงึมงำ-ง้ำเงียบงันเงียบเงา

รถคันเก่าเข้าป้ายลงถ่ายเท

สุดสายตาสายทางระหว่างใจ

เราต่างไปต่างกันต่างหันเห

ชั่วโมงยามข้ามคืน-ต่างพื้นเพ

หอมเสน่ห์เมืองกรุงจรุงริน

เหม็นกลิ่นเหงื่อเสื้อผ้าอับอากาศ

จากนิราศตะวันตกโผล่ผกผิน

ตะวันออกชอกช้ำน้ำแผ่นดิน

สะดุดมิสุดสิ้นแผ่นดินใจ

บังเบียดเสียดเฉียดไหล่โลกใบกว้าง

สุดปลายทางมนุษย์สุดที่ไหน?

เส้นทางเก่าเราเขาเงื้อมเงาไฟ

ซับเหงื่อไคลไหลย้อยทยอยเดิน

เมืองของใจในเมืองฟุ้งเฟื่องฝัน

ดวงตะวันชิงพลบสงบเหิน

ดวงตาในดวงใจใครเพลิดเพลิน

อยากทักเชิญหัวใจของใครเงา

โลกของเธอของฉันแท้นั่นเทียว

กระหวัดเกี่ยวร้อยรัดสุขผลัดเหงา

ทุกหนทางรางเลือนพ้องเพื่อนเรา

อีกหนึ่งเช้าหนึ่งค่ำตรากตรำทน

คนของเมืองเรื่องของคนถนนหลวง

คนของดวง  ดวงของ  ดาวหาวหน

คน-ครอบครัว  หัวหมู่บ้าน  สู่ชุมชน

อำเภอใจดั้นด้นจนตกตลึง!!