พิมพ์หน้านี้
|
แด่..กวี
ห้วงลึกในใช่แล้วล่ะกวี เราต่างมีกับดักเวิ้งวักว่าย บ่วงแร้วรัดอัตตาที่ท้าทาย เรื้อรกร่ายถ้อยคำจำนรรจา อิงแอบแฝงแรงร้อนกว่าฟอนไฟ พลิกพลิ้วไหวเคลือบหวานปานผึ้งป่า ฝังเหล็กในอำมหิตนำพิษพา อหังการ์ร่าเริงชั้นเชิงพิษ เหยื่อน้ำผึ้งพึงพบหลีกหลบหรือ? กระนั้นฤๅถือรักอันศักดิ์สิทธิ์ ก็เกลือกกลั้วตัวตายทำลายมิตร อสรพิษแห่งคำงามดำรู ฟังสิฟังพิสุทธิ์ฤๅหลุดพ้น พิษสงคนครั่นคร้ามความหมายรู้ ทุกระบอบครอบงำพรำพรั่งพรู แด่..กวีผู้ร้อยรักอักษรคำ ทั้งปวงห้วงลึกนัยใจห้วงลึก หยั่งรู้สึกลึกซึ้งถึงฝั่งน้ำ ฟ้าทะเลดาวพราวพร่างสร้างลำนำ วาทะกรรมอารมณ์คมวาทะ เรื่องรุมเร้าเราเห็นเราเป็นอยู่ แต่ศรัตรูดูชังโถมถั่งถะ โลกภายนอกภายในใจปะทะ สภาวะขณะหนึ่งพรั่นพรึงแล้ว!... |
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||