บ้านคือบ้านลานดินท้องถิ่นเหย้า

เรือนเก่าเก่าเกิดมาพาอาศัย

ลูกสืบต่อพ่อแม่แก่ชราวัย

ใต้ชายคาอบอุ่นความคุ้นเคย

ถึงทุกข์สุขปลุกปลอบคนครอบครัว

เลาะริมรั้วยั่วกลิ่นดินระเหย

กำเก็บผักตักน้ำลมรำเพย

อบอวลเอยเคยเล่นเป็นอาจิณ

เรือนหลังเก่าเสาผุทะลุฝา

รุงรังมุงหญ้าคาพิงผาหิน

ปั้นตุ๊กตาค้าขายวัวควายดิน

ปิ้งย่างขายของกินดินเหนียววาง

วัยเตาะแตะแวะเวียนเขียนดินทราย

วาดเด็กชายเด็กหญิงลบทิ้งว่าง

รูปไม่สวยมวยผมจุกคลุกฝุ่นจาง

เขียนรูปช้างรูปม้าเล่นหมาแมว

พ่อแม่พาค้าขายของหลายหลาก

สอนทุกข์ยากอดทนขนขวายแล้ว

ผ่านวัยรุ่นหนุ่มสาววัยวาวแวว

ใสผ่องแผ้วหน้าตาและอารมณ์

หวนกลับย้อนก่อนเก่าผ่านเยาว์วัย

พ่อแม่ให้บ่มเพาะใจเหมาะสม

ยังเยาว์วัยสดชื่นแสนรื่นรมย์

เติบใหญ่ในสังคมบ่มชีวิต

โลกภายนอกปอกเปลือกกลั้วเกลือกกลิ้ง

บ้านคือบ้านด้านจริงสิงสถิต

ส่วนขาดหายง่ายงามตามต่อติด

ใบ้บ้าบิดผิดแผกแตกต่างวัย

กลับเพรียกหาอารมณ์ชื่นชมชี้

วันวัยที่บริสุทธิ์ผุดใสใส

ครอบครัวครบอบอุ่นคุ้นเคยใคร

ระเหยไปไออุ่นความคุ้นเคย

คำเพรียกหาอาวรณ์วัยอ่อนเยาว์

บ้านหลังเก่ากำเนิดปิดเปิดเผย

ใต้ชายคาหน้าตาว้าเหว่เอย

เป็นจำเลยสังคมปลูกบ่มเพาะ

อยู่หลับนอนก่อนเก่าผ่านเยาว์วัย

เสียงของใครกล่อมเห่เวลาเหมาะ

เติบใหญ่หมดสดชื่นแสนหมื่นเลาะ

อยู่กลางเกาะร้างทิศเต็มติดตา

๒

หลังเก่ารื้อซื้อใหม่ติดไถ่ถอน

ดอกเบี้ยผ่อนธนาคารบ้านเคหา

ของแม่พ่อมรดกตกทอดมา

ลูกผลาญฆ่าแม่พ่อมรดก

ลูกเห่อเหิมเคลิ้มเคลิบมือเติบใหญ่

วัตถุนิยมใหม่หลามไหลหก

พี่น้องต้องทะเลาะเบาะแว้งชก

โคตรตลกหลังใหม่ใหญ่กว่าเดิม

สมบัติพัสถานวิมานดิน

ผุแหว่งวิ่นเสาตอปลูกต่อเสริม

หยดหยาดเหงื่อเพื่อแรงต่อแต่งเติม

มีลบย่อมมีเพิ่มเติมแรงใจ

ทางสุดท้ายตายไปเอาใส่โลง

จูงชักโยงสายสิญจน์สูญสิ้นไหม้

เตาะแตะและชราจูงพาไป

เอาอะไรไปได้ไม่มีเลย

บ้านกับเมืองเรืองรุ่งความฟุ้งเฟื่อง

กับดักเมืองเบื้องหลังพ่ายพังเผย

บ้านสับปะรังเคหาเอย

บ้านเอ๋ยบ้านลานดินจิตวิญญาณ