โลกร้อน

๑

โลกกลม...กราดเกรี้ยวกู่      กระแส

เปล่าเปลี่ยวไปปรวนแปร   โลกร้อน

หิมะละลายแฉ                     ภาวะ

น้ำท่วมโลกสะท้อน            ว่าสิ้นยุคสมัย

โลกกลไกแกล่ใกล้              ผันผวน

ปั่นป่วนปรับแปรปรวน      ปกป้อง

ทะเลเปลี่ยนกระสวน         คุ้มคลั่ง

โลกกึ่งกราดเกรี้ยวก้อง       แกล่ใกล้กลายสลาย

หะหายกระต่ายเต้น            ชมหาว

น้ำท่วมปลากินดาว              แด่วดิ้น

ทางช้างเผือกสีขาว              หมองหม่น           

สุดเสื่อมสูงสุดสิ้น               ยุคนี้เป็นไฉน

ใดใดในโลกล้วน                โอหัง

ถูลู่ถูกังยัง                              เกลื่อนกลิ้ง

น้ำมันแร่ธาตุฝัง                   หมดโลก

สูบถ่ายเททอดทิ้ง ยิ่งร้อนยิ่งหนาว

ยุคชาวโลกโศกเศร้า            สะเทือนไหว

ยุคประชาธิปไตย                 ร่ำร้อง

ยุคต่อยุคสมัย                         ผุกร่อน

โลกกู่ไกลกึกก้อง กึ่งเกรี้ยวโกรธผวา

สามัญสำนึกแก้                    เงื่อนไข

จะอยู่กินอย่างไร                  พี่น้อง

สามานย์ทุนสาไถย              ละโมบ

รวยยิ่งรวยเรียกร้อง             ยากไร้ยิ่งทุกข์เข็ญ

๒

มนุษย์โลกโศกเศร้า             ใจไหม ?               

ยื้อแย่งแข่งขันไข                 ป่นปี้      

เราเพียงพึ่งอาศัย                  จักรภพ

รู้เช่นเห็นชาตินี้                   จุ่งรู้ตัวเสมอ

เธอข่มเหงเก่งห้ำ-                หั่นไฉน

บริสุทธิ์ฤๅจิตใจ                    เพรียกพร้อง

วิบัติลุ่มหลงใหล                  ใดเล่า

จึงเฆี่ยนโบยจรดจ้อง           กระหน่ำจ้วงเฉย

เคยไหม?  เหยียบย่ำย้ำ        ใจถนอม

ชมชื่นชมโลกยอม               ย่างยั้ง

โอบกอดรักโลกหอม           ใจห่ม

ฤๅถั่งโถมเหยียบทั้ง             ฝ่าเท้าอับเหม็น

โลกเย็นหนาวผ่าวร้อน       แดดฝน

เหน็ดเหนื่อยหนักทุกหน   แห่งแห้ง

น้ำหลากท่วมถนน               ทางผ่าน  ฤดูเอย                                                                  

ผะผ่าวเผือดร้อนแล้ง          สั่นเทิ้มลมหนาว 

โลกสีขาว...หม่นคล้ำ           ดำหมอง

โลกรุ่งเรืองรังรอง               เช่นนี้

คนกลับยิ่งจองหอง             เหยียบย่ำ

ขุดโค่นรากถากปี้ ป่นห้ำหั่นเสียว

โลกสีเขียว...แก่ขึ้น              อายุขัย

อึดหนึ่งอาจลุกไฟ                ผ่าวร้อน

สิงสถิตชั่วอสงไขย              มอดดับ

ใจสะทกอกสะท้อน            ห่วงห้วงหมักหมม

โลกชมพูลิ่วพู้น                    เหหัน

ไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์        ฟากฟ้า

จากโลกสู่สรวงสวรรค์        ดาวดึงส์

อีกกี่ภพชาติหน้า                 โลกนี้สดใส