หากรักมาต้องหาที่ให้รัก

“หากรักมาต้องหาที่ให้รัก”

ดื่มด่ำวักสักบทงดงามไหม

อันละมุนครุ่นคิดพักจิตใจ

แนบชิดใกล้ไออุ่นเคยคุ้นคน

เอื้อไออุ่นหนุนตักรักละมุน

อวลไออุ่นยิ้มพรายเหือดสายฝน

เมฆตั้งเค้าเงารักประจักษ์จน-

ฟ้าฝนพ้นเมฆดำลมรำเพย

ฝนซาฟ้าหลังฝนเอิบท้นใจ

ฟ้าสวยสวยใสใสไอระเหย

สวยดอกเมฆงามนักฟ้าถักเอย

เพียงใจเอ่ยคำในใจในรัก

รักเสมอเพ้อรักเราถักทอ

ไม่ต้องขอต้องรอต้องง้อหนัก

ใจไม่ห่างจางจืดกร่อยชืดนัก

หนุนแนบตักรักไว้ใจคะนึง

รักอยู่ในใจเราฤาเศร้าโศก

สุขโศกโลกมวลมิตรคำคิดถึง

งามทุกสิ่งจริงใจในรำพึง

หวานก้นบึ้งซึ่งรักประจักษ์ใจ

หากมีใจให้รักประจักษ์แจ้ง

เจิดแจรงแจ่มจรุงพรุ่งสมัย

เมื่อประสบอบอุ่นละมุนละไม

รักมาหาที่ให้รักให้พักพิง

หากรักมาต้องหาที่ให้รัก

เพียงเพิงพักเพียงพอก่อไฟผิง

หนาวชีวิตต่อชีวิตแนบชิดอิง

รักจะยิ่งใหญ่ในรักอุดมคติ

เพราะรักดอกดอกไม้กำจายกลิ่น

ชโลมดินชโลมฟ้าระดาผลิ

เต็มเต่งตูมฟูมฟักแรกรักริ

ในปีติมีรักเราถักทอ

อุดมลักษณ์รักนั้นคือฉันใด

แนบที่ใจไม่ต้องรอร้องขอ

ไม่ต้องฝืนขื่นขมจ่อมจมจอ

ใจจดจ่อแจ่มเจือแรมเรื่อรัก

รักรู้รักจักหวานจักบานเบ่ง

ดังบทเพลงเสรีภาพสลัก

เห็นโลกกว้างทางเอื้อเหนือเพิงพัก

เหนือรู้จักเหนือรักจักเบ่งบาน

รักรู้จักรักรักจักบานเบ่ง

ดังบทเพลงร้องรับเปล่งขับขาน

โลกอาณาจักรรักจักรวาล

อุดมการณ์แรมร่อนเร่สู่เสรี

ใจให้ใจทั้งมวลรักจักรภพ

โลกสงบทั้งมวลล้วนวิถี

ต่อแผ่นดินน้ำฟ้ามหานที

อุดมคติปีติวิถีโลก