พิมพ์หน้านี้
|
แรงดาลใจในกวี โอ้...ว่าการเดินทางไม่สิ้นสุด จะสะดุดสุดสิ้นแผ่นดินไหน กอบหอบฝันวันหวังกำลังใจ พายยุใหญ่ใกล้มาหยัดกล้ายืน หลบสักครู่ลู่ลมหลีกลมล่วง สิ่งทั้งปวงล่วงผ่านแรงต้านฝืน ทอดทิศจิตวิญญาณวันผ่านคืน สติตื่นยืนหยัดความชัดเจน เจ็บปวดช้ำคว่ำล้มจ่อมจมจุก ล้มแล้วลุกปลุกตื่นสดชื่นเห็น หลุมขวากหนามข้ามพ้นทุกคนเป็น มืดแล้วเส้นระยะทางสว่างมี ฟ้าผ่องเพ็ญเย็นยามอร่ามเรือง ท้องทุ่งเมืองรุจิเรขทุกเฉดสี พรากพบปะประมวลมากส่วนดี มากกว่าที่มืดมิดสนิทใจ พบส่วนดีส่วนต่างบางอย่างแย่ สิ่งดีดีมีแน่หยุดแก้ไข รัฐธรรมนูญนู้นนั้นกดดันไล่ ไม่ให้ใครแก้แม้รัฐมนตรี __________________________________________ (ขอบคุณแรงดาลใจในบล็อกกวีทุกคน) |
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||