องศาสามร้อยหกสิบ

๑

องศากี่ชีวิตหลงทิศทาง

ชีวิตกลางทางหลงกี่องศา

เช้าชื่นตื่นตระหนกเสียงนกกา

ดาริกาเลือนรางกั้นกลางเมฆ

เดินไปไหนไกลที่สุดมนุษย์

เข็มทิศหมุดหมายปลายทางสร้างเสก

องศากี่ปีติปลีกวิเวก

ก้มหัวเขกกะโหลกโชคชะตา

หมุนวงเวียนเขียนขอบเส้นรอบวง

 ตรงกลาง งุน งวย งง กางองศา

วงเวียนเปลี่ยนบรรทัดขีดตัดมา

เพิ่งรู้ว่าทางลัดตัดทแยง

องศาเอนเร้นลับบังทับซ้อน

วางมือก่อนรวดร้าวกร้าวแกร่งแข็ง

ค่อยขีดเปลี่ยนเขียนใหม่กวัดไกวแกร่ง

เข็มทิศแห่งชีวิตหลงทิศทาง

กำทรายหว่านผ่านมาหาทางลม

เม็ดร่วงจมตรงดิ่งนิ่งเคว้งคว้าง

ค่ำคืนวันฟั่นเฟือนลืมเลือนราง

ดักหลุมพรางทางเดินไกลเกินไป

วงเส้นรอบครอบงำเดินย่ำที่

มืดปิ๊ดปี๋ชีวิตผิดเผลอไผล

ลืมเท้าทบอบอุ่นละมุนละไม

แม้ดอกไม้กลิ่นหอมสิ้นตรอมตรม

ยืนตรงกลางอ้างว้างวงวางรอบ

บททดสอบไหวพริบหยิบสะสม

จะทะลุฤๅธุดงค์รอบวงกลม

ไงโง่งมจมจริงโดยดิ่งแด

ก็กราดเกรี้ยวเปลี่ยวเปล่าทืบเท้าฮึก

ว่ารู้สึกวู่วามท่ามกระแส

ละเลงเลือดเชือดชั่วเลือกตัวแปร

หันหน้าแลเหลียวหลังยับยั้งไย!

๒

ชีวิตเปลี่ยนเขียนใหม่เกินใฝ่ฝัน

ข้ามคืนวันตื่นปลุกยุคสมัย

แต่ละคืบสืบเท้าแกร่งกร้าวใจ

กวัดแกว่งไกวใกล้ไกลแกล่ใกล้เกิน

มองมามืดวืดวาดตัดขาดโลก

สุขฤๅโศกอัตคัดมิขัดเขิน

เพียงเพิงพักเพยิดเพียบเพลิดเพลิน

โดยดั้นด้นดุ่มเดินด้าวดินแดน

โดยเดินทางกลางทางคงคว้างเคว้ง

ไปปลาบเปล่งเพลงหวังวังเวงแสน

ไกลเกินใกล้ในตัวเกลือกกลั้วแกร็น

กกลางแก่นแน่นหนักกว่ากวักไกว

ไรรั้งรอต่อหน้าก่อนฟ้าสาง

เดินทางหว่างทางหลงทางไหม?

ข้ามคืนวันนั่นฤๅใกล้หรือไกล

ลบวงใหม่ขีดใหม่เว้นไว้วรรค

ยืนตรงกลางวางวงเวียนเปลี่ยนเดี๋ยว

ใกล้นิดเดียวเดินทางเส้นทางหลัก

ชั่วอึดใจใกล้ไกลกวัดไกวกวัก

จิตใจจักวักว่ายถอนถ่ายเท

สามร้อยหกสิบองศาเต็มหน้าปัด

เส้นทางลัดด้นดั้นหันหักเห

เดินสำรวจอวดโอ่ซวดโซเซ

ใจว้าเหว่เล่ห์ลวงติดบ่วงพราง