ห้วงลึกตกผลึกใน

๑

สายน้ำลำรางทางชีวิต

มวลมิตรภาพงามวาบหวามฝัน

คล้อยเคลื่อนเดือนปีดวงชีวัน

กลางกั้นยาวไกลในชีวิต

คืนวันใหม่เก่ารูปเงางจันทร์

สายนั้นทอดยาวราวสถิต

ท่องธารด้านใดในวิกฤต

โสภิตด้านใดวาบไหวงาม

เดินมาเท่าไหร่เอื้อมใกล้ถึง

ลึกซึ้งจึงใจวาบไหวหวาม

ปีเดือนเคลื่อนคล้อยติดต้อยตาม

หลากหลามตามวัยตรึกไตร่ตรอง

ล่วงธารย่านถิ่นแผ่นดินเกิด

เตลิดเปิดโล่งจรรโลงผอง

ท่องจำคัมภีร์ฟ้าสีทอง

มัวหมองผ่านมาฤๅสามานย์

ห้วงในไหลหลั่งฝั่งชีวิต

ทองคำเปลวปิดพรหมวิหาร

ชำระบางสิ่งอิงสายธาร

ที่ผ่านที่พบสงบงัน

ผ่านพ้นจึงค้นพบสัจจะ

พบผ่านพันธะขณะฝัน

เนิ่นนานผ่านพบไม่ผูกพัน

ธารนั้นแสนสายหลากกลายทาง

๒

แสนสายปลายทางระหว่างเดิน

เพลิดเพลิดเกินจากมาถากถาง

เก็บขวากมากมายกองก่ายกลาง

รื้อร้างบางสิ่งเงียบนิ่งลึก

ทิ้งทอดสมอเงียบรอใจ

ทิศทางกว้างไกลใจรู้สึก

เย็นเยียบเงียบล้ำในสำนึก

ตกผลึกเวลาค่าชีวิต

พันธนาการผ่านพ้นบนทางผ่าน

กระด้างบางด้านการถูกผิด

เปลือกนอกลอกเปลือกในใกล้ชิด

รอบทิศรอบทางกีดกลางกั้น

หนทางทอดก้าวอีกยาวไกล

ดั้นด้นแดนใดไม่เหหัน

แม้หยดรดเลือดเชือดเฉือนกัน

ชีวันฟันฝ่าชะตากรรม!

หยอกเอินเพลินเพลิดเถิดชีวิต

ถูกผิดวาดหวังพลั้งเพลี้ยงพล้ำ

ดีบ้างร้ายบ้างบางระกำ

แสร้งทำโง่บ้างบ้าบางที

เจ็บปวดรวดร้าวพิษผ่าวแผล

ยอมแพ้เสียบ้างบางวิถี

แต่ใจไม่ท้อความพอดี

พลาดพลั้งครั้งนี้ฤๅทีเดียว

๓

สบถกฎเกณฑ์ใช่เถรตรง

โง่งงบางครั้งหันหลังเหลียว

วันนี้ชีวิตแผลนิดเดียว

บาดเจ็บเด็ดเดี่ยวเคี่ยวกรำเอง

แหกกรอบครอบขังอหังการ์

ทำบ้าทำใบ้ใช่ตรงเผง

ฤๅเป็นเส้นบรรทัดวัดตรงเล็ง

กลัวเกรงแข็งทื่อซื่อบื้อไป

เปล่าใช่ไม่มีจุดที่ยืน

โถมแรงแข็งขืนการลื่นไหล

รู้เรารู้เขาเท่ารู้ใน

โดยนัยยะชนะใจเรา

คิดเพี้ยนเปลี่ยนแปลงเสแสร้งบ้าง

ในทางระนาบลบภาพเหงา

ฉีกกฎทดลองมองแสงเงา

กรอบเก่าเก่าผุบรรลุลง

ยึดติดคิคสั้นฤๅทันโลก

สับโขลกโลกคุ้ยเป็นผุยผง

วางเส้นบรรทัดตัดบรรจง

เส้นตรงเกินไปไร้ศิลปะ

ผิดแผกแตกต่างในบางที

เฉดสีดีด้วยแสงสวยสะ

ยื้อยุดฉุดโลกโขลกพันธะ

วางว่างเปล่าจะยะเยียบเย็น

๔

เช่นนั้นเช่นนี้ฤๅชีวิต

ยึดติดบิดบ้าอัตตาเห็น

กรงกรอบครอบกดแหกกฎเกณฑ์

เช่นเซนเป็นอยู่รู้เท่าทัน

อะไรเล่าเจ้ายึดติดมา

ตัวข้าใช่ข้าใช่บ้าฝัน

ตัวเราใช่เราเงื้อมเงาจันทร์

สิ่งนั้นสิ่งนี้หาที่วาง