พิมพ์หน้านี้
|
ผลึก ผลึกเวลาอารมณ์อุดมฤกษ์ อรุณเบิกเกริกฟ้าอุษาสาง รพีคลี่คลายสายคัคนางค์ ลึกไกลกว้างงามเงียบยะเยียบเย็น สมมุติโลกโศกเศร้าแสงเงาหาย อกแตกตายแน่วแน่เปลี่ยนแปรเห็น ร้างแรเงาเช้าค่ำแสนลำเค็ญ ชีวิตเป็นเช่นโลกโบยโบกเงา โลกสงบอบอุ่นในสุนทรีย์ ปฐพีอบอุ่นไอขุนเขา ตะวันเบื้องเซื่องซึมทึบทึมเทา แสนสร้อยเศร้าหม่นมัวห้องหัวใจ เหลืองแสดแดงแรงร้อนตะกอนผลึก แตกพุ่มพฤกษ์เวลาสภาวะไหว ฝ่าเมฆหมอกดอกดาวร้อนหนาวไป โอบเอื้อในสรรพสิ่งพึ่งพิงเพียบ ดวงตาวันว้าเหว่แรมเร่ร้าง คงเคว้งคว้างทางเส้นร้อนเย็นเฉียบ ทางชีวิตมิตรภาพเราราบเรียบ เผยอเปรียบเทียบห้วงเดือนดวงดาว ง่ายงดงามความเงียบราบเรียบร่วง แรรื่นรมย์รังรวงแห่งห้วงหาว ทาบท้องทุ่งรุ่งเรืองร้อยเรื่องราว อ่อนนุ่มกร้าวแข็งแกร่งทอดแรงใจ
|
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||