พิมพ์หน้านี้
|
โลกนี้ใช่มีแต่สีดำ
เรื่องราวชาวโลกแสนโศกเศร้า จับเขม่าเกรอะกรังสังกะสี ปัดฝุ่นวุ่นวายหลายนาที บทกวีก็เก่าเขม่าจับ ขีดเขียนเพียรอ่านมากผ่านตา ฝุ่นหนาพอเพียงไร้เสียงศัพท์ เขียนไปเขียนมาคณานับ ประทับรอยเดิมแต่งเติมเต็ม ใจโศกโลกเศร้ากระเง่างอด พร่ำพรอดขื่นขมอารมณ์เข้ม หยดหวานปานปิ้มอกอิ่มเอม แร้นแค้นแสนเค็มเต็มอัตรา คิดสร้างอย่างไรไม่ก้าวก่าย เดินส่ายกระสันบ้าตัณหา ปลายทางบ้างเมาเคล้าสุรา หรือบ้ารักหัวปักหัวปำ ช่างเถอะเปรอะเปื้อนเหมือนอารมณ์ ทุกข์สุขมุขสมจมขบขำ โลกนี้ใช่มีแต่สีดำ ดีกว่าลืมจำทำเฉยเมย ปากกาดินสอเขียนพอดี อารมณ์กวีไม่มีเฉย แหกกฎจดจำทำไปเลย เปิดเผยตัวตนผ่านพ้นแล้ว! |
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||