(ขอขอบคุณ... ภาพจาก Wikipedia)

วันหยุดคริสต์มาส เดินเที่ยวเล่นด้วยความบังเอิญ ถือโอกาสลองนั่งรถไฟเที่ยวเล่นสักครั้ง หลังจากที่ไม่เคยได้นั่งรถไฟไปไหนมาไหนไกลๆ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงจะพึ่งพารถยนต์ และรถทัวร์ บขส.เป็นหลัก

ถือโอกาสลองนั่งรถไฟโดยเดินไปซื้อตั๋วที่สถานีดอนเมือง เพื่อเดินทางไปยังจุดหมาย นั่นคือ... ลพบุรี

เราออกเดินทางจากดอนเมืองประมาณเที่ยงวันเศษๆ หลังจากพลาดรถเที่ยวสิบโมงเช้า สองชั่วโมงเศษๆ กับรถไฟชั้น 3 ที่ว่ากันว่าหวานเย็น จนบางครั้งเผลอหลับ แต่พนักงานรถไฟก็ปลุก เมื่อใต้ที่นั่งมีเหรียญ 10 ตกอยู่ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของผู้เขียน เพราะบังเอิญนับเหรียญใส่กระเป๋าสตางค์ และไม่มีใครนั่งข้างๆ อีกด้วย

บ่ายสองโมงครึ่ง เราเดินทางมาถึงสถานีรถไฟลพบุรี เบื้องหน้าเราจะเห็นพระปรางค์สามยอด และศาลพระกาฬ

วันนี้เป้าหมายของเราไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน เพียงแต่ในใจอยากจะไปดูชีวิตผู้ป่วยเอชไอวี และทำบุญที่ “วัดพระบาทน้ำพุ” ดูสักครั้ง หลังจากที่ได้เห็นผ่านตาบนสื่อมานาน โดยเฉพาะในช่วงที่หลวงพ่อท่านขาดแคลนทุนทรัพย์ช่วยเหลือผู้ป่วย

แม้วัดพระบาทน้ำพุดูเหมือนจะห่างจากตัวเมืองไม่มาก แต่การเดินทางไม่สะดวกนัก รถประจำทางสาย “ละโว้” มาส่งผู้โดยสารอย่างเราได้ถึงหน้าวัดหนองบัวขาว ซึ่งต้องนั่งรถรับจ้างเข้าไปด้านในอีก สี่กีโลเมตรกว่าที่เห็น บรรยากาศเต็มไปด้วยไร่ข้าวโพด จนกระทั่งได้เห็นพระพุทธรูปสีขาวอยู่เบื้องหน้า

(ภาพจากคุณ เห็นใจเพื่อนมนุษย์ : เว็บบอร์ด เอ็นพีซี เอสแอนด์อี)

มาถึงวัด บรรยากาศสงบร่มรื่นอย่างไม่น่าเชื่อ ด้านหน้ามีที่จอดรถ มีอ่างล้างมือเป็นแนวยาว ห้องน้ำรูปทรงที่ไม่เหมือนกับวัดทั่วไป ด้านขวามือเป็นบ้านพักผู้ป่วยแต่ละคน ยาวสุดลูกหูลูกตา ซึ่งถึงกระนั้นก็ยังไม่เพียงพอสำหรับผู้ป่วยที่พักฟื้นที่นี่ จนต้องขยับขยายโครงการธรรมรักษ์ 2 ไปอยู่อีกแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากตัวเมืองออกไป

เริ่มต้นกันด้วย “อนุสาวรีย์ชีวิต” เป็นการนำร่างอันไร้วิญญาณของผู้เสียชีวิตจากโรคเอดส์มาจัดแสดง หลายคนติดเชื้อและเสียชีวิตเพราะหญิงค้าบริการ บางคนติดเชื้อเพราะการใช้เข็มฉีดยาในการเสพผงขาวร่วมกัน หรือกระทั่งร่างของทารกที่ติดเชื้อจากแม่สู่ลูก ก็ยังนำมาแสดงเพื่อให้ผู้ชมได้ระลึกถึงสภาวะเกิด แก่ เจ็บ ตาย

เราได้พบกับผู้ป่วยรายหนึ่ง (ขอสงวนชื่อ) เป็นชายวัย 40 ปี เขาเล่าให้ฟังว่า ที่แห่งนี้มีผู้ป่วยติดเชื้อเอชไอวีมาพักฟื้นที่แห่งนี้ ส่วนมากจะเป็นผู้ติดเชื้อจากหญิงค้าบริการ น่าตกใจที่ผู้ป่วยวัยรุ่นมีแนวโน้มมากขึ้น และจากยาเสพติดประเภทผงขาว  ซึ่งประเภทหลังมักจะเสียชีวิตก่อน เพราะฤทธิ์ของยา แต่ก่อนผู้ป่วยจะเสียชีวิตมากกว่านี้ แต่ในปัจจุบันถึงจะเบาบางลง แต่ก็มีผู้เสียชีวิตอยู่เรื่อยๆ

หากย้อนไปตั้งแต่อดีตจนถึงบัดนี้ อัฎฐิผู้เสียชีวิตจะปรากฎเป็นหมื่นถุงผ้าดิบ ซึ่งอยู่ตรงหน้าพระพุทธรูปด้านในวัดนั่นเอง

(ภาพจากคุณ เห็นใจเพื่อนมนุษย์ : เว็บบอร์ด เอ็นพีซี เอสแอนด์อี)

ชายผู้นี้เล่าให้ฟังถึงอดีตอันน่าเจ็บปวดว่า แต่ก่อนมีอาชีพค้าแรงงาน ซึ่งมักจะร่ำสุรากับเพื่อนฝูง โดยปกติเวลาเที่ยวกับหญิงบริการมักจะสวมถุงยางอนามัยบ่อยครั้ง แต่น่าแปลกใจที่เขาได้รับเชื้อจาก “เพื่อนหญิง” ที่เป็นสาวโรงงานซึ่งคบหากัน และเธอก็เสียชีวิตไปแล้ว

ในวันนั้นเขารู้สึกป่วย เหมือนตนเองไม่มีแรง จึงต้องไปหาหมอ และคำตอบที่ได้รับ นำมาซึ่งชีวิตที่เปลี่ยนผัน เมื่อคำพูดในเชิงปลอบใจจากปากของหมอ จนกระทั่งได้รู้ว่า ตัวเขามีเชื้อเอชไอวีอยู่นั่นเอง

งานการที่เขาต้องสละทิ้งเพราะความเจ็บป่วย เขาเดินทางมาหาที่พึ่ง ที่วัดพระบาทน้ำพุแห่งนี้ น่าเศร้าใจที่จนถึงทุกวันนี้ ทางบ้านไม่ได้ติดต่อหาเขาอีกเลย

ชายผู้นี้เตือนเราอยู่เสมอในระหว่างที่สนทนา เขาบอกว่าโรคนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวหากอยู่ร่วมกันในสังคม อีกทั้งยังมีวิธีป้องกัน โดยเฉพาะเวลาที่เราจะมีเพศสสัมพันธ์กับใครก็ตาม

เราดินทางไปต่อกันที่พิพิธภัณฑ์ ที่นี่นอกเหนือจากพิพิธภัณฑ์ชีวิตแล้ว ยังมีพิพิธภัณฑ์อวัยวะ ซึ่งนำชิ้นส่วนมนุษย์มาจัดแสดง ส่วนด้านล่างอาคารผู้ป่วยก็จะมีพิพิธภัณฑ์อีกแห่งหนึ่ง ตรงนั้นจะเป็นแหล่งให้ความรู้เรื่องโรคเอดส์ และวิธีการปรนนิบัติผู้ป่วยของแพทย์และอาสาสมัครต่างๆ ตั้งแต่ขั้นตอนที่นำตัวผู้ป่วยซึ่งถูกนำใส่รถกระบะมาที่วัด จนกระทั่งการดูแลผู้ป่วย อาบน้ำ เช็ดตัว ทำแผล สารพัดวิธีที่ปฏิบัติเป็นอย่างดี

เวลาทำบุญในห้องกระจก ซึ่งเป็นจุดรับบริจาคเงิน ในวันนั้นบังเอิญว่าพกเงินมาน้อย จึงบริจาคตามแต่สภาวะ เจ้าหน้าที่มอบภาพเจ้าคุณอลงกต และแผ่นพับแนะนำองค์กร พร้อมวีซีดี (ซึ่งผู้เขียนยังไม่ได้เปิดดู แต่เห็นว่ามีผู้ใจบุญนำขึ้นใน YouTube ด้วย) ซึ่งใบอนุโมทนาบัตรใบนี้ นำไปส่งเป็นที่ระลึกแทนโปสการ์ด เพียงแค่ติดแสตมป์ แล้วเขียรายละเอียดด้านหลัง ซึ่งเราจะทดสอบดูว่าจะไปถึงมือผู้รับหรือไม่

วันนี้เรามีเวลาอยู่กับวัดเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพราะตะวันใกล้จะตกดินเต็มที ยังนึกอยู่เลยว่าน่าจะมีโอกาสนำพาคุณผู้อ่านและบล็อกเกอร์ที่นี่มาเยี่ยมเยือนหรือร่วมทำบุญกับที่นี่สักครั้ง แต่ถึงกระนั้นก็ตาม คิดว่าหากมีโอกาสเราคงจะได้มาเยี่ยมเยือนที่นี่อีกครั้ง เพราะรู้สึกเป็นห่วง

พวกเขาไม่มีญาติพี่น้องคนไหนมาเยี่ยมเยือน เพียงเพราะทัศนคติแบบเดิมๆ ที่มองว่า เอดส์เป็นโรคที่น่ารังเกียจนั่นเอง ฟังแล้ว ... สงสารครับ

จริงๆ ในชีวิตเคยผ่านตากับผู้ป่วยโรคเอดส์ กับน้าข้างบ้านที่เคารพนับถือตอนที่ผู้เขียนยังเล็ก เอาไว้มีเวลาจะเล่าให้ฟังว่าเป็นอย่างไร และยังน่าเศร้าแค่ไหน ที่ทำให้ผู้เขียนรู้สึกผิดมาจนถึงวันนี้ เอาเป็นว่าในเบื้องต้นขอแนะนำ “วัดพระบาทน้ำพุ” ที่เพิ่งไปเยือนมาให้รู้จักก่อน

ใครที่นึกอยากทำบุญช่วยเหลือ หรือจะเดินทางไปเยี่ยมเยือนพวกเขาก็บอกกันได้นะครับ ผมขออาสาพามาเยี่ยมที่นี่เอง

ไปวัดพระบาทน้ำพุยังไงดี หลายคนอาจจะรู้จัก “วัดพระบาทน้ำพุ” ว่าอยู่ที่ลพบุรี แต่ก็ยังไม่รู้ว่าไปทางไหน อันที่จริงวัดพระบาทน้ำพุแห่งนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 10 กิโลเมตร และห่างจากถนนพหลโยธินประมาณ 4 กิโลเมตร คนที่ขับรถมาเองอาจจะสะดวกหน่อยเพราะถนนอยู่ในสภาพดี แต่สำหรับคนที่เดินทางแบบตัวเปล่าอย่างผู้เขียน อาจจะต้องเสียเงินหลายต่อสักหน่อย หากท่านขับรถมาเอง จากกรุงเทพฯ ไปตามถนนพหลโยธิน ถึงสระบุรีให้เลี้ยวซ้ายไปทางลพบุรี (ต่างจากไปภาคอีสานจะขึ้นสะพานเลี้ยวขวา) ผ่านพุแค พระพุทธบาท เมื่อถึงตัวเมืองลพบุรี บริเวณวงเวียนสมเด็จพระนารายน์ให้วนขวาไปยัง อ.ตากฟ้า ตรงไปประมาณ 6 กิโลเมตร ผ่านโรงพยาบาลลพบุรี แยกเอราวัณ เมื่อถึงบ้านหนองบัวขาวให้กลับรถแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าไปทางวัดหนองบัวขาว ตรงไปเรื่อยๆ ประมาณ 4-5 กิโลเมตร ตัววัดจะอยู่เชิงเขาทางซ้ายมือ มองเห็นอยู่แต่ไกล ส่วนใครที่มาตัวเปล่า นั่งรถประจำทางจากหมอชิต 2 เมื่อลงที่ บขส.ให้เดินย้อนไปทางวงเวียนสระแก้ว เพื่อขึ้นรถประจำทางสาย “ละโว้” (เป็นรถบัสขนาดกลาง) ขาออกเมือง หรือจะขึ้นรถสาย “โคกสำโรง” ก็ได้ ส่วนคนที่นั่งรถไฟจากหัวลำโพง ลงที่สถานีลพบุรี (ชานชาลาด้านซ้าย) เดินมุ่งหน้าไปยังพระปรางค์สามยอด-ศาลพระกาฬ หรือบอกกับคนปั่นสามล้อให้ไปส่งที่ท่ารถปรางค์สามยอดก็ได้ ท่ารถจะอยู่ซ้ายมือตรงข้ามกับตลาดโลตัส (เทสโก้โลตัส) ถามกระเป๋ารถเมล์ว่าไปถึงวัดหนองบัวขาวได้ไหมก่อนขึ้นไป เมื่อลงรถแล้วข้ามถนน บริเวณปากทางเข้าวัดหนองบัวขาว ด้านในวัดไม่มีรถประจำทางผ่าน ให้เหมามอเตอร์ไซต์รับจ้างเข้าไป ค่ามอเตอร์ไซต์คนละ 30 บาท ระหว่างจ่ายเงินเมื่อถึงหน้าวัด โปรดขอเบอร์มอเตอร์ไซต์ที่ท่านนั่งเพื่อเรียกให้มารับกลับ เพราะรถเข้า-ออกจะมานานๆ ครั้ง บางทีต้องรอเป็นชั่วโมงกว่ามอเตอร์ไซต์จะเข้าไปในวัดเพื่อส่งผู้โดยสารนั่นเอง ป.ล. สำหรับค่าโดยสาร รถประจำทาง ป.2 จากหมอชิต 2 ราคา 103 บาท ใช้เวลาเดินทาง 4 ชั่วโมง เพราะต้องแวะจอดตามรายทางประมาณ 5-10 นาที และจอดที่สถานีขนส่งสระบุรีอีกครึ่งชั่วโมง อันที่จริงมีรถตู้ปรับอากาศจากหน้าอนุสาวรีย์ชัย แต่ไม่ทราบว่าจอดจุดใด และค่าโดยสารเท่าไหร่ ส่วนรถไฟ รถธรรมดาชานเมืองชั้น 3 ค่าโดยสารคนละ 28 บาท ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง รถชั้น 2 ราคาระหว่าง 144-174 บาท ขึ้นอยู่กับประเภทของรถว่าเป็นรถเร็วหรือด่วนพิเศษนั่นเอง