พิมพ์หน้านี้
|
อักขระ สำนำโขนโผนเผ่นกระเด็นดอน บทละครปรากฏเป็นบทหนัง ตัวละครอ่อนโยนโลดโผนดัง อยู่เบื้องหลังอักษรก่อนนิยาย อาณาจักรอักษรบทกลอนเพลง ดังปลาบเปล่งพิลาสมิขาดสาย โลกกระทำกำหนดบทหญิงชาย หยุดซื้อขายนายทาสตลาดเงิน นักคิดนักเขียนมาเหมือนล่าเนื้อ ตกเป็นเหยื่ออัตคัดแสนขัดเขิน ความใฝ่ฝันบรรเจิดแสนเพลิดเพลิน แต่เผอิญไส้แห้งราแรงโรย เกิดเป็นกวีนี้มันอาภัพ* ชั่วกัลป์กัปไส้กิ่วเหือดหิวโหย ยอมรับกับวิถีดุษฎีโดย แส้ความคิดบิดโบยเฆี่ยนโบยตี อักขระจะอยู่คู่นิรันดร์ ความคิดฝันบรรเจิดเทิดวิถี โลกย่อยยับนับหมื่นแสนล้านปี บทกวียังอยู่มิรู้ลืม ตัวหนังสือสื่อสารสืบสร้างสรรค์ เรื่องราวนั้นเป็นอยู่หลงรู้ปลื้ม เรื่องทั้งหมดทั้งมวลล้วนหยิบยืม อักขระคำดื่มด่ำคำงดงาม ----------------------------------------- *เกิดเป็นกวีนี้มันอาภัพ โดย ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ กวีรัตนโกสินทร์ |
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||