พิมพ์หน้านี้
|
โลกเราคือเวทีแห่งสีสัน ลอยละลิ่วปลิวไปในฟ้ากว้าง เป็นความว่างเปล่าเช้าค่ำลำแสง วะวิบวับปรับเปลี่ยนรูปเปลี่ยนแปลง แสดสีแดงดำขาววาววูบวับ แรสีเทาเงาขาวดาวพร่างพร้อย มืดดำค่อยคลี่คลุมกลุ่มสลับ อุษาโยคโลกหลากสีแสนลี้ลับ สลับปรับเปลี่ยนแปลงสีแสงเงา โลกของเราเงาสะท้อนสะทกตก โพระดกนกร้องทำนองเหงา ต่อตนตัวหัวอกนกของเรา เห็นทุกเช้าค่ำลำแสงแห่งตัวตน ตัวตนปนดำขาวร้าวลำแสง นกแสดงต่อโลกโบยโบกขน เพรียกเสียงเราเช้าตรู่กับผู้คน พบผ่านพ้นผิดถูกฤๅผูกพัน ผ่านพบไม่ผูกพันเช่นนั้นฤๅ โลกเราคือเวทีแห่งสีสัน ประเดี๋ยวหลับประเดี๋ยวตื่นกับคืนวัน เคลิบเคลิ้มฝันเติมไฟในเวลา ณ ว่างเปล่าเช้าค่ำราวลำแสง ร้องแสดงโพระดกนกเสน่หา ขาวฤๅดำลำแสงเข้มเต็มตา รู้คุณค่าฝันใฝ่ไขว่คว้าดาว...! |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||