ดาราวีซีดีแจกได้แจกดีอย่าง “ทักษิณ ชินวัตร” ที่สัมภาษณ์พิเศษ กับสำนักข่าวรอยเตอร์ที่ฮ่องกง กล่าวถึงแนวทางที่เขานำเสนอด้วยคำว่า “รัฐบาลปรองดองแห่งชาติ”

"ทำไมเราไม่สร้างความปรองดองในชาติ ด้วยการตั้งรัฐบาลสมานฉันท์แห่งชาติ ถ้าคุณเอาจริงเอาจังและผลักดันแผนนี้   ผมคิดว่าเวลา 2 ปีน่าจะเพียงพอต่อการคืนสู่เอกภาพ คืนสู่ระบอบประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ และปล่อยให้ประชาชนตัดสินอีกครั้ง"

ฟังแล้วดูเหมือนจะแสดงบทบาทเป็น “พระเอก” อย่างเต็มที่ แต่ลองย้อนในช่วงที่ทักษิณเป็นรัฐบาล ที่ผ่านมา เมื่อครั้งที่ทักษิณกำลังมีอำนาจ จำได้ลางๆ ว่ารัฐบาลทักษิณพยายาม “หว่านยาหอม” กับฝ่ายต่อต้านทักษิณ ในช่วงที่กระแส “ขับไล่ทักษิณ” เป็นไปอย่างหนัก เมื่อช่วงสิ้นเดือนมีนาคม 2549 ที่ผ่านมา

โดยฝ่ายทักษิณประกาศว่าจะจัดตั้ง “รัฐบาลแห่งชาติ” หากพรรคไทยรักไทยได้รับการเลือกตั้ง ซึ่งจะให้ “พรรคประชาธิปัตย์” เข้าร่วมรัฐบาลเพื่อความสมานฉันท์

แต่ถึงกระนั้นหลายคนรุมจวกทักษิณเป็นแถว ด้วยเหตุผลเพียงแค่ “ซื้อเวลา” ให้ตัวเองอยู่รอด

จากคำพูดของ “ธีรภัทร เสรีรังสรรค์” ในขณะนั้นเป็นประธานสมาคมรัฐศาสตร์แห่งประเทศไทย กล่าวภายหลังการเปิดไอเดียของทักษิณ ระบุว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นในขณะนี้เป็นเรื่องการ “ไม่ยอมรับระบบทักษิณ” หากเป็นเช่นนั้นจริง จะกลายเป็นรัฐบาลที่ตลก และทุเรศ เพราะปัญหาที่เกิดมันเป็นคนละเรื่องกันกับรัฐบาลแห่งชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ อย่าง “สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ” ก็เคยออกมากล่าวว่า การตั้งรัฐบาลแห่งชาติไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ตั้งแล้ว “ตัวผู้นำคนเดิม” ปัญหาก็แก้ไม่ได้ การจะตั้งยังเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง “ไม่ว่าฝ่ายใดไปเข้าร่วม ประชาชนก็ไม่ยอมรับ” คนเข้าร่วมก็จะถูกกล่าวหาว่าทรยศ

ในยุคการเมืองไทยหลังรัฐประหาร “รัฐบาลแห่งชาติ” ในช่วงที่ตนเองเต็มไปด้วยอำนาจบาตรใหญ่ กับ “รัฐบาลปรองดองแห่งชาติ” ในยามที่ตนเองตกอับ หมดอำนาจ และไร้ซึ่งผื่นแผ่นดินไทยแม้แต่ตารางเมตรเดียวจะอยู่ อารมณ์ที่ได้ “ตลก” ไม่แพ้กัน

ปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะต่างตนตั้งหน้าตั้งตาทะเลาะกัน หากแต่เพราะการหมดความน่าเชื่อถือในแง่ของ “ความโปร่งใส” และ “คุณธรรม” ของทักษิณต่างหาก ถึงจะเป็นที่ยอมรับของประชาชนรากหญ้า แต่ก็ยังหนีความจริงเกี่ยวกับคดีความต่างๆ โดยเฉพาะการทุจริตคอรัปชั่นในช่วงที่ตนเองดำรงตำแหน่งในรัฐบาล

“รัฐบาลปรองดองแห่งชาติ” ไม่ใช่มุขใหม่ เพียงแค่การนำคำสั้นๆ ที่ได้จากพระราชดำรัสที่มีคำว่า “ปรองดอง” เมื่อสามสี่วันก่อนที่ผ่านมา “ต่อเติม” เพื่อให้การเรียกร้องของตนเอง เป็นไปในภาพ “เชิงบวก” มากยิ่งขึ้น

ขณะที่ขบวนการสร้างความแตกแยกของกลุ่มมวลชนคนรักทักษิณ ก็ยังไม่หยุดหย่อน และเชื่อว่าถึง “ทักษิณ” หรือ “พรรคพลังประชาชน” หยุดยั้งพวกเขาเอาไว้ ก็ไม่มีทางสงบในพริบตา เพราะกระบวนการทำให้เชื่อถึงจุดที่เกินเลยคำว่า “หยุด” เสียแล้ว

เมื่อวานนี้ หลังจากที่เว็บไซต์ “ไฮ-ทักษิณ” โจมตีผู้อื่นด้วยคลิป “เลือกหมัก...ได้แม้ว” โดยกล่าวหาว่า เลือก “สุวิทย์ คุณกิตติ” หัวหน้าพรรคเพื่อแผ่นดิน ได้ “สุรเกียรติ์ เสถียรไทย” ทุกคะแนนที่ได้จะส่งเสริมให้คนทรยศหักหลังพรรคไทยรักไทย รับใช้คมช.ได้เป็นใหญ่เป็นโตในบ้านเมือง 

“สุรเกียรติ์” ออกมาตอบโต้ด้วยตนเอง ยืนยันว่าที่ผ่านมา “ไม่เคยเห็นด้วย” กับการปฏิวัติรัฐประหาร ก่อนหน้านี้ได้ร่วมกับ “เพื่อนในไทยรักไทย” แก้ปัญหา แต่เพราะแนวคิดไม่ตรงกัน จึงทำให้ล้มเหลว สิ่งที่ “สุรเกียรติ์” กล่าวอย่างอ้อมๆ มีนัยยะก็คือ ผลของการ “ไม่ยอมรับ” และ “รู้จักตนเอง” ของทักษิณ ทำให้เกิดยุครัฐประหารเหมือนเช่นวันนี้

“สิ่งที่ผมได้ยินนั้นเป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่ผมไม่เห็นด้วย เพราะเป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่ไปคนละทาง กับสิ่งที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิต เมื่ออุดมการณ์ไม่ตรงกัน ผมจึงได้สำนึกว่า ผมควรทำหน้าที่ในฐานะคนไทยคนหนึ่ง และที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ถือว่าเป็นการหักหลังและอกตัญญูต่อแผ่นดิน”

ตอกหน้าด้วยข้อกล่าวหา ฝ่ายตรงข้ามของสุรเกียรติ์ ไม่ได้สนับสนุน ไม่มีความจริงใจต่อ “ระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์เป็นองค์ประมุข”

วันนี้ ทักษิณยังเป็น "จำเลยคดีทุจริต" ของคณะกรรมการ คตส. ปปช. และ ดีเอสไอ. รวมทั้งหนี "หมายจับ" ของศาลยุติธรรมไทย ซึ่งเขาก็ยังไม่กลับมาสู้คดีในไทย ด้วยเหตุผลที่อ้างว่า “จะไม่ได้รับความยุติธรรม”

ฉันใดฉันนั้น ... เมื่อทักษิณยังไม่ได้เคลียร์ตัวเองให้บริสุทธิ์ การจะออกมาประกาศปาวๆ โดยอ้างว่าตนเองถูกรังแก ดูจะใช่ที่ เพราะไม่ต่างอะไรจาก “เด็กเกเร” ร้องไห้ขี้มูกโป่ง เมื่อถูกครูตีในห้องเรียน หลังทำข้าวของในโรงเรียนเสียหาย ...

ในท้ายที่สุด การสัมภาษณ์อย่างออกรสออกชาติ “ทักษิณ” ยื่นคำท้าทายด้วยประโยคที่ว่า อยากจะอุทิศชีวิตให้กับการกุศล และจัดตั้งมูลนิธิระหว่างประเทศเพื่อช่วยเหลือคนยากจนผ่านทางการศึกษาและกีฬา
      
“ผมไม่ต้องการจะกลับมาเป็นนายกฯ อีก มันมากเกินไปแล้ว ภรรยาผมจะหย่าถ้าผมกลับไปเล่นการเมืองอีก”

ฟังแล้ว ได้แต่นึกถึง “สุดารัตน์ ... ณหทัย ... ลิเดีย ... แคทรียา ... พัชราภา ... โอเด็ด ...”

ปากแดงๆ จะไว้ใจได้กา ... !!!